Raphae Glucksmann

Για το βιβλίο του Rafaël Gluksmann «Τα παιδιά του κενού – Από το αδιέξοδο του ατομικισμού στην αφύπνιση των πολιτών» (μτφρ. Βάλια Καϊμάκη, εκδ. Πόλις).

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Ο Γάλλος σκηνοθέτης, δοκιμιογράφος, δημοσιογράφος, ακτιβιστής και συνιδρυτής μαζί με τον οικονομολόγο Τομά Πορσέρ και την οικολόγο ακτιβίστρια Κλερ Νουβιάν ενός πολιτικού κινήματος, του Place Publique, το οποίο σήμερα επιδιώκει την κοινή κάθοδο της γαλλικής Αριστεράς στις ευρωεκλογές,* γιος του φιλόσοφου Αντρέ Γκλυσμάν, δεν είναι άγνωστος στο ελληνικό κοινό. Οι εκδόσεις Πόλις έχουν εκδώσει και το προηγούμενο βιβλίο του, πάλι σε πολύ καλή μετάφραση της Βάλιας Καϊμάκη, με τίτλο Εναντίον της αντιδραστικής σκέψης. Εκεί θέτει στο στόχαστρό του τους gluchsmann antidrastiki skepsiφανερούς εχθρούς των ανοικτών κοινωνιών, όπως οι σαλαφιστές, αλλά και τους κρυφούς, όπως είναι οι ακροδεξιοί αντιδραστικοί, ο Πούτιν και οι φίλοι του. Στο παρουσιαζόμενο εδώ δοκίμιό του αναζητά στον ατομικισμό και στην κυριαρχία του οικονομισμού τους λόγους για τα αδιέξοδα των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών.

Ο συγγραφέας υποστηρίζει πως το ερώτημα δεν είναι το γιατί οι μάζες ακολουθούν λάθος δρόμους, αλλά το τι συμβαίνει και οι προοδευτικοί διανοούμενοι, υποστηρικτές μιας ανοικτής κοινωνίας, λοξοδρομούν. Εδώ καταθέτει μια πολύ ωραία εικόνα, παρομοιάζοντας την κοινωνία σαν τον πίνακα του Καραβάτζο «Ο Άγιος Ματθαίος και ο Άγγελος». Στον πίνακα φαίνονται όλα αρμονικά, με τον Άγιο υπό το βλέμμα του Αγγέλου να ακουμπά τα πόδια του σ’ ένα σκαμνί και να συγγράφει το Ευαγγέλιό του. Αν προσέξουμε όμως το σκαμνί, τότε θα παρατηρήσουμε πως η μια πλευρά του βρίσκεται στο κενό. Ο Άγιος κινδυνεύει να πέσει ανά πάσα στιγμή στο κενό. Από εδώ και ο τίτλος του βιβλίου «Τα παιδιά του κενού». Σε ένα τέτοιο κενό στέκεται και η φιλελεύθερη δημοκρατία. Είναι ένα πολιτικό σύστημα που, όπως το πόδι του Ματθαίου, στηρίζεται σε ετοιμόρροπη βάση. Και ποια είναι κατά τον συγγραφέα αυτή η βάση; Μα φυσικά –το φυσικά πάει στον συγγραφέα– η ανατροπή της πρωτοκαθεδρίας του συλλογικού από το ατομικό.

place publique gilets jaunes

Ζούμε σε μια κοινωνία απομόνωσης. Αυτή η μοναξιά κάνει τον άνθρωπο ανήσυχο και ευάλωτο. Μια κοινωνία απομόνωσης προκαλεί άγχος και αυτό στέλνει τους πολίτες σε κοινότητες που τους υπόσχονται προστασία. Αυτή η κοινωνία απομόνωσης όμως δεν είναι αποτέλεσμα δήθεν αντικειμενικών παγκόσμιων εξελίξεων έναντι των οποίων δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση. Αντιθέτως, η κοινωνία της απομόνωσης είναι αποτέλεσμα μιας σειράς κοινωνικο-πολιτισμικών μαχών και πολιτικών αποφάσεων. Είναι αποτέλεσμα της επικράτησης του homo economicus τόσο επί της δημοκρατίας (démocratie) όσο και επί της ρεπουμπλικανικής δημοκρατίας (république).

Σύνθημα του απομονωμένου ανθρώπου των σημερινών συνθηκών δεν είναι η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση αλλά το «να συντρίψουμε τον άλλο». Άτομα όπως ο Τραμπ καθοδηγούνται μόνο από τη βούληση της προσωπικής επιτυχίας πάση θυσία. 

Ο άνθρωπος βεβαίως δεν είναι τίποτα εκ φύσεως. Τέτοιον ή άλλον τον κάνουν οι κοινωνικές συνθήκες. Αυτές σήμερα οδηγούν στον «άνθρωπο χωρίς ενσυναίσθηση». Στον άνθρωπο που υποτάσσει τα συναισθήματά του στο κέρδος. Σύνθημα του απομονωμένου ανθρώπου των σημερινών συνθηκών δεν είναι η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση αλλά το «να συντρίψουμε τον άλλο». Άτομα όπως ο Τραμπ καθοδηγούνται μόνο από τη βούληση της προσωπικής επιτυχίας πάση θυσία. Αυτός δεν δίστασε ακόμη και την φοροδιαφυγή ή τον μισογυνισμό του να τα παρουσιάσει ως προσόν. Ο τραμπισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά η χυδαία πεμπτουσία της λατρείας του εαυτού, της λατρείας του winner.

Όσο όμως αποσυντίθενται οι πολιτικές και οι κοινωνικές σχέσεις, τόσο οι κοινωνίες αποτυγχάνουν να ενσωματώσουν τις διαφορετικές ομάδες. Πριν μερικά χρόνια ένας Αμερικανός εργάτης στην ερώτηση «ποιος είναι» μπορούσε να απαντά «είμαι επιστάτης σ’ ένα εργοστάσιο». Σήμερα απαντά πώς «είναι λευκός». Η ατομικοποίηση της ύπαρξης οδηγεί σε υπο-πολιτικές ταυτοποιήσεις που υποκαθιστούν τις συλλογικές ταυτοποιήσεις. Το σύνθημα «καλλιέργησε τη διαφορετικότητά σου» φαντάζει ένα προοδευτικό σύνθημα, αλλά δεν είναι. Όταν η αναγνώριση των διαφορών γίνεται πολιτικό πρόγραμμα, τότε αυτή καταστρέφει τόσο τους υποστηρικτές της όσο και τις –υποτίθεται– υπό προστασία μειονότητες. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι για παράδειγμα στην περίπτωση της ισλαμικής τρομοκρατίας, δεν πρέπει να κρύβουμε πως το μίσος και ο φανατισμός αποτελεί εγγενή τάση στην εσωτερική δυναμική της Ούμα, αλλά δεν πρέπει και να μην συνυπολογίζουμε στις αιτίες της ανόδου του σαλαφισμού και τη γενικευμένη αποσύνθεση των πολιτικών και των κοινωνικών δεσμών αλληλεγγύης.

Raphae Glucksmann et Claire Nouvian

Όσον αφορά την κριτική στη διαφθορά που όλο και εντείνεται από την πλευρά του ακροδεξιού λόγου, ο Γκλυσμάν μας υπενθυμίζει τον Μακιαβέλλι, ο οποίος υποστήριζε ότι αυτή οφείλεται στη διείσδυση των ιδιωτικών συμφερόντων στη δημόσια σφαίρα. Σήμερα η αλληλοεπικάλυψη του δημόσιου και του ιδιωτικού στο όνομα της όποιας αποτελεσματικότητας θέτει μείζονα πολιτικά ζητήματα. Έτσι «το να ελέγχουμε τους ανέργους παρουσιάζεται ως αναγκαιότητα. Το να παλέψουμε ενάντια στα έξυπνα συστήματα που επινοούν οι πλούσιοι για να αποφύγουν τη φορολογία μοιάζει λιγότερο επείγον» (σ. 75). Ορθότατες επισημάνσεις.

Αν και ο Γκλυσμάν τάχθηκε υπέρ του Μακρόν, στον δεύτερο γύρο στη σύγκρουσή του με την Λεπέν, δεν φείδεται σφοδρής κριτικής σ’ αυτόν. Φτάνει ουσιαστικά να τον παρουσιάζει ως κάποιον που αντί να ανανεώσει το ρεπουμπλικανικό πρόταγμα, αποκαθιστά σε συμβολικό επίπεδο τη μοναρχική αισθητική. Υπερβολές με μικρές δόσεις αλήθειας.

Απορεί και αναρωτιέται γιατί εκπλησσόμαστε που ανεβαίνουν οι λαϊκιστές όταν οι ηγέτες μας ταυτίζονται με τα συμφέροντα των πιο ευνοημένων; Είναι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση ένα μεταβατικό στάδιο προς την ενοποίηση ή μήπως είναι ένα σταθερό μοντέλο πολιτικής λιτότητας; 

Απορεί και αναρωτιέται γιατί εκπλησσόμαστε που ανεβαίνουν οι λαϊκιστές όταν οι ηγέτες μας ταυτίζονται με τα συμφέροντα των πιο ευνοημένων; Είναι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση ένα μεταβατικό στάδιο προς την ενοποίηση ή μήπως είναι ένα σταθερό μοντέλο πολιτικής λιτότητας; Σωστά ερωτήματα, μόνο που οι απαντήσεις τους, κυρίως αυτές που επικαλούνται ως λύση τις «πλατείες», οξύνουν το πρόβλημα, χωρίς να απαντούν καθόλου στους ακροδεξιούς. Είναι εύκολο να λες πως πρέπει να υιοθετήσουμε το σύνθημα «να ξαναπάρουμε τον έλεγχο» από τους ακροδεξιούς, αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο να εξηγήσεις πώς αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να υποφέρουν οι φιλελεύθερες δημοκρατίες.

Αν και στην κριτική του ο Γκλυσμάν είναι καθαρός, στις πολιτικές του προτάσεις φαίνεται η αμηχανία μιας ριζοσπαστικής Αριστεράς που κριτικάρει τη σοσιαλδημοκρατία ό,τι δεν κάνει αυτά που κάποτε την κατηγορούσε ότι κάνει. Η ριζοσπαστική Αριστερά κατηγορεί τη σοσιαλδημοκρατία πώς έχει εγκαταλείψει το κράτος πρόνοιας, για το οποίο πριν την κατηγορούσε ότι αυτό λειτουργεί ως πέπλο απόκρυψης της καπιταλιστικής ανέχειας. Ο Γκλυσμάν αναζητά απαντήσεις στο πώς μπορούμε να ζήσουμε ξανά ως πολιτικά όντα. Στο Κοινωνικό Συμβόλαιο που προτείνει μιλά για μια φορολογία που θα στηρίζεται στη λογική του ότι το κράτος οφείλει να κάνει φτωχότερα τα άτομα, αρκεί να κάνει το σύνολο πλουσιότερο. Μα αυτό ήταν η χαρακτηριστική πολιτική της μεταπολεμικής σοσιαλδημοκρατίας, και γι’ αυτό όπως και για το κράτος πρόνοιας δέχθηκε τα περισσότερα πυρά από τους ριζοσπάστες της Αριστεράς.

Το μέτωπο που προτείνει να ανοίξουμε κατά του ατομικισμού έχει δυο πλευρές. Η μια είναι αυτό που ονομάζει τραγική ή πολιτική οικολογία. Δεν χρειάζεται –υποστηρίζει– να οικοδομήσουμε περίπλοκα φιλοσοφικά συστήματα για να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Αρκεί να ακούσουμε τους επιστήμονες που προειδοποιούν για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Βεβαίως, εδώ ξεχνά την κριτική του στους ειδικούς που υποκαθιστούν την πολιτική, αλλά ας το παρακάμψουμε αυτό, για το πιο ουσιαστικό κομμάτι της άποψής του. Αυτό είναι ότι ο πόλεμος κατά του περιβάλλοντος είναι πόλεμος κατά του εαυτού μας. Μόνο η τραγική οικολογία μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πως χρειάζεται να αμφισβητήσουμε τη σχέση μας με τον κόσμο που εκφράζει ο ατομικισμός. Μόνο «το οικολογικό διακύβευμα θα καταλήξει να ανατρέψει την κυρίαρχη ατομικιστική ιδεολογία» (σ. 148). Έτσι, προτείνει ένα γενικευμένο φόρο στην χρήση των ορυκτών καυσίμων.

André et Raphael Glucksmann

Ακριβώς αυτό έκανε και ο Μακρόν και βρήκε απέναντι του όχι τους «ατομικιστές» αλλά τους εκφραστές των γαλλικών πλατειών, τα Κίτρινα Γιλέκα. Κι αν ακόμη ο Μακρόν εγγυόταν ότι οι φόροι αυτοί θα κατανέμονταν δίκαια μεταξύ πλουσίων και φτωχών, ότι τα χρήματα δεν θα πήγαιναν για να καλύψουν τον προϋπολογισμό και τα ελλείμματα, αλλά να ενισχύσουν το κράτος πρόνοιας, όπως υποστηρίζει ο Γκλυσμάν, τα Κίτρινα Γιλέκα θα ήταν πάλι εδώ. Γιατί το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από αυτό που παρουσιάζει ο Γκλυσμάν με τις πέντε προτάσεις του για ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο (συμμετοχική δημοκρατία, καθολικό βασικό εισόδημα με υποχρέωση καθολικής πολιτικής θητείας, σαφής οριοθέτηση της δημόσιας από την ιδιωτική σφαίρα, ισχυρή αποκέντρωση, νέο φορολογικό σύμφωνο). Το πρόβλημα είναι πως η πολιτική που παραμένει εγκλωβισμένη στο πλαίσιο του έθνους κράτους, δεν μπορεί να «ελέγξει» την οικονομία που λειτουργεί σε υπερεθνικά επίπεδα. Όποιος απαντήσει στο πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο θα λύσει και τον γρίφο της επιστροφής της πολιτικής.

Αν κανείς θέλει να προασπίσει τη φιλελεύθερη δημοκρατία, δεν μπορεί να παρουσιάζει τον ατομισμό ως σκαμνί που στέκεται στον αέρα, αλλά ως τον αρχιμήδειο τόπο στον οποίο μπορούμε να σταθούμε για να την υπερασπίσουμε.

Δυστυχώς για τον συγγραφέα, παρά τη γλαφυρότητα της παρομοίωσης του πίνακα του Καραβάτζο, η φιλελεύθερη δημοκρατία ήταν από την αρχή της η αποθέωση του ανεξάρτητου και αυτόνομου ατόμου που μόνο ως τέτοιο στις νεωτερικές κοινωνίες εντάσσεται σε διαφορετικά κοινωνικά σύνολα αποκτώντας και διαφορετικές ταυτότητες. Οπότε, αν κανείς θέλει να προασπίσει τη φιλελεύθερη δημοκρατία, δεν μπορεί να παρουσιάζει τον ατομισμό ως σκαμνί που στέκεται στον αέρα, αλλά ως τον αρχιμήδειο τόπο στον οποίο μπορούμε να σταθούμε για να την υπερασπίσουμε.

Η φιλελεύθερη δημοκρατία κινδυνεύει όντως να γκρεμιστεί, αλλά αυτό δεν οφείλεται στον ατομικισμό. Οφείλεται στο ότι αυτή η αρχή έπαψε να λειτουργεί όπως γινόταν στο πλαίσιο του έθνους κράτους και καλείται σήμερα να βρει τρόπους λειτουργίας της στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Να λειτουργήσει έτσι ώστε να επανακοινωνικοποιήσει τα απομονωμένα άτομα, για να μην αναζητούν αυτά καταφύγιο στις αντιδραστικές λύσεις που τους προσφέρουν οι ακροδεξιές.

Αν και συμφωνώ με την προφανή διαπίστωση του συγγραφέα για την ήττα της Αριστεράς, δεν συμφωνώ πως αυτή οφείλεται στο ότι έγινε φιλελεύθερη. Η απλοϊκή μομφή κατά του ατομικισμού ως αιτία του κακού τον παρασέρνει σε πολλές άλλες απλοϊκές απαντήσεις. Δεν μπορεί να ισχυρίζεται κάποιος ότι είναι υπέρ της συνάντησης της μεσότητας φιλελευθερισμού και ρεπουμπλικανισμού και την ίδια στιγμή να θεωρεί τη βασική αρχή του πρώτου, τον ατομικισμό, ως αιτία της ήττας του δεύτερου. Σωστά ορίζει τον φιλελευθερισμό ως προσπάθεια διαχωρισμού του δημόσιου από το ιδιωτικό. Αλλά αν είναι όντως κάτι τέτοιο ο φιλελευθερισμός, τότε ο ατομισμός ως βασική αρχή του φιλελευθερισμού δεν μπορεί να θεωρείται το «εργαλείο» με το οποίο επιχειρείται η άλωση του δημόσιου από το ιδιωτικό. Ο ατομικισμός δεν μπορεί να θεωρείται ως ο κύριος ένοχος της ανόδου είτε της αντιδραστικής είτε της νεοφιλελεύθερης σκέψης. Γιατί για τη μεν αντιδραστική σκέψη το άτομο δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο οι κοινότητες, και για τον δε νεοφιλελευθερισμό υπάρχει μόνο το άτομο. Αλλά φιλελεύθερος ατομικισμός δεν σημαίνει νεοφιλελεύθερο απομονωμένο άτομο. Το ακριβώς αντίθετο σημαίνει. Η αναζήτηση της ρεπουμπλικανικής δημοκρατίας την οποία ο ίδιος προτείνει ως κύριο αίτημα, γίνεται όχι αρνούμενοι τα άτομα, αλλά εντάσσοντας την ενέργειά τους στο κοινωνικό σύνολο.

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Το να κατανοήσουμε και να διορθώσουμε την κίνηση του σκαμνιού του Ματθαίου προϋποθέτει την αναζήτηση της “μεσότητας”, μιας έννοιας του Αριστοτέλη. Χωρίς να εκφράζει καμιά προτίμηση για ένα χλιαρό κέντρο, αυτή η “μεσότητα” μπορεί να γίνει ριζοσπαστική όταν το επιτάσσουν οι περιστάσεις. Απαιτεί από εμάς να αναπτύξουμε ιδέες, στάσεις, σχέδια, στα μέτρα των προβλημάτων της δικής μας εποχής και του δικού μας τόπου. Ας έχουμε πάντα στο μυαλό μας δυο ερωτήματα: Προς τα πού και μέχρι πού γέρνει το σκαμνί (η διάγνωση); Προς τα πού και μέχρι πού να σπρώξουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση για να μην πέσει το σκαμνί (η θεραπεία);»

* Χθες, στις 16 Μαρτίου, κι ενώ είχε γραφτεί αυτό το άρθρο, το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ανακοίνωσε ότι υποδεικνύει τον Ραφαέλ Γκλυκσμάν ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου του στις Ευρωεκλογές, κι άρα ότι συντάσσεται πίσω από το κίνημα Place Publique. 

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗΣ είναι συγγραφέας και δρ Κοινωνιολογίας.
Τον Απρίλιο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια το βιβλίο του «Το πρωτείο της δημοκρατίας. Σοσιαλδημοκρατία μετά τη σοσιαλδημοκρατία».
 
ta paidia tou kenouΤα παιδιά του κενού
Από το αδιέξοδο του ατομικισμού στην αφύπνιση των πολιτών
Rafaël Gluksmann
Μτφρ. Βάλια Καϊμάκη
Πόλις 2019
Σελ. 224, τιμή εκδότη € 15,00
 
 politeia link more
 
 
 

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Μακιαβέλλι: Η τέχνη τού να διδάσκεις στους ανθρώπους τι πρέπει να φοβούνται» του Πατρίκ Μπουσρόν (κριτική)

«Μακιαβέλλι: Η τέχνη τού να διδάσκεις στους ανθρώπους τι πρέπει να φοβούνται» του Πατρίκ Μπουσρόν (κριτική)

Για το βιβλίο του Patrick Boucheron «Μακιαβέλλι: Η τέχνη τού να διδάσκεις στους ανθρώπους τι πρέπει να φοβούνται» (μτφρ. Μήνα Πατεράκη-Γαρέφη, εκδ. Πατάκη).

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Γνωρίζουμε πραγματικά ποιος και τι ήταν ο Μακιαβέλλι...

«Ο καρπός της ασθενείας μου» του Νικήτα Σινιόσογλου (κριτική)

«Ο καρπός της ασθενείας μου» του Νικήτα Σινιόσογλου (κριτική)

Για το δοκίμιο του Νικήτα Σινιόσογλου «Ο καρπός της ασθενείας μου – Δοκίμιο με σάρκα και οστά» (εκδ. Κίχλη). Κεντρική εικόνα: Πίνακας, λάδι σε καμβά (2016) © Clive Head.

Της Ιωάννας Κυριακίδου

Ο Νικήτας Σινιόσογλου είναι ένας αλλόκοτος συγγρα...

«Ο δρόμος προς την ανελευθερία: Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική» του Τίμοθι Σνάιντερ (κριτική)

«Ο δρόμος προς την ανελευθερία: Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική» του Τίμοθι Σνάιντερ (κριτική)

Για το βιβλίο του Timothy Snyder «Ο δρόμος προς την ανελευθερία: Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική» (μτφρ. Ανδρέας Παππάς, εκδ. Παπαδόπουλος. Βιβλίο «που κυκλοφόρησε το 2018 και που διαβάζεται σαν να γράφτηκε σήμερα».

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Ο πολύγλωσσος και...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Στην Αλίς Ζενιτέρ και την «Τέχνη της απώλειας» το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Δουβλίνου

Στην Αλίς Ζενιτέρ και την «Τέχνη της απώλειας» το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Δουβλίνου

Η Γαλλίδα Αλίς Ζενιτέρ (Alice Zeniter) και ο μεταφραστής της στα αγγλικά Φρανκ Γουίν (Frank Wynne) τιμήθηκαν με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Δουβλίνου, για το μυθιστόρημα «Η τέχνη της απώλειας». Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις, σε μετάφραση Έφης Κορομηλά. Σημειωτέον, το συγκεκριμένο βρ...

«Οδός Μακεδονομάχων» της Αντωνίας Γουναροπούλου (κριτική)

«Οδός Μακεδονομάχων» της Αντωνίας Γουναροπούλου (κριτική)

Για τη συλλογή διηγημάτων της Αντωνίας Γουναροπούλου «Οδός Μακεδονομάχων» (εκδ. Petites Maisons). Κεντρική εικόνα: Πίνακας της © Christine Cousineau.

Της Χριστίνας Μουκούλη

Η παιδική ηλικία είναι κατά τον Piaget η περίοδος κατά την οποία...

Ντέιβιντ Μίτσελ: «Οι περισσότεροι συγγραφείς φθονούμε τους μουσικούς»

Ντέιβιντ Μίτσελ: «Οι περισσότεροι συγγραφείς φθονούμε τους μουσικούς»

Σε συνέντευξή του, ο Βρετανός συγγραφέας David Mitchell, δύο φορές υποψήφιος για το Βραβείο Μπούκερ, μίλησε για το πρόσφατο μυθιστόρημά του «Utopia Avenue».

Επιμέλεια: Book Press

Το ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μπερνάρντο Ατσάγα (Bernardo Atzaga) «Σπίτια και τάφοι» (μτφρ. Κώστας Αθανασίου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 3 Ιουνίου από τις εκδόσεις Εκκρεμές. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός ...

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μέχρι κάποια ηλικία η μνήμη θυμίζει πατάρι· στοιβάζεις ό,...

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Annie Ernaux «Το γεγονός» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη –βραβευμένη με τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας πέρσι– ταινία. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 26 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι προσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του George Orwell. Κλασικό και σύγχρονο βρετανικό, σκανδιναβικό αλλά και μια αυτοέκδοση ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος μεταξύ των προτάσεων. Κεντρική εικόνα: Εικονογράφηση του Λιθουανού © Karolis Strautniekas.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου ...

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Οκτώ βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε, ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες και τραγικές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, «Πώς φτάσαμε ως εδώ». Τα έξι είναι βιβλία ιστορίας, έρευνας και γεωπολιτικής και τα δύο είναι λογοτεχνικά έργα Ουκρανών συγγραφέων. Στην κεντρική εικόνα: Από διαδήλωση στο Βερολίνο την περασμένη Κυ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ