theristron 700

Για την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Κοσμόπουλου «Θέριστρον» (εκδ. Κέδρος).

Της Άννας Αφεντουλίδου

Θερίζοντας όσα ο ίδρωτας ωρίμασεν στάχυα1

Το Θέριστρον, το ένατο ποιητικό βιβλίο του Δημήτρη Κοσμόπουλου, περιλαμβάνει 73 ποιήματα, τα οποία συγκροτούν τέσσερις ενότητες: «Προοιμιακά», «Τα κόμιστρα», «Βιβλίον του Ιουνίου μηνός» και «Expressis Verbis». Παρ’ όλη αυτή τη διαχωριστική, κατά κάποιον τρόπο, αρθρωτική διάταξη του βιβλίου, τα ποιήματα συγκροτούν ένα ενιαίο ποιητικό θεώρημα που φαίνεται να φτάνει σ’ εμάς ως μια εξελικτική ολοκλήρωση των προηγούμενων οκτώ ποιητικών του βιβλίων σε ένα χρονικό διάστημα δεκαπέντε περίπου ετών. Ίσως ο χαρακτηρισμός φανεί κάπως ιδιόρρυθμος, αλλά θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα μεταμοντερνιστικό λυρικό έπος. Δηλαδή, ένα έργο μεταλυρικό αλλά και μεταδραματικό, που αφηγείται την περιπέτεια του σημερινού ανθρώπου σε ένα περιβάλλον άξενο και σκληρό, το οποίο, παρόλο που ο ίδιος το δημιούργησε, τον αντιμάχεται πολεμώντας τη βαθύτερη φύση του∙ υπό αυτή την οπτική ένα τέτοιο έργο δεν μπορεί παρά, σε κάποιες τουλάχιστον στιγμές του, να είναι και ειρωνικό. Διαπιστώνουμε, λοιπόν, καθώς η ποιητική αφήγηση προοδεύει, πως συναιρούνται τόσο στοιχεία τραγικότητας, μέσα από την επίγνωση του θανάτου ως αναπόφευκτης ανθρώπινης μοίρας, όσο και στοιχεία μιας μεταφυσικής αγωνίας που σταδιακά μεταβάλλεται σε βεβαιότητα∙ όλα βρίσκουν τη θέση και την παραμυθία τους σε έναν κόσμο που εν τέλει ισοζυγίζεται με τη σοφία και την εγκαρτέρηση και όπου οι ανθρώπινες αδυναμίες ή τα τρωτά ενός αδηφάγου τεχνοκρατικού συστήματος μπορούν να ανα-γνωριστούν με έναν επιεική αλλά και σαρκαστικό τρόπο.

Μετρική παραμετροποίηση

Γνωστό στην κριτική όσο και ειδοποιό χαρακτηριστικό της ποίησης του Δημήτρη Κοσμόπουλου είναι πως παρόλο που έχει επιλέξει, κατά το πλείστον, στιχουργικά σχήματα μιας πιο παραδοσιακής μετρικής τεχνικής, ωστόσο δεν αρκείται στην πρόσδεση στα στέρεα μορφικά σχήματα ή στον σταθερό βηματισμό μιας λυρικής παράδοσης, αλλά αναζητεί την επίταση της εκφραστικής τους δύναμης μέσα από τη διατάραξή τους∙ χρησιμοποιεί δηλαδή και άλλους μορφικούς σχηματισμούς, όπου υποστασιοποιείται η συγκίνηση μιας πιο δραματικής έκφρασης.2

kosmopoulos dimitris
Ο Δημήτρης Κοσμόπουλος γεννήθηκε στο Κοντογόνι
(Παπαφλέσσα) Πυλίας στη Μεσσηνία, το 1964.
Μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Σπούδασε Νομικά και Θεολογία.
Είναι ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής.
Επί σειρά ετών είναι παραγωγός λογοτεχνικών εκπομπών
στο ραδιόφωνο. Το Θέριστρον είναι το ένατο
ποιητικό του έργο.
 
 

Από τη μία, κυρίαρχο πυρήνα αποτελεί η αναζήτηση της παρηγοριάς και της γαλήνης που συνοδεύει τον μεταφυσικό οραματισμό και, από την άλλη, ο ελεγειακός τόνος μιας θλίψης που φαίνεται να απορρέει από τη βαθύτερη αίσθηση μιας ανεπίτευκτης παρηγοριάς για τον μάταιο αγώνα του ανθρώπου με τον χρόνο, για την αδυναμία μας μπροστά στον πόνο ή και στον θάνατο. Πρόκειται για μια ποίηση που διαμορφώνει με ιδιαίτερους όρους έναν κόσμο χαρακτηριστικά δικό της. Συνυπάρχουν το συλλογικό με το ατομικό, η φύση και ο αστικός χώρος, τα οντολογικά ερωτήματα, η αγάπη, η απώλεια, το όραμα, η φθορά, ο λόγος της ποίησης ως χώρος αναβάπτισης της γλώσσας∙ ένας κόσμος ολόκληρος, όπου ανανοηματοδοτούνται οι πράξεις και οι λέξεις, όπου αποκαλύπτονται αλλά και παραμένουν δυσερμήνευτα όλα τα μυστικά και τα μυστήριά του.

Στην πρώτη ενότητα του βιβλίου, τα τρία προοιμιακά ποιήματα δίνουν το στίγμα του βιβλίου αλλά αποτελούν και γέφυρες με όσα προηγήθηκαν ποιητικά, ατομικά και συλλογικά ως βιωματικοί πυρήνες της προηγούμενης πορείας του ποιητή. Στο πρώτο ποίημα δίνεται το στίγμα της διασύνδεσης του παρόντος με το ποιητικό παρελθόν (βλ. και τις χρονολογίες που αναφέρονται: 1895, 1906, 2017). «Να μέλψεις πάλι το τραγούδι του Αλεξάνδρου […] Με τρόπο ενός κυπαρισσιού να καταβάλλεις φόρο/στις φωτεινές ρεκλάμες, ως αλλοδαπός παρίας». Στο δεύτερο ποίημα επισημαίνεται η διασύνδεση του ατομικού βιωματικού παρόντος με τις πηγές του, την παιδική ηλικία αλλά και την προβολή ενός αβέβαιου μέλλοντος από την πλευρά ενός παθημένου ενήλικα: «Να φεύγεις κούτσα-κούτσα απ’ τα πενήντα / σκοντάφτοντας στου χρόνου σου τις πέτρες […] Έτσι να φεύγεις. Καθώς έφευγες παιδάκι […] – και τώρα στο στήθος σου ανάβει ένα καντήλι, / ποια προσευχή κομμάτια, ποιο μαντήλι». Και στο τρίτο ποίημα η πορεία διασύνδεσης του ατομικού και του συλλογικού βιώματος: «Αλλά παιδί να κουβαλάει τραυματία, / να κρύβει σε σπηλιά τον τολμητία […] Έπειτα –όπως ιστορεί ο μύθος− / Νεράκι κρυσταλλένιο τον ποτίζει. / Κι η πέτρα η φλεγόμενη ανθίζει».

Η αλληλουχία των γεγονότων δίνει την αυθεντία του βιωμένου νοήματος στην ατομική καταβύθιση εντός της συλλογικής ιστορίας, όπου διακυβεύεται το αίσθημα του δικαίου και η αξία της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Η μέθεξη με αυτό που ορίζει τις συντεταγμένες ενός τέτοιου κόσμου, δεν μπορεί, μας λέει ο ποιητής, παρά να είναι η ουσιωδέστερη σχέση με τη ζωή και την ύπαρξη∙ η τέχνη δηλαδή που μπορεί να προσφέρει την παραμυθία της αυτοσυνειδησίας της θνητότητάς μας.

Στην επόμενη ενότητα «Τα κόμιστρα» τα έξι ποιήματα αφιερώνονται οργανικά σε απόντες αγαπημένους ή/και αδικημένους: τον Ηλία Λάγιο (1958-2005), τον Σάββα Παύλου (1951-2016), τον Δημήτρη Μητροπάνο (1948-2012), τον Γιάννη Κοντό (1943-2015), τον Βαγγέλη Γιακουμάκη.3

Εδώ ο ποιητής κατορθώνει να μεταδώσει σε κύματα συμπυκνωμένης θλίψης όλη την επίγνωση μιας αυτοσυνειδησίας που χαρακτηρίζεται από την ωριμότητα της βιωμένης εμπειρίας: η νεότητα έχει φύγει, οι άνθρωποι που αγαπήσαμε μας αφήνουν την αύρα της μνήμης τους, η ίδια η τραγικότητα της ύπαρξης χτυπάει την πόρτα όσων ακούν όχι μόνο αυτά που λέγονται αλλά και αυτά που παραλείπονται ή υπονοούνται.

«Άντρας της αφοβιάς, το βλέμμα σου καντήλι,
ασβέστωσε τον κήπο του θανάτου κι άκουσέ με:
Με τους συντρόφους στο Τραπέζι της Χαράς περίμενέ με».

Στην τρίτη ενότητα με τίτλο «Βιβλίον του Ιουνίου μηνός» υπάρχουν είκοσι εννιά ποιήματα όπου η ποιητική φωνή διαλέγεται συχνά με τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, αλλού πιο άμεσα αλλού πιο έμμεσα και αλλού σε ένα εν δυνάμει διαλεκτικό φόντο. Οι αναφορές διακειμενικές, λεξιλογικές αλλά και εικονιστικές από την ευαγγελική παράδοση είναι πυκνότερες και εντατικότερες, ταυτοχρόνως δηλώνεται η οργανική σχέση με το σονέτο: «Μισοθαμμένε μου ρυθμέ, τρικλίζεις προς σονέττο», ενώ οι ελεύθερες αποδόσεις κειμένων αναφοράς του Κέβιν-Ίαν Μακφέρσον4 προσδίδουν και μια άλλη διάσταση διαλεκτικότητας με την ξένη ποίηση σε ένα θεώρημα, στο μεγαλύτερο μέρος του, ελληνοκεντρικό. Εδώ προεξέχει πιο έντονα ο προσανατολισμός της ποιητικής πορείας στην αναζήτηση ενός συνθετικού οράματος, όχι με έναν μηχανιστικό εξωτερικό τρόπο, αλλά με μια ενδότερη όσο και καλά επεξεργασμένη δομή ενός λυρικού όσο και δραματικού ολοκληρώματος.

Αναφέρω το τέλος του ποιήματος «Έκτη Σεπτεμβρίου» (σ. 44) και την αρχή του αμέσως επόμενου (σ. 45) με τίτλο «Άχρονο», σημείο όπου φαίνεται πιο έντονα η διασύνδεση στην οποία αναφέρθηκα.

«Είσαι του Ιουνίου η πέτρα η παληά
με χαρακιές από του ηλίου το μαχαίρι
στην γλώσσα που η πνοή σου μόνο ξέρει».
 
«Έκτη Σεπτεμβρίου»
 
«Την γλώσσα που η πνοή σου μόνο ξέρει
το γλωσσοπύρσευτο ας μάθει, τώρα, χέρι.
Ας γίνει αυλός, γεννώντας ξένους ήχους,
κι ας χάνει ό,τι δεν κλείνεται σε στίχους».
 
«Άχρονο»

Καθώς γίνονται συνεκδοχικές προβολές υπαρξιακών συναισθημάτων και συλλογισμών με διαχρονικές διαστάσεις, διαμορφώνεται ένα φυσικό κυρίως περιβάλλον το οποίο όμως δεν είναι ο ιστορικά προσδιορισμένος τόπος αλλά ο χώρος της υπαρξιακής αγωνίας.

«Ιωάννη Πρόδρομε, θρέμμα της ερήμου,
στις ερημιές που ρίχτηκα, βοήθα την ψυχή μου
να στάξει δάκρυ αληθινό και αίμα
να πετάξει η φωνή της στα γκρεμνά.
[…]
Κυπαρίσσι μου πυρίκαυστο, δροσάτο,
πίνω φως στον ίσκιο σου από κάτω.
Από τότε που γεννήθηκα, προσμένω».

Η τελευταία ενότητα «Expressis Verbis» με είκοσι τέσσερα ποιήματα ξεκινά με ελεύθερη απόδοση τριών ποιημάτων, αυτή τη φορά του Γεβγκένι Βοροσίλοβ,5 ενώ η παρουσία του θανάτου ως ενός αναπότρεπτου τέλους που συνοδεύεται από τον πόνο και τη θλίψη, από την αδυναμία και το εύθραυστο του ανθρώπου μπροστά του, επαναλαμβάνεται πολύ συχνά. Το ελεγειακό κλίμα σπάει ενδιάμεσα με στιγμές μιας ιδιότυπης ειρωνείας, σαρκασμού για μορφές και στρεβλώσεις του σύγχρονου πολιτισμού:

«Ο θάνατος πυροβολεί από οθόνες τσέπης
κι εμείς αποθηκεύουμε και άλλες ακόμη selfies.
 
Στείλε κι άλλα, στείλε κι άλλα msn και sms
να παγώνει η οθόνη, να φρακάρουν οι γραμμές.
[…]
Βλέπουν πουλί πετούμενο και πέφτουν τα κοράκια,
αντιλαλούν στα σύρματα, κρώζουν με twitterάκια.
[…]
Πώς θ’ αντέξεις τόσα mails, πώς θ’ αντέξεις τόσα likes
να’ γραφες και κάνα στίχο, θα ηρεμούσανε τα sites».

Ο ειρωνικός χαρακτήρας είναι έντονος, χωρίς ωστόσο να υπάρχει αινιγματική εκκρεμότητα, αλλά μάλλον ένας σαρκαστικός σκεπτικισμός. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο περιβάλλων χώρος του ποιήματος είναι κυρίως ο αστικός. Ο ποιητής υιοθετώντας τον ρόλο ενός ωτακουστή αναπαράγει έναν αλλότριο «σύγχρονο» λόγο, για να τον υπονομεύσει.

Διαπλέκονται συχνά διακειμενικές αναφορές από διάφορα και διαφορετικά μεταξύ τους πνευματικά πεδία: δημοτικό τραγούδι αλλά και λόγια ποιητική παράδοση, εκκλησιαστική υμνογραφία και ευαγγελικά κείμενα. Υπάρχουν τόσο ονομαστικές μνείες, όσο και λεκτικές αναφορές με οπτικές και ακουστικές εικόνες.

«Το δέντρο πίνει το νερό και το κορμί τον ύπνο.
Μ’ αν πούμε και για την ψυχή, άγριος βορηάς φυσάει.
Στ’ όνειρο που ξημέρωσα το φως δεν κελαηδάει
κι είμαι ένας ίσκιος που τα οστά του κουβαλάει.
Μνήσθητι ων έκαστος κατά διάνοιαν έχει,
μνήσθητι πάντων και πασών.
[…]
Γιατί ’ναι, πάντα, μέρες του Προδρόμου
μαύρου χιονιού κρυστάλλινο σταφύλι».

Η ποιητική γλώσσα κουβαλά το παρελθόν της παράδοσής της, λέξεις γεμάτες μνήμες κειμενικές αλλά και μελωδικούς απόηχους, οι στίχοι είναι πολλαπλά δοκιμασμένοι στον ρυθμό και στο μέτρο. Ωστόσο όχι μόνο αποφεύγεται η μονοτροπία αλλά παρατηρείται και ένα είδος πρωτεϊκής συμπεριφοράς που εκδηλώνεται άλλοτε με την αποκάλυψη της ειρωνικής ταυτότητας άλλοτε με την επικάλυψη της μετρικής μεταμόρφωσης και άλλοτε μέσω μιας λυρικής προσώπου που αγωνίζεται με δραματικά προσωπεία να κρύψει την τραγική της μορφή. Γενικότερα, συγχέονται τα όρια προσώπου και προσωπείου, δραματικής υπόκρισης και ανυπόκριτου λυρισμού, όπως συμβαίνει και στο τελευταίο ποίημα της συλλογής:

«Αν φέρνουνε οι λέξεις μουσική χρωμάτων –
όμως τα χρώματα των λέξεων ανοίγουν τα κρυφά φτερά.
Δάσος ψιθύρων, άνεμος, τις νύχτες στο Μουσείο.
Σύννεφο από πουλιά ανεμίζει του δούλου το παράπονο –
μια σιγανή βροχή».
 
«Ψίθυρος των χρωμάτων»

Εδώ ο μύθος της αφήγησης συντίθεται μέσα από τη διαλογική σχέση του ποιητή με πίνακα του Μουσείου Πωλ Βαλερύ6, χρησιμοποιώνας παραμυθικά διδακτικά στοιχεία, ενώ συγχρόνως φιλοξενεί μια φανταστική αλλά και άκρως ρεαλιστική μορφή και συμπεριφορά. Αναλόγως περιπλέκεται και το κυρίαρχο θέμα της ανθρώπινης αξίας που διχοτομείται εξαρχής στη θετική και αρνητική εκδοχή του (ελευθερία και δουλεία) ενώ στο ενδιάμεσο αναπτύσσονται τα επί μέρους θέματα: της επιθυμίας για κυριαρχία, του ψυχικού σθένους και της ανθρώπινης αδυναμίας.

Απόλογος δεξιοτεχνίας

Με αυτούς τους εκφραστικούς τρόπους, ο Δημήτρης Κοσμόπουλος διευρύνει και περιπλέκει τη θεολογική με την ανθρωπολογική αλλά και την κοινωνική ή ηθική διάσταση της ποίησής του. Οι αντίθετοι όροι των παραπάνω διαστάσεων δεν παραμένουν διακεκριμένοι και άμεικτοι αλλά συμβάλλονται δημιουργώντας αλλεπάλληλα μείγματα ποιητικής έκφρασης. Κάτι τέτοιο επιτυγχάνεται μέσω της ανάπτυξης μιας ποιητικής δεξιοτεχνίας που οδηγεί τις παραδοσιακές τεχνικές να φτάνουν στα αποτελεσματικά τους όρια αποκαλύπτοντας όλους τους δυνατούς συνδυασμούς της αφηγηματικής ενορχήστρωσης. Πολλές από τις κατακλείδες των ποιημάτων απηχούν με σπασμένη μετρικά φωνή το βαθύτερο συναίσθημα που πάλλεται αγωνιζόμενο να μετρηθεί ή ελευθερωμένο να κραυγάσει.

«Αυτό το φως γεμάτο κάρβουνο, αίμα, η θάλασσα
πήρε το αόρατο φτερούγισμα, σιωπή, και μένα
που την χάλασα.
Κι έλεγες "γίνεται το σίδερο βαμβάκι;",
και πάλι "σήκω, άνεμε φαρμάκι,
και πάρε με. Σ’ άλλον κοιτώνα αγάπησα".»

Το Θέριστρον λοιπόν ως όργανο συγκομιδής και εργαλείο σωτηρίας είναι αυτό που μας δείχνει ό,τι πολύτιμο έχει θεριστεί μετά από έναν αγώνα αγωνίας∙ αλλά και κάτι τόσο πολύτιμο, ώστε να είναι το μόνο που μπορεί να μας σώσει, καθώς παλεύουμε με την αδηφάγο χρονομηχανή της απουσίας.

* Η ΑΝΝΑ ΑΦΕΝΤΟΥΛΙΔΟΥ είναι ποιήτρια και φιλόλογος.
Τελευταίο βιβλίο της, η μελέτη «Η οδυνηρή μνήμη της σάρκας – Ερωτικά ιχνηλατώντας την ποίηση του Κώστα Θ. Ριζάκη» (Εκδόσεις του Φοίνικα).

→ Στην κεντρική εικόνα, πλάνο από την ταινία Καθρέφτης του Αντρέι Ταρκόφσκι.
1. Παραφράζω στίχους από την «Ωδή ογδόη» του Ανδρέα Κάλβου. (Βλ.http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=190&author_id=13)
2. Βλ. και το σχόλιο του Ευριπίδη Γαραντούδη: «[…] τα ψευδοσονέτα ή μετασονέτα του Κοσμόπουλου ή ο δεκαπεντασύλλαβος των ποιημάτων του Θέριστρον που διαλέγονται με το δημοτικό τραγούδι αναδεικνύουν τον Κοσμόπουλο σε έναν ποιητή δεινό τεχνίτη. Περισσότερη, ίσως, σημασία έχει ότι στην περίπτωσή του η έλξη προς την έμμετρη μορφή φαίνεται να συντονίζεται με τη χριστιανική πνευματικότητα ως συμπληρωματικός άξονας της ποιητικής του: μέσα σε έναν αντιπνευματικό και άκεντρο κόσμο η έμμετρη φόρμα, έστω και υπονομευμένη, ανακαλεί την αρμονία και την πνευματική τάξη που η ψυχή του ανθρώπου-ποιητή έχει ακόμη ανάγκη». Στο: Ευριπίδης Γαραντούδης, «Ένας σύγχρονος ποιητής της πνευματικότητας και της δεξιοτεχνίας», Εφημερίδα των Συντακτών, 20/1/2019.
3. Σπουδαστής στα Ιωάννινα που βρέθηκε νεκρός σε ηλικία 21 ετών. Από στοιχεία της έρευνας γύρω από τις συνθήκες θανάτου του προέκυψε ότι είχε υποστεί πολύ σκληρό bullying από κύκλο σπουδαστών στην πόλη στην οποία φοιτούσε.
4. Ιρλανδός ποιητής για τον οποίον υπάρχουν πληροφορίες στις «Σημειώσεις» του βιβλίου, σ. 109.
5. Ρώσος ποιητής για τον οποίον υπάρχουν πληροφορίες στις «Σημειώσεις» του βιβλίου, σ. 110.
6. Πληροφορίες για τη διαλογική σχέση με τον πίνακα και το Μουσείο, υπάρχουν στις «Σημειώσεις» του βιβλίου, σ. 111.
 

altΘέριστρον
Δημήτρης Κοσμόπουλος
Κέδρος 2018
Σελ. 122, τιμή εκδότη €16,60

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΥ

 

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Όλα δεν τα 'χω πει» του Χρήστου Δανιήλ (κριτική) – Μια τεκμηριωμένη μελέτη για την Μάτση Χατζηλαζάρου

«Όλα δεν τα 'χω πει» του Χρήστου Δανιήλ (κριτική) – Μια τεκμηριωμένη μελέτη για την Μάτση Χατζηλαζάρου

Για το βιβλίο του Χρήστου Δανιήλ «Όλα δεν τα' χω πει / Η «αντίστροφη αφιέρωση» της Μάτσης Χατζηλαζάρου (εκδ. Άγρα). Κεντρική εικόνα: η Μάτση Χατζηλαζάρου. 

Γράφει ο Δημήτρης Τσεκούρας 

«Η μεγάλη λογοτεχνία  ...

«Κόκκινη γραμμή» της Ειρήνης Ρηνιώτη (κριτική) – Γραμμή διαχωρισμού αλλά και ποιητικής ένωσης

«Κόκκινη γραμμή» της Ειρήνης Ρηνιώτη (κριτική) – Γραμμή διαχωρισμού αλλά και ποιητικής ένωσης

Για την ποιητική συλλογή της Ειρήνης Ρηνιώτη «Κόκκινη γραμμή» (εκδ. Άγρα). Κεντρική εικόνα: πίνακας της Hanna Sidorowicz.

Γράφει η Αντιγόνη Βλαβιανού

Στην παρούσα ποιητική συλλογή, έχουμε μια κόκκινη γραμμή που σηματοδ...

«Αναγέννηση» του Χάρη Βλαβιανού (κριτική) – 39 ποιητικά πορτρέτα

«Αναγέννηση» του Χάρη Βλαβιανού (κριτική) – 39 ποιητικά πορτρέτα

Για την ποιητική συλλογή του Χάρη Βλαβιανού «Η Αναγέννηση - 39 ποιητικά πορτρέτα» (εκδ. Πατάκη). Κεντρική εικόνα: Πορτρέτο του Νικολό Μακιαβέλι, στον οποίο είναι αφιερωμένο ένα ποίημα της συλλογής © Wikipedia. 

Γράφει η Άννα Βασιάδη

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Παρουσίαση βιβλίου στην Αθήνα: «Δικά μας παιδιά», της Σοφίας Νικολαΐδου

Παρουσίαση βιβλίου στην Αθήνα: «Δικά μας παιδιά», της Σοφίας Νικολαΐδου

Την Πέμπτη 23 Μαΐου, στις 8:30 μμ η Αλυσίδα Πολιτισμού IANOS και οι εκδόσεις Μεταίχμιο, διοργανώνουν παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της Σοφίας Νικολαΐδου με τίτλο «Δικά μας παιδιά».

Επιμέλεια: Book Press

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

  • Κώστας Β. Κατσουλάρη...
Βραβείο Dylan Thomas 2024: στον Κέιλεμπ Αζουμά Νέλσον το φετινό βραβείο

Βραβείο Dylan Thomas 2024: στον Κέιλεμπ Αζουμά Νέλσον το φετινό βραβείο

O Βρετανο-Γκανέζος συγγραφέας Caleb Azumah Nelson κέρδισε για δεύτερη συνεχόμενη φορά το Dylan Thomas Prize που είναι αφιερωμένο από το Πανεπιοστήμιο του Swansea στον Ντύλαν Τόμας. Credit: Caleb Azumah Nelson/Instagram

Επιμέλεια: Book Press

...
ΔΕΒΘ 2024: Η αυλαία πέφτει, νέα εποχή ξεκινά; – Ένας πρώτος απολογισμός

ΔΕΒΘ 2024: Η αυλαία πέφτει, νέα εποχή ξεκινά; – Ένας πρώτος απολογισμός

Τέσσερις μέρες γεμάτες βιβλία, εκδότες, συγγραφείς και αναγνώστες. Η 20ή Διεθνής Eκθεση Bιβλίου Θεσσαλονίκης ρίχνει σήμερα αυλαία και αυτός είναι ένας πρώτος απολογισμός. Σε κάθε περίπτωση, η φετινή Έκθεση είναι η τελευταία που διοργανώνεται από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, εν αναμονή του νέου φορέα για το βι...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ [Graeme Macrae Burnet] «Μελέτη περίπτωσης» (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου), το οποίο κυκλοφορεί στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στην αρχή, καθώς ...

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Μουράτ Εσέρ [Murat Eser] «Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής», η οποία κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εφημερίδα...

«Επικράτειες» του Κωνσταντίνου Βλαχογιάννη (προδημοσίευση)

«Επικράτειες» του Κωνσταντίνου Βλαχογιάννη (προδημοσίευση)

Απόσπασμα από το λογοτεχνικό έργο του Κωνσταντίνου Βλαχογιάννη «Επικράτειες» που κυκλοφορεί στις 23 Μαΐου από τις εκδόσεις Περικείμενο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

[Κάθε μεμονωμένη επικράτεια]

Εγώ σωπ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Εαρινά αναγνώσματα από όλο τον κόσμο. Νομπελίστες, αναγνωρισμένοι συγγραφείς, αλλά και νέα ταλέντα ξεχωρίζουν και τραβούν την προσοχή. Στην κεντρική εικόνα, οι Αμπντουλραζάκ Γκούρνα, Κάρα Χόφμαν, Ντέιβιντ Μίτσελ.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος 

Από την...

Από τον κβαντικό υπολογιστή στην παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη: 3 βιβλία για ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ

Από τον κβαντικό υπολογιστή στην παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη: 3 βιβλία για ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ

Η επιστήμη προχωράει με ραγδαίoυς ρυθμούς. Η 4η βιομηχανική επανάσταση θα στηριχθεί στην κβαντική υπεροχή και την Τεχνητή Νοημοσύνη. Για να ξέρουμε πώς θα είναι το μέλλον μας επιλέγουμε τρία βιβλία που εξηγούν λεπτομέρως όλα όσα θα συμβούν. Kεντρική εικόνα: @ Wikipedia.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος ...

Από το Βυζάντιο έως το Brexit: 12 ιστορικά βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα

Από το Βυζάντιο έως το Brexit: 12 ιστορικά βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα

Από το Βυζάντιο έως τον Βενιζέλο κι από τη μάχη του Στάλιγκραντ έως τη σημερινή μορφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιλέγουμε δώδεκα ιστορικά βιβλία που ανοίγουν διάλογο ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Στην κεντρική εικόνα, φωτογραφία από το εξώφυλλο του βιβλίου του Μενέλαου Χαραλαμπίδη «Οι δωσίλογοι» (εκδ. Αλεξάνδρεια).&...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ