Raphae Glucksmann

Για το βιβλίο του Rafaël Gluksmann «Τα παιδιά του κενού – Από το αδιέξοδο του ατομικισμού στην αφύπνιση των πολιτών» (μτφρ. Βάλια Καϊμάκη, εκδ. Πόλις).

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Ο Γάλλος σκηνοθέτης, δοκιμιογράφος, δημοσιογράφος, ακτιβιστής και συνιδρυτής μαζί με τον οικονομολόγο Τομά Πορσέρ και την οικολόγο ακτιβίστρια Κλερ Νουβιάν ενός πολιτικού κινήματος, του Place Publique, το οποίο σήμερα επιδιώκει την κοινή κάθοδο της γαλλικής Αριστεράς στις ευρωεκλογές,* γιος του φιλόσοφου Αντρέ Γκλυσμάν, δεν είναι άγνωστος στο ελληνικό κοινό. Οι εκδόσεις Πόλις έχουν εκδώσει και το προηγούμενο βιβλίο του, πάλι σε πολύ καλή μετάφραση της Βάλιας Καϊμάκη, με τίτλο Εναντίον της αντιδραστικής σκέψης. Εκεί θέτει στο στόχαστρό του τους gluchsmann antidrastiki skepsiφανερούς εχθρούς των ανοικτών κοινωνιών, όπως οι σαλαφιστές, αλλά και τους κρυφούς, όπως είναι οι ακροδεξιοί αντιδραστικοί, ο Πούτιν και οι φίλοι του. Στο παρουσιαζόμενο εδώ δοκίμιό του αναζητά στον ατομικισμό και στην κυριαρχία του οικονομισμού τους λόγους για τα αδιέξοδα των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών.

Ο συγγραφέας υποστηρίζει πως το ερώτημα δεν είναι το γιατί οι μάζες ακολουθούν λάθος δρόμους, αλλά το τι συμβαίνει και οι προοδευτικοί διανοούμενοι, υποστηρικτές μιας ανοικτής κοινωνίας, λοξοδρομούν. Εδώ καταθέτει μια πολύ ωραία εικόνα, παρομοιάζοντας την κοινωνία σαν τον πίνακα του Καραβάτζο «Ο Άγιος Ματθαίος και ο Άγγελος». Στον πίνακα φαίνονται όλα αρμονικά, με τον Άγιο υπό το βλέμμα του Αγγέλου να ακουμπά τα πόδια του σ’ ένα σκαμνί και να συγγράφει το Ευαγγέλιό του. Αν προσέξουμε όμως το σκαμνί, τότε θα παρατηρήσουμε πως η μια πλευρά του βρίσκεται στο κενό. Ο Άγιος κινδυνεύει να πέσει ανά πάσα στιγμή στο κενό. Από εδώ και ο τίτλος του βιβλίου «Τα παιδιά του κενού». Σε ένα τέτοιο κενό στέκεται και η φιλελεύθερη δημοκρατία. Είναι ένα πολιτικό σύστημα που, όπως το πόδι του Ματθαίου, στηρίζεται σε ετοιμόρροπη βάση. Και ποια είναι κατά τον συγγραφέα αυτή η βάση; Μα φυσικά –το φυσικά πάει στον συγγραφέα– η ανατροπή της πρωτοκαθεδρίας του συλλογικού από το ατομικό.

place publique gilets jaunes

Ζούμε σε μια κοινωνία απομόνωσης. Αυτή η μοναξιά κάνει τον άνθρωπο ανήσυχο και ευάλωτο. Μια κοινωνία απομόνωσης προκαλεί άγχος και αυτό στέλνει τους πολίτες σε κοινότητες που τους υπόσχονται προστασία. Αυτή η κοινωνία απομόνωσης όμως δεν είναι αποτέλεσμα δήθεν αντικειμενικών παγκόσμιων εξελίξεων έναντι των οποίων δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση. Αντιθέτως, η κοινωνία της απομόνωσης είναι αποτέλεσμα μιας σειράς κοινωνικο-πολιτισμικών μαχών και πολιτικών αποφάσεων. Είναι αποτέλεσμα της επικράτησης του homo economicus τόσο επί της δημοκρατίας (démocratie) όσο και επί της ρεπουμπλικανικής δημοκρατίας (république).

Σύνθημα του απομονωμένου ανθρώπου των σημερινών συνθηκών δεν είναι η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση αλλά το «να συντρίψουμε τον άλλο». Άτομα όπως ο Τραμπ καθοδηγούνται μόνο από τη βούληση της προσωπικής επιτυχίας πάση θυσία. 

Ο άνθρωπος βεβαίως δεν είναι τίποτα εκ φύσεως. Τέτοιον ή άλλον τον κάνουν οι κοινωνικές συνθήκες. Αυτές σήμερα οδηγούν στον «άνθρωπο χωρίς ενσυναίσθηση». Στον άνθρωπο που υποτάσσει τα συναισθήματά του στο κέρδος. Σύνθημα του απομονωμένου ανθρώπου των σημερινών συνθηκών δεν είναι η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση αλλά το «να συντρίψουμε τον άλλο». Άτομα όπως ο Τραμπ καθοδηγούνται μόνο από τη βούληση της προσωπικής επιτυχίας πάση θυσία. Αυτός δεν δίστασε ακόμη και την φοροδιαφυγή ή τον μισογυνισμό του να τα παρουσιάσει ως προσόν. Ο τραμπισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά η χυδαία πεμπτουσία της λατρείας του εαυτού, της λατρείας του winner.

Όσο όμως αποσυντίθενται οι πολιτικές και οι κοινωνικές σχέσεις, τόσο οι κοινωνίες αποτυγχάνουν να ενσωματώσουν τις διαφορετικές ομάδες. Πριν μερικά χρόνια ένας Αμερικανός εργάτης στην ερώτηση «ποιος είναι» μπορούσε να απαντά «είμαι επιστάτης σ’ ένα εργοστάσιο». Σήμερα απαντά πώς «είναι λευκός». Η ατομικοποίηση της ύπαρξης οδηγεί σε υπο-πολιτικές ταυτοποιήσεις που υποκαθιστούν τις συλλογικές ταυτοποιήσεις. Το σύνθημα «καλλιέργησε τη διαφορετικότητά σου» φαντάζει ένα προοδευτικό σύνθημα, αλλά δεν είναι. Όταν η αναγνώριση των διαφορών γίνεται πολιτικό πρόγραμμα, τότε αυτή καταστρέφει τόσο τους υποστηρικτές της όσο και τις –υποτίθεται– υπό προστασία μειονότητες. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι για παράδειγμα στην περίπτωση της ισλαμικής τρομοκρατίας, δεν πρέπει να κρύβουμε πως το μίσος και ο φανατισμός αποτελεί εγγενή τάση στην εσωτερική δυναμική της Ούμα, αλλά δεν πρέπει και να μην συνυπολογίζουμε στις αιτίες της ανόδου του σαλαφισμού και τη γενικευμένη αποσύνθεση των πολιτικών και των κοινωνικών δεσμών αλληλεγγύης.

Raphae Glucksmann et Claire Nouvian

Όσον αφορά την κριτική στη διαφθορά που όλο και εντείνεται από την πλευρά του ακροδεξιού λόγου, ο Γκλυσμάν μας υπενθυμίζει τον Μακιαβέλλι, ο οποίος υποστήριζε ότι αυτή οφείλεται στη διείσδυση των ιδιωτικών συμφερόντων στη δημόσια σφαίρα. Σήμερα η αλληλοεπικάλυψη του δημόσιου και του ιδιωτικού στο όνομα της όποιας αποτελεσματικότητας θέτει μείζονα πολιτικά ζητήματα. Έτσι «το να ελέγχουμε τους ανέργους παρουσιάζεται ως αναγκαιότητα. Το να παλέψουμε ενάντια στα έξυπνα συστήματα που επινοούν οι πλούσιοι για να αποφύγουν τη φορολογία μοιάζει λιγότερο επείγον» (σ. 75). Ορθότατες επισημάνσεις.

Αν και ο Γκλυσμάν τάχθηκε υπέρ του Μακρόν, στον δεύτερο γύρο στη σύγκρουσή του με την Λεπέν, δεν φείδεται σφοδρής κριτικής σ’ αυτόν. Φτάνει ουσιαστικά να τον παρουσιάζει ως κάποιον που αντί να ανανεώσει το ρεπουμπλικανικό πρόταγμα, αποκαθιστά σε συμβολικό επίπεδο τη μοναρχική αισθητική. Υπερβολές με μικρές δόσεις αλήθειας.

Απορεί και αναρωτιέται γιατί εκπλησσόμαστε που ανεβαίνουν οι λαϊκιστές όταν οι ηγέτες μας ταυτίζονται με τα συμφέροντα των πιο ευνοημένων; Είναι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση ένα μεταβατικό στάδιο προς την ενοποίηση ή μήπως είναι ένα σταθερό μοντέλο πολιτικής λιτότητας; 

Απορεί και αναρωτιέται γιατί εκπλησσόμαστε που ανεβαίνουν οι λαϊκιστές όταν οι ηγέτες μας ταυτίζονται με τα συμφέροντα των πιο ευνοημένων; Είναι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση ένα μεταβατικό στάδιο προς την ενοποίηση ή μήπως είναι ένα σταθερό μοντέλο πολιτικής λιτότητας; Σωστά ερωτήματα, μόνο που οι απαντήσεις τους, κυρίως αυτές που επικαλούνται ως λύση τις «πλατείες», οξύνουν το πρόβλημα, χωρίς να απαντούν καθόλου στους ακροδεξιούς. Είναι εύκολο να λες πως πρέπει να υιοθετήσουμε το σύνθημα «να ξαναπάρουμε τον έλεγχο» από τους ακροδεξιούς, αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο να εξηγήσεις πώς αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να υποφέρουν οι φιλελεύθερες δημοκρατίες.

Αν και στην κριτική του ο Γκλυσμάν είναι καθαρός, στις πολιτικές του προτάσεις φαίνεται η αμηχανία μιας ριζοσπαστικής Αριστεράς που κριτικάρει τη σοσιαλδημοκρατία ό,τι δεν κάνει αυτά που κάποτε την κατηγορούσε ότι κάνει. Η ριζοσπαστική Αριστερά κατηγορεί τη σοσιαλδημοκρατία πώς έχει εγκαταλείψει το κράτος πρόνοιας, για το οποίο πριν την κατηγορούσε ότι αυτό λειτουργεί ως πέπλο απόκρυψης της καπιταλιστικής ανέχειας. Ο Γκλυσμάν αναζητά απαντήσεις στο πώς μπορούμε να ζήσουμε ξανά ως πολιτικά όντα. Στο Κοινωνικό Συμβόλαιο που προτείνει μιλά για μια φορολογία που θα στηρίζεται στη λογική του ότι το κράτος οφείλει να κάνει φτωχότερα τα άτομα, αρκεί να κάνει το σύνολο πλουσιότερο. Μα αυτό ήταν η χαρακτηριστική πολιτική της μεταπολεμικής σοσιαλδημοκρατίας, και γι’ αυτό όπως και για το κράτος πρόνοιας δέχθηκε τα περισσότερα πυρά από τους ριζοσπάστες της Αριστεράς.

Το μέτωπο που προτείνει να ανοίξουμε κατά του ατομικισμού έχει δυο πλευρές. Η μια είναι αυτό που ονομάζει τραγική ή πολιτική οικολογία. Δεν χρειάζεται –υποστηρίζει– να οικοδομήσουμε περίπλοκα φιλοσοφικά συστήματα για να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Αρκεί να ακούσουμε τους επιστήμονες που προειδοποιούν για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Βεβαίως, εδώ ξεχνά την κριτική του στους ειδικούς που υποκαθιστούν την πολιτική, αλλά ας το παρακάμψουμε αυτό, για το πιο ουσιαστικό κομμάτι της άποψής του. Αυτό είναι ότι ο πόλεμος κατά του περιβάλλοντος είναι πόλεμος κατά του εαυτού μας. Μόνο η τραγική οικολογία μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πως χρειάζεται να αμφισβητήσουμε τη σχέση μας με τον κόσμο που εκφράζει ο ατομικισμός. Μόνο «το οικολογικό διακύβευμα θα καταλήξει να ανατρέψει την κυρίαρχη ατομικιστική ιδεολογία» (σ. 148). Έτσι, προτείνει ένα γενικευμένο φόρο στην χρήση των ορυκτών καυσίμων.

André et Raphael Glucksmann

Ακριβώς αυτό έκανε και ο Μακρόν και βρήκε απέναντι του όχι τους «ατομικιστές» αλλά τους εκφραστές των γαλλικών πλατειών, τα Κίτρινα Γιλέκα. Κι αν ακόμη ο Μακρόν εγγυόταν ότι οι φόροι αυτοί θα κατανέμονταν δίκαια μεταξύ πλουσίων και φτωχών, ότι τα χρήματα δεν θα πήγαιναν για να καλύψουν τον προϋπολογισμό και τα ελλείμματα, αλλά να ενισχύσουν το κράτος πρόνοιας, όπως υποστηρίζει ο Γκλυσμάν, τα Κίτρινα Γιλέκα θα ήταν πάλι εδώ. Γιατί το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από αυτό που παρουσιάζει ο Γκλυσμάν με τις πέντε προτάσεις του για ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο (συμμετοχική δημοκρατία, καθολικό βασικό εισόδημα με υποχρέωση καθολικής πολιτικής θητείας, σαφής οριοθέτηση της δημόσιας από την ιδιωτική σφαίρα, ισχυρή αποκέντρωση, νέο φορολογικό σύμφωνο). Το πρόβλημα είναι πως η πολιτική που παραμένει εγκλωβισμένη στο πλαίσιο του έθνους κράτους, δεν μπορεί να «ελέγξει» την οικονομία που λειτουργεί σε υπερεθνικά επίπεδα. Όποιος απαντήσει στο πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο θα λύσει και τον γρίφο της επιστροφής της πολιτικής.

Αν κανείς θέλει να προασπίσει τη φιλελεύθερη δημοκρατία, δεν μπορεί να παρουσιάζει τον ατομισμό ως σκαμνί που στέκεται στον αέρα, αλλά ως τον αρχιμήδειο τόπο στον οποίο μπορούμε να σταθούμε για να την υπερασπίσουμε.

Δυστυχώς για τον συγγραφέα, παρά τη γλαφυρότητα της παρομοίωσης του πίνακα του Καραβάτζο, η φιλελεύθερη δημοκρατία ήταν από την αρχή της η αποθέωση του ανεξάρτητου και αυτόνομου ατόμου που μόνο ως τέτοιο στις νεωτερικές κοινωνίες εντάσσεται σε διαφορετικά κοινωνικά σύνολα αποκτώντας και διαφορετικές ταυτότητες. Οπότε, αν κανείς θέλει να προασπίσει τη φιλελεύθερη δημοκρατία, δεν μπορεί να παρουσιάζει τον ατομισμό ως σκαμνί που στέκεται στον αέρα, αλλά ως τον αρχιμήδειο τόπο στον οποίο μπορούμε να σταθούμε για να την υπερασπίσουμε.

Η φιλελεύθερη δημοκρατία κινδυνεύει όντως να γκρεμιστεί, αλλά αυτό δεν οφείλεται στον ατομικισμό. Οφείλεται στο ότι αυτή η αρχή έπαψε να λειτουργεί όπως γινόταν στο πλαίσιο του έθνους κράτους και καλείται σήμερα να βρει τρόπους λειτουργίας της στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Να λειτουργήσει έτσι ώστε να επανακοινωνικοποιήσει τα απομονωμένα άτομα, για να μην αναζητούν αυτά καταφύγιο στις αντιδραστικές λύσεις που τους προσφέρουν οι ακροδεξιές.

Αν και συμφωνώ με την προφανή διαπίστωση του συγγραφέα για την ήττα της Αριστεράς, δεν συμφωνώ πως αυτή οφείλεται στο ότι έγινε φιλελεύθερη. Η απλοϊκή μομφή κατά του ατομικισμού ως αιτία του κακού τον παρασέρνει σε πολλές άλλες απλοϊκές απαντήσεις. Δεν μπορεί να ισχυρίζεται κάποιος ότι είναι υπέρ της συνάντησης της μεσότητας φιλελευθερισμού και ρεπουμπλικανισμού και την ίδια στιγμή να θεωρεί τη βασική αρχή του πρώτου, τον ατομικισμό, ως αιτία της ήττας του δεύτερου. Σωστά ορίζει τον φιλελευθερισμό ως προσπάθεια διαχωρισμού του δημόσιου από το ιδιωτικό. Αλλά αν είναι όντως κάτι τέτοιο ο φιλελευθερισμός, τότε ο ατομισμός ως βασική αρχή του φιλελευθερισμού δεν μπορεί να θεωρείται το «εργαλείο» με το οποίο επιχειρείται η άλωση του δημόσιου από το ιδιωτικό. Ο ατομικισμός δεν μπορεί να θεωρείται ως ο κύριος ένοχος της ανόδου είτε της αντιδραστικής είτε της νεοφιλελεύθερης σκέψης. Γιατί για τη μεν αντιδραστική σκέψη το άτομο δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο οι κοινότητες, και για τον δε νεοφιλελευθερισμό υπάρχει μόνο το άτομο. Αλλά φιλελεύθερος ατομικισμός δεν σημαίνει νεοφιλελεύθερο απομονωμένο άτομο. Το ακριβώς αντίθετο σημαίνει. Η αναζήτηση της ρεπουμπλικανικής δημοκρατίας την οποία ο ίδιος προτείνει ως κύριο αίτημα, γίνεται όχι αρνούμενοι τα άτομα, αλλά εντάσσοντας την ενέργειά τους στο κοινωνικό σύνολο.

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Το να κατανοήσουμε και να διορθώσουμε την κίνηση του σκαμνιού του Ματθαίου προϋποθέτει την αναζήτηση της “μεσότητας”, μιας έννοιας του Αριστοτέλη. Χωρίς να εκφράζει καμιά προτίμηση για ένα χλιαρό κέντρο, αυτή η “μεσότητα” μπορεί να γίνει ριζοσπαστική όταν το επιτάσσουν οι περιστάσεις. Απαιτεί από εμάς να αναπτύξουμε ιδέες, στάσεις, σχέδια, στα μέτρα των προβλημάτων της δικής μας εποχής και του δικού μας τόπου. Ας έχουμε πάντα στο μυαλό μας δυο ερωτήματα: Προς τα πού και μέχρι πού γέρνει το σκαμνί (η διάγνωση); Προς τα πού και μέχρι πού να σπρώξουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση για να μην πέσει το σκαμνί (η θεραπεία);»

* Χθες, στις 16 Μαρτίου, κι ενώ είχε γραφτεί αυτό το άρθρο, το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ανακοίνωσε ότι υποδεικνύει τον Ραφαέλ Γκλυκσμάν ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου του στις Ευρωεκλογές, κι άρα ότι συντάσσεται πίσω από το κίνημα Place Publique. 

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗΣ είναι συγγραφέας και δρ Κοινωνιολογίας.
Τον Απρίλιο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια το βιβλίο του «Το πρωτείο της δημοκρατίας. Σοσιαλδημοκρατία μετά τη σοσιαλδημοκρατία».
 
ta paidia tou kenouΤα παιδιά του κενού
Από το αδιέξοδο του ατομικισμού στην αφύπνιση των πολιτών
Rafaël Gluksmann
Μτφρ. Βάλια Καϊμάκη
Πόλις 2019
Σελ. 224, τιμή εκδότη € 15,00
 
 politeia link more
 
 
 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Η πλάνη του Γκαίτε» του Κώστα Κουτσουρέλη – Ο μεταφραστικός λόγος και η κριτική του

«Η πλάνη του Γκαίτε» του Κώστα Κουτσουρέλη – Ο μεταφραστικός λόγος και η κριτική του

Ο κύκλος δοκιμίων του Κώστα Κουτσουρέλη «Η πλάνη του Γκαίτε – Για μια κριτική του μεταφραστικού λόγου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος. Κεντρική εικόνα: Ο πίνακας του Johann Heinrich Wilhelm Tischbein με τίτλο “Goethe in der roemischen Campagna” (1786).

Γράφει ο Θεοδόσης Βολκώφ...

«Πώς λειτουργεί πραγματικά ο κόσμος» του Βάτσλαβ Σμιλ – Ένας επιστήμονας μιλάει για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον

«Πώς λειτουργεί πραγματικά ο κόσμος» του Βάτσλαβ Σμιλ – Ένας επιστήμονας μιλάει για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον

Για το βιβλίο του Βάτσλαβ Σμιλ «Πώς λειτουργεί πραγματικά ο κόσμος – Ένας επιστήμονας μιλάει για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, σε μετάφραση Χρήστου Μπαρουξή. 

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

Ομολογώ ότι θα σήκω...

«Όταν οι καλοί άνθρωποι σκέφτονται λάθος» των Νάντλερ & Σαπίρο (κριτική) – «Πώς η φιλοσοφία μπορεί να μας σώσει από τον εαυτό μας»

«Όταν οι καλοί άνθρωποι σκέφτονται λάθος» των Νάντλερ & Σαπίρο (κριτική) – «Πώς η φιλοσοφία μπορεί να μας σώσει από τον εαυτό μας»

Για το βιβλίο των Στίβεν Νάντλερ και Λόρενς Σαπίρο [Steven Nadler, Lawrence Shapiro] «Όταν οι καλοί άνθρωποι σκέφτονται λάθος» (μτφρ. Παρασκευή Παπαδοπούλου, εκδ.Διόπτρα) –  ένα βιβλίο για το τι κάνει πολλούς καλοπροέραιτους ανθρώπους να σκέφτονται εντελώς λάθος και πώς μπορούμε (αν μπορούμε) να τους αλλάξ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε ενώ ετοιμαζόταν να δώσει μια διάλεξη στη Νέα Υόρκη, ο συγγραφέας των «Σατανικών Στίχων» βγάζει νέο βιβλίο. Το μυθιστόρημα «Victory City» του Σαλμάν Ρούσντι έχει ηρωίδα μια νεαρή ποιήτρια που ζει τον 14ο αιώνα στη νότια Ινδία. Τα βιβλία του Ρούσντι κυκλοφορούν σ...

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

Για την ποιητική σύνθεση του Δημήτρη Αγγελή «Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» (εκδ. Πόλις).

Γράφει ο Διογένης Σακκάς

Η ποιητική συλλογή Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου του Δημήτρη Αγγελή εκτείνεται σε είκοσι εννέα ποιήματα, χωρισμέν...

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Τη φετινή χρονιά, ανάμεσα στους υποψηφίους για το Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου βρίσκεται και ο νομπελίστας Kazuo Ishiguro, για το σενάριο της ταινίας «Αισθάνομαι ζωντανός», μια διασκευή του «Ikiru» του Akira Kurosawa. Ο συγγραφέας μίλησε για την υποψηφιότητά του σε πρόσφατη συνέντευξή του στο The Wrap. Τα...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα - πολιτική μαρτυρία του Θόδωρου Σούμα, «Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Όιγκεν Ρούγκε [Eugen Ruge] «Τις μέρες που λιγόστευε το φως» (μτφρ. Τεό Βότσος), το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1 ΟΚΤΩΒΡΙ...

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον», που θα κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γιανγκσὶ-ντιέναο (τρεῖς σκηνὲς)  ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

Πρώτος μήνας του νέου έτους και πριν δούμε τι θα φέρει η φετινή πραγματικότητα ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα φανταστικό λογοτεχνικό ταξίδι. Οι εκδόσεις Βακχικόν προτείνουν επτά μυθιστορήματα για τους φίλους του φανταστικού. Γιατί η φαντασία σε πάει παντού...

Επιμέλεια: Book Press

...
Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Στο βιβλίο του με τίτλο «The William H. Gass Reader», ο Αμερικανός πεζογράφος William H. Gass επέλεξε τα δώδεκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του. Μια λίστα που, όπως σημειώνει και ο ίδιος στην εισαγωγή του, δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως τα «δώδεκα καλύτερα βιβλία» που έχει διαβάσει, καθώς «κάθε σπουδαί...

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Ο κριτικός λογοτεχνίας της βρετανικής εφημερίδας, Guardian, Robert McCrum επέλεξε τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά. Στη λίστα του εντοπίζουμε έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, από συγγραφείς όπως οι Ντίκενς, Μέλβιλ, κ.ά., καθώς και μυθιστορήματα από τους ΝτεΛίλο, Ισιγκούρο, Ροθ, Κουτσί, κ.ά. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

13 Δεκεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2022

Έφτασε η στιγμή και φέτος για την καθιερωμένη εδώ και χρόνια επιλογή των εκατό από τα καλύτερα βιβλία λογοτεχνίας της χρονιάς που φτάνει σε λίγες μέρες στο τέλος της. Ε

ΦΑΚΕΛΟΙ