miguel de unamuno1

Του Νίκου Ξένιου

“ Νessun maggior dolore che ricordarsi del tempo felice nellamiseria “ [1]

Ο αγνωστικισμός[2] του Ουναμούνο επηρέασε έντονα την κοινωνική και πνευματική ζωή της Ισπανίας σε μιαν εποχή όπου στο φιλοσοφικό στερέωμα κυριαρχούσαν ο Καρλ Τζάσπερς και ο Χοσέ Ορτέγκα ι Γκασέτ.

Τα έργα του Μιγκουέλ δε Ουναμούνο: Αγωνία του Χριστιανισμού (1931) Το τραγικό αίσθημα της ζωής (1912)[3], Καταχνιά (Niebla, 1914[4]), Η ζωή του δον Κιχώτη και του Σάντσο, 1914, Abel Sánchez (1917[5]), Τρεις υποδειγματικές νουβέλες και ένας πρόλογος (1920), Τía Tula (1921), Δον Σαντάλιο, παίκτης του σκακιού (1930) και Άγιος Εμμανουήλ Αγαθός, μάρτυρας (1931) τον ενέταξαν στη «Γενιά του ΄98»: δημιούργημα του μοντερνιστή Χοσέ Μαρτίνεθ Ρουίθ, όπου συγκαταλέγονται και ο Αντόνιο Ματσάδο, ο Αθορίν, ο Πίο Μπαρόχα ι Νέσι και ο Ραμόν δε Βάγιε-Ινγκλάν[6].

Ο αρχαίος τρόμος

Στη θεώρηση του Ουναμούνο η Θρησκεία συνιστά μιαν υπερβατική οικονομία, εφόσον προσδίδει στο Σύμπαν την υπερβατική αξία που ο άνθρωπος χρειάζεται απεγνωσμένα. Στο στοχαστικό του δοκίμιο Περί της τραγικής συναισθήσεως της ζωής στα άτομα και στους λαούς, επιστρατεύοντας βαθειά γνώση της φιλοσοφικής σκέψης των νεοπλατωνικών (Μάρκου Αυρήλιου), των σχολαστικών (Αγίου Αυγουστίνου), του Πασκάλ, του Ρουσό, του Λεοπάρντι, του Αμιέλ, του Νίτσε και του Κίργκεγκορ, ο «αποπροσανατολισμένος» αυτός χριστιανός προχωρεί σε διάκριση της Πίστης από τη Λογική. Με αμεσότητα διδασκάλου και ταπεινοφροσύνη ιερέα παρουσιάζει ένα εκτενή μονόλογο διαδοχικής άρσης των ψευδαισθήσεων που τρέφει η δυτική φιλοσοφία, ανατρέχει στους Προσωκρατικούς για να ανακαλέσει το χαμένο στον χρόνο κοσμοείδωλο που δεν περιλάμβανε την αθανασία της ψυχής και γέμιζε τους ανθρώπους με τρόμο και εκφράζει τον θαυμασμό του για τον τρόπο με τον οποίον οι Έλληνες διαχειρίζονταν αυτόν τον τρόμο. Διεξερχόμενος κριτικά τον εβραϊκό και τον χριστιανικό μονοθεϊσμό, υιοθετεί κριτική στάση έναντι της εκλογίκευσης που επιχείρησε ο ρωμαιοκαθολικισμός ώστε να άρει κάθε σκεπτικισμό έναντι της «αντικειμενικής» ύπαρξης του Θεού.

Ο ισπανός φιλόσοφος αρνείται πως το εναπομένον ίζημα λογικής είναι επαρκές ώστε να προσδώσει νόημα στη φύσει παράλογη ανθρώπινη ζωή

Την ίδια στάση τηρεί και απέναντι στον Χιουμ, τον Σπινόζα, καθώς και σε όσους αποπειράθηκαν να παρηγορήσουν τον άνθρωπο μέσω της λογικής (ciencia, knowledge,Wissenschaft). Μετά από τις αμέτρητες χριστολογικές και θανατολογικές Συνόδους των ευρωπαϊκών εκκλησιών, μετά από μια μακρά παράδοση ερμηνείας των Γραφών, μετά –τέλος– από αιώνων εμμονή στο φλερτ με την έννοια της Αθανασίας της Ψυχής, ο ισπανός φιλόσοφος αρνείται πως το εναπομένον ίζημα λογικής είναι επαρκές ώστε να προσδώσει νόημα στη φύσει παράλογη ανθρώπινη ζωή. Και καταδεικνύει πως, εις πείσμα των ορθολογιστών, απομένει ξεκάθαρη και μόνη η ανάγκη για αιωνιότητα, ώστε να νοηματοδοτήσει και να εμπνεύσει κάθε δημιουργία του ανθρώπου, φιλοσοφική, καλλιτεχνική, επιστημονική. Στο στερέωμα της ανθρώπινης συνείδησης που περιλαμβάνει η ενατένιση του Ουναμούνο κυριαρχεί η ανάγκη να ειδωθεί ο κόσμος υπό το πρίσμα της χρονικής προέκτασης του ατόμου στο άπειρο[7].

Ο Σάντσο Πάντσα είναι καθένας από εμάς

altΙσχυριζόμενος πως ολόκληρη η Ισπανία είναι δονκιχωτική[8] και ανάγοντας τον ιδαλγό ξεπεσμένο ιππότη σε εμβληματική μορφή των κλασικών γραμμάτων, ο Ουναμούνο εισήγαγε στην ευρωπαϊκή σκέψη μιαν αντίληψη της τυχαιότητας των εγκοσμίων που θα δυναμίτιζε τις βεβαιότητες του θετικισμού και θα υπέσκαπτε το έως τότε απρόσβλητο οικοδόμημα του ορθολογισμού. Βαθύς γνώστης της πορτογαλικής και ισπανικής λογοτεχνίας, υπερτόνισε τον ρόλο που κατά την άποψή του διαδραματίζει η ιβηρική κουλτούρα στη διεθνή διανόηση. Η πίστη του Δον Κιχώτη έχει τη ρίζα της στην αμφιβολία, στην αβεβαιότητα. Και ο χαρακτήρας του Σάντσο Πάντσα αποδίδει τον ολοκληρωμένο και αληθινό άνθρωπο, ο οποίος αφήνεται στον κύριό του -ως αντικείμενο της αφοσίωσής του- εμφορούμενος από «καρτερικήν απελπισία» και παρά το γεγονός ότι η λογική του τον διαψεύδει: μετατρέπεται, έτσι, σε αιώνιο σύμβολο της ανθρώπινης συνείδησης όπου αντιπαλαίουν η λογική και η επιθυμία της Αθανασίας. Πώς να ζήσεις χωρίς αυτήν την προοπτική; Πώς να πληροίς τις προϋποθέσεις της «ανθρωπινότητας» όταν οι ορίζοντές σου λήγουν με το ευτελές της σαρκικής παρουσίας σου στη γη; Οι μεγαλύτεροι δημιουργοί, λέει ο Ουναμούνο υπομειδιώντας, είχαν τη ματαιοδοξία να ελπίζουν στην προέκταση της ύπαρξής τους στο άπειρο. Κάθε βήμα του ανθρώπου πάνω στη γη ήταν μια απελπισμένη προσπάθεια απογείωσης, διαιώνισης, καθιέρωσης σε ένα χρόνο πέραν του συμβατικού. Η αέναη αυτή πάλη είναι που καθιστά την ανθρώπινη ύπαρξη -σε επίπεδο ατομικής συνείδησης, αλλά και στη συνείδηση των λαών- μια μαχόμενη τραγική ύπαρξη.

Έρωτας, πόνος και έλεος

Στη γνωσιολογική θεωρία του Καντ το υπερβατολογικό δεν έχει να κάνει με τους όρους δυνατότητας της εμπειρίας, αλλά με τους όρους δυνατότητας της γνώσης, κι ως εκ τούτου διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο στην οριοθέτηση του κόσμου[9]. Ο Χέγκελ θα ισχυριστεί ότι το να θέσει ο άνθρωπος έναν όρο-περιορισμό στην αντίληψή του του κόσμου προϋποθέτει τη γνώση της έννοιας που επιθυμεί να περιορίσει. Οι Φαινομενολόγοι θα μετατοπίσουν το υπερβατολογικό πέραν της ανθρώπινης συνείδησης, δηλαδή στη σφαίρα όπου ο άνθρωπος δεν έχει ακόμη προσδώσει νοήματα. Μετά την εμπειρία της ψυχανάλυσης, οι υπαρξιστές φιλόσοφοι (Σαρτρ, Κίργκεγκορ[10]) θα αναδιπλωθούν κι άλλο στον μετέωρο χαρακτήρα της υπερβατολογικής εμπειρίας: το ανθρώπινο υποκείμενο, ερχόμενο αντιμέτωπο με «το αμφίρροπο βίωμα της άμεσης εμπειρίας»[11], καλείται να νοηματοδοτήσει τη ζωή του, σχηματοποιώντας τα ρευστά χαρακτηριστικά της και θεσπίζοντας ένα σύστημα προσωπικών αναφορών που θα του επιτρέψει να αντέξει τον φύσει τραγικό χαρακτήρα της.

Ο πυρήνας της ατομικότητάς μας δεν διαμορφώνεται από τις απόψεις ή τις εμπειρίες μας, ούτε από την ιδιοσυγκρασιακή μας δομή, παρά μάλλον από κάτι πολύ πιο αδιόρατο, την καρδιά καθενός

Αντίθετα, στη φιλοσοφία του Ουναμούνο το τραγικό αίσθημα είναι ταυτόσημο με τη συνείδηση της ζωής. Η τραγική συναίσθηση της ζωής είναι ανάλογη με τη σύλληψη της συνείδησης ως ψυχικού γεγονότος: ο πυρήνας της ατομικότητάς μας, όπως έγραφε αντίστοιχα ο Ορτέγκα ι Γκασέτ[12], δεν διαμορφώνεται από τις απόψεις ή τις εμπειρίες μας, ούτε από την ιδιοσυγκρασιακή μας δομή, παρά μάλλον από κάτι πολύ πιο αδιόρατο, αιθέριο και ανεξέλεγκτο, που συνθέτει ένα σύστημα προτιμήσεων και απαρέσκειας, τελείως εξατομικευμένο, την καρδιά καθενός: εκείνο το τοπίο της ύπαρξης όπου ανθούν τα ποιητικώτερα κι ανθρωπινότερα συναισθήματα, ο έρωτας, ο πόνος, η ευσπλαγχνία και το έλεος. Το δύσβατο κείμενο Το τραγικό αίσθημα της ζωής, πρόζα ποιητική θα ’λεγε κανείς, φορτισμένο από την ανάγκη χειραφέτησης από την αυθεντία αλλά και υποταγμένο σε ένα φόρτο αναγνωστικών παραπομπών, διασώζεται στην αντίληψη του βασανισμένου αναγνώστη από την ιδιαίτερα προσεγμένη, γλαφυρή και αξιέπαινη μετάφραση του Η.Π. Νικολούδη.

Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται

Το 1914 ο Ουναμούνο παύεται από την έδρα του στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα και το 1923 το δικτατορικό καθεστώς του Πρίμο ντε Ριβέρα τον εξορίζει στις Καναρίους Νήσους. Ζει στη Γαλλία μέχρι την πτώση της δικτατορίας Ριβέρα, οπότε και ανακτά την έδρα του, εκλέγεται βουλευτής και απολαμβάνει εξαιρετικών τιμών. Ωστόσο, η νέα ισπανική δημοκρατία εγκυμονεί τη βία, μέχρι που το πραξικόπημα του Φράνκο τον φέρνει ενώπιον ενωπίω με τις ηθικές του επιλογές: και αντιτίθεται ανοικτά στους φρανκιστές, επί τη ενάρξει του ακαδημαϊκού έτους 1936, παύεται πάλι, τίθεται σε κατ’ οίκον περιορισμό και σε λίγο πεθαίνει.

O Καζαντζάκης, στο Ταξιδεύοντας (Ισπανία) γράφει ότι δεν ήθελε να φύγει από τη Σαλαμάνκα χωρίς να συναντήσει «αυτόν τον τρομερό σκαντζόχοιρο, τον Ουναμούνο». Ο ανήσυχος Κρητικός και ο ανήσυχος Βάσκος συναντήθηκαν στο σπίτι του Ουναμούνο. Εκεί ο δεύτερος εξέθεσε στον πρώτο τον φιλοσοφικό του στοχασμό γύρω από το τραγικό αίσθημα της ζωής: «Η αλήθεια είναι κάτι τρομερό, αβάσταχτο, θανάσιμο... Ο απλός λαός, αν τη μάθει, δε θα μπορέσει πια να ζήσει, και πρέπει να ζήσει, να ζήσει...». Σ’ αυτό το χωρίο από τον Άγιο Εμμανουήλ Αγαθό μάρτυρα βρίσκεται συμπυκνωμένη η τραγική φιλοσοφία του Ουναμούνο, που δεν τον ενδιέφερε η «ανθρωπότης» ως όρος αφηρημένος και ουδέτερος: τον ενδιέφερε ο άνθρωπος με σάρκα και οστά, που γεννιέται, ζει, υποφέρει και πεθαίνει. 

[1] «Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από το να θυμάσαι τις ευτυχισμένες εποχές σε καιρό δυστυχίας», λέει η Francesca da Rimini στη Θεία Κωμωδία του Δάντη, Inferno,V, 121-123.
[2] Ο όρος «αγνωστικισμός» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Huxley το 1869 για να περιγραφεί η νοητική «στάση» που αντίκειται στις επιστημονικές, φιλοσοφικές και μεταφυσικές βεβαιότητες των Γνωστικών του δεύτερου και του τρίτου μ.Χ. αιώνα. (Catholic Encyclopaedia).
[3] Και τα δύο καταλέχθηκαν στον ισπανικό Index Librorum Prohibitorum στην περίοδο του Φράνκο.
[4] Εμπνευσμένος από τα θεατρικά έργα του Πιραντέλο, ο Ουναμούνο στη “Niebla” θέτει το ζήτημα της πραγματικότητας ή ψευδαίσθησης της ζωής. Επιστρατεύοντας τη μοντέρνα αφήγηση ως όχημα της αναζήτησής του γίνεται άξιος προκάτοχος του Σαρτρ, του Καμύ και της Σιμόν ντε Μποβουάρ.
[5] Η δημοσίευση του έργου αυτού συνέπεσε με την επέτειο της τρίτης εκατονταετηρίδας από την πρώτη εμφάνιση του «Δον Κιχώτη» (1605). Ο ιπποτισμός του ιδαλγού Δον Κιχώτη παρουσιάζεται ως υπαρξιακή αναζήτηση του «ψευδοθεού» και του «ψευδοχριστού».
[6] O Βάγιε-Ινκλάν είναι ο θεωρητικός των «esperpentos» και δημοσιεύει στα 1902 – 1905 τις Ευχάριστες Αναμνήσεις του Μαρκησίου του Μπραντομίν, που αποτελείται από τέσσερις νουβέλες σε ποιητική πρόζα, τις «Σονάτες» (Sonatas). Καθεμία από τις σονάτες αυτές τιτλοφορείται με το όνομα μιας εποχής: η «Φθινοπωρινή σονάτα» (1902), με την ατμόσφαιρα της πατρίδας του της Γαλικίας, η «Σονάτα του καλοκαιριού» (1903), που ζωντανεύει την ατμόσφαιρα του Μεξικού, η «Σονάτα της άνοιξης» (1904), με αντανακλάσεις από την ιταλική αναγέννηση, και η «Σονάτα του χειμώνα» (1905). Στο μυθιστόρημα εκφράζει τις δημοκρατικές και πολιτικές πεποιθήσεις του στα αφηγηματικά έργα: Σταυροφόροι της υπόθεσης (1908 – 1909), Τύραννος Μπαντέρας (1926), Η Ιβηρική αρένα (1927 – 1936), Η αυλή των θαυμάτων (1927), «Ζήτω ο αφέντης μου» (1928) κ. ά.
[7] Ο Χάιντεγκερ χαρακτήρισε τη φιλοσοφία του Ουναμούνο ως το «σπουδαιότερο κεφάλαιο της υπαρξιστικής θανατολογίας του Εικοστού Αιώνα». 
[8] Φίλιππος Δρακονταειδής, Ο Δον Κιχώτης στην Ευρωπαϊκή γραμματεία, ιστοσελίδα «Μυριόβιβλος».
[9] Αυτός ο ορισμός προϋποθέτει την αποδοχή του επιχειρήματος του Ντέιβιντ Χιουμ πως οι αιτιακές σχέσεις προκύπτουν από προϋπάρχουσες στην ανθρώπινη συνείδηση παραστάσεις.
[10] «Ἁν η θνητότητα της ψυχής είναι φοβερή, άλλο τόσο φοβερή είναι και η αθανασία της» (Σέρεν Κίργκεγκορ).
[11] Έκφραση του Καρλ Γιουνγκ.
[12] Jose Ortega y Gasset, "The Role of Choice in Love" from his book On Love: Aspects of a Single Theme (Ortega, 1958, 79).

ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ

altΤο τραγικό αίσθημα της ζωής
Miguel de Unamuno
Μτφρ: Η. Π. Νικολούδης
Επιμέλεια σειράς: Ελευθέριος Καρτάκης
Printa 2013
Σελ. 436, τιμή € 20,00

alt 

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ MIGUEL DE UNAMUNO

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Μακιαβέλλι: Η τέχνη τού να διδάσκεις στους ανθρώπους τι πρέπει να φοβούνται» του Πατρίκ Μπουσρόν (κριτική)

«Μακιαβέλλι: Η τέχνη τού να διδάσκεις στους ανθρώπους τι πρέπει να φοβούνται» του Πατρίκ Μπουσρόν (κριτική)

Για το βιβλίο του Patrick Boucheron «Μακιαβέλλι: Η τέχνη τού να διδάσκεις στους ανθρώπους τι πρέπει να φοβούνται» (μτφρ. Μήνα Πατεράκη-Γαρέφη, εκδ. Πατάκη).

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Γνωρίζουμε πραγματικά ποιος και τι ήταν ο Μακιαβέλλι...

«Ο καρπός της ασθενείας μου» του Νικήτα Σινιόσογλου (κριτική)

«Ο καρπός της ασθενείας μου» του Νικήτα Σινιόσογλου (κριτική)

Για το δοκίμιο του Νικήτα Σινιόσογλου «Ο καρπός της ασθενείας μου – Δοκίμιο με σάρκα και οστά» (εκδ. Κίχλη). Κεντρική εικόνα: Πίνακας, λάδι σε καμβά (2016) © Clive Head.

Της Ιωάννας Κυριακίδου

Ο Νικήτας Σινιόσογλου είναι ένας αλλόκοτος συγγρα...

«Ο δρόμος προς την ανελευθερία: Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική» του Τίμοθι Σνάιντερ (κριτική)

«Ο δρόμος προς την ανελευθερία: Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική» του Τίμοθι Σνάιντερ (κριτική)

Για το βιβλίο του Timothy Snyder «Ο δρόμος προς την ανελευθερία: Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική» (μτφρ. Ανδρέας Παππάς, εκδ. Παπαδόπουλος. Βιβλίο «που κυκλοφόρησε το 2018 και που διαβάζεται σαν να γράφτηκε σήμερα».

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Ο πολύγλωσσος και...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Εθνική Βιβλιοθήκη: Κορνήλιος Καστοριάδης (1922-1997) –  Εκατό χρόνια από τη γέννησή του (2)

Εθνική Βιβλιοθήκη: Κορνήλιος Καστοριάδης (1922-1997) – Εκατό χρόνια από τη γέννησή του (2)

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος συνεχίζει τον κύκλο εκδηλώσεων «Λόγος 10» που επιµελείται ο Πρόεδρος του Εφορευτικού Συµβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, κ. Σταύρος&nb...

«Γίνε σήμερα ο συγγραφέας του αύριο»: Διαγωνισμός συγγραφής για παιδιά, εφήβους και νέους

«Γίνε σήμερα ο συγγραφέας του αύριο»: Διαγωνισμός συγγραφής για παιδιά, εφήβους και νέους

Οι Εκδόσεις Καστανιώτη προκηρύσσουν για τρίτη χρονιά τον διαγωνισμό «Γίνε σήμερα ο συγγραφέας του αύριο». Ένας διαγωνισμός που ξεκίνησε ως μια δημιουργική διέξοδος την περίοδο της πρώτης καραντίνας, αγαπήθηκε και συνεχίζεται με επιτυχία.

Επιμέλεια: Book Press

...
Ντέμπορα Λέβι: «Με τη συγγραφή ξαναβρήκα τη φωνή μου μετά τη σύλληψη του πατέρα μου»

Ντέμπορα Λέβι: «Με τη συγγραφή ξαναβρήκα τη φωνή μου μετά τη σύλληψη του πατέρα μου»

Τα βιβλία της Ντέμπορα Λέβι (Deborah Levy) έχουν αγαπηθεί από τους κριτικούς και το αναγνωστικό κοινό. Πρόσφατα κυκλοφόρησε στα ελληνικά το νέο της βιβλίο με τίτλο «Ο άνθρωπος που τα είδε όλα», από τις εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφραση Αργυρώς Μαντόγλου. Σε συνέντευξή της στον Γκάρντιαν, η Βρετανίδα μυθιστοριογράφος ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Πίσω από τον ήχο του νερού» της Γεωργίας Τάτση (προδημοσίευση)

«Πίσω από τον ήχο του νερού» της Γεωργίας Τάτση (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα της Γεωργίας Τάτση «Πίσω από τον ήχο του νερού», που θα κυκλοφορήσει στις 6 Ιουνίου από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μην ανησυχείς. Μην αισθάνεσαι θλίψη. Έλα, χαμογέλα. Για σένα δεν πέθαν...

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μπερνάρντο Ατσάγα (Bernardo Atzaga) «Σπίτια και τάφοι» (μτφρ. Κώστας Αθανασίου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 3 Ιουνίου από τις εκδόσεις Εκκρεμές. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός ...

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μέχρι κάποια ηλικία η μνήμη θυμίζει πατάρι· στοιβάζεις ό,...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι προσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του George Orwell. Κλασικό και σύγχρονο βρετανικό, σκανδιναβικό αλλά και μια αυτοέκδοση ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος μεταξύ των προτάσεων. Κεντρική εικόνα: Εικονογράφηση του Λιθουανού © Karolis Strautniekas.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου ...

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Οκτώ βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε, ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες και τραγικές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, «Πώς φτάσαμε ως εδώ». Τα έξι είναι βιβλία ιστορίας, έρευνας και γεωπολιτικής και τα δύο είναι λογοτεχνικά έργα Ουκρανών συγγραφέων. Στην κεντρική εικόνα: Από διαδήλωση στο Βερολίνο την περασμένη Κυ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ