ron mueck spooning couple 2005

Για το μυθιστόρημα της Ευσταθίας Ματζαρίδου «Τα ρούχα» (εκδ. Σμίλη).

Της Ιφιγένειας Σιαφάκα

Το δεύτερο μυθιστόρημα της Ευσταθίας Ματζαρίδου Τα ρούχα ασχολείται με τη θεματική του έρωτα, χρησιμοποιώντας ως αφηγηματικό εργαλείο τα ρούχα ενός ζευγαριού που πλέον έχει χωρίσει. Το βιβλίο αποτελείται από δύο μέρη, όπου ακούγονται αντίστοιχα οι αφηγήσεις της γυναίκας και του άντρα, ενώ κάθε μέρος χωρίζεται σε κεφάλαια που ως τίτλο τους έχουν τον ρουχισμό των ηρώων («Τα ρολόγια», «Τα φανελάκια σου», «Το παλτό σου», «Το μπατίκ φουλάρι» κ.λπ.), για τον οποίο μιλούν οι ήρωες απευθυνόμενοι από απόσταση ο ένας στον άλλον με την τεχνική του εσωτερικού μονολόγου. Οι ήρωες δεν έχουν ονόματα, είναι απλώς ο άντρας και η γυναίκα, ένας οποιοσδήποτε άντρας και μια οποιαδήποτε γυναίκα που θα μπορούσαν να βιώσουν το τέλος μιας σχέσης και να γαντζωθούν από τα ρούχα για να την αφηγηθούν. Η Ματζαρίδου μάς υπενθυμίζει τη σύμβαση της λογοτεχνίας και την προσχηματική της λειτουργία στην επινόηση του μύθου, προκειμένου να σχολιάσει το κυρίως θέμα της.

Έτσι, στο μυθιστόρημα σκιαγραφούνται τα πρόσωπα, οι κοινωνικές και οι ψυχικές τους συντεταγμένες: «Ο πατέρας μου με τη γραβάτα ήταν κυριολεκτικά ένας δανδής […] Σε σένα, αντίθετα, προσέδιδε αυθάδεια, τυποποίηση και φιλοδοξία· ένας επηρμένος υποψήφιος επιβήτορας κι ένα φιλόδοξο στέλεχος μιας πολυεθνικής, να τι ήσουν με τη γραβάτα σου». (Η γυναίκα, «Η γραβάτα σου»), «Έπρεπε να είναι τα πόδια σου καλά προστατευμένα, ο χαρακτήρας σου ο κλειστός δεν επέτρεπε σε κανέναν να σε διαβάζει». (Η γυναίκα, «Τα παπούτσια σου»)

Η καταγωγή, η κουλτούρα, οι εμμονές και οι νευρώσεις τους: «Η γύμνια μιας ολόκληρης πατούσας ήταν μέγιστη επιδειξιμανία, όλοι οι γυμνοπόδαροι σανδαλοφόροι ήταν άρρωστοι επιδειξιομανείς. Η απροκάλυπτη έκθεση των κάτω άκρων ήταν η μέγιστη επιδειξιμανία, κατά τη γνώμη σου, και όχι η απροκάλυπτη έκθεση των γεννητικών οργάνων. Από κει έπρεπε να ξεκινούν οι ψυχοθεραπείες έλεγες». (Η γυναίκα, «Τα παπούτσια σου»)

Η κοσμοθεωρία τους: «Τα τζιν όμως περισσότερο από κάθε άλλο ρούχο εξυπηρετούσαν τη φιλοσοφία σου, την αντικαταναλωτική, την οικονομίστικη, την τσιγγούνικη εν τέλει, σε αντιδιαστολή με τη δική μου τη σπάταλη και καταναλωτική». (O άντρας, «Το τζιν παντελόνι σου»)

«Με έπαιρνες και με έχωνες μέσα στο μπουρνούζι σου και έδενες σφιχτά τη ζώνη και χανόμουν σ’ αυτήν τη ζεστασιά των κορμιών και ήθελα να μείνω για πάντα εκεί σ’ αυτόν το μάρσιπο, να είμαι διά βίου υπό την προστασία σου και αιωνίως μαζί σου».

Και η μεταξύ τους σχέση, οι συζεύξεις: «Με έπαιρνες και με έχωνες μέσα στο μπουρνούζι σου και έδενες σφιχτά τη ζώνη και χανόμουν σ’ αυτήν τη ζεστασιά των κορμιών και ήθελα να μείνω για πάντα εκεί σ’ αυτόν το μάρσιπο, να είμαι διά βίου υπό την προστασία σου και αιωνίως μαζί σου». (Η γυναίκα, «Το μπουρνούζι σου»)

Οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις: «Ένας άλλος λόγος που τα βάζω με τα Lacoste σου είναι ότι ξεπρόβαλλαν στην γκαρνταρόμπα σου αιφνιδίως […] Τα τελευταία χρόνια είχα πια συνηθίσει τον κροκόδειλο, όπως συνηθίζουν οι άνθρωποι τους φόβους τους και προσπαθούν να τους ελέγξουν και να τους αντιμετωπίσουν και παίρνουν μέτρα». (Η γυναίκα, «Τα Lacoste και τα Daniel Hechter»)

Το ρούχο συμβολοποιείται και χρησιμοποιείται μεταφορικά: «Οι αντοχές μας μάζευαν σιγά σιγά, όπως μαζεύουν τα ρούχα στο πλυντήριο, και φταίει το λάθος πρόγραμμα κι όχι το ίδιο το ρούχο, και στο τέλος αυτό το ρούχο, που ήταν η σχέση μας, μάζεψε τόσο που δεν μας χωρούσε άλλο και το πετάξαμε εξ ανάγκης, το αποχωριστήκαμε εξ ανάγκης κι όχι από έλλειψη αγάπης». (O άντρας, «Το αγκορά ζακάρ πουλόβερ σου»)

Το ρούχο χρησιμοποιείται ως κεντρικός άξονας της αφηγηματικής τεχνικής και της διαπλοκής τού μέσα-έξω, της σχέσης των πραγμάτων: «Εξουθενωμένος απ’ τον καυγά, τεμπέλης, σπάταλος και κοινωνικά αναίσθητος, καθόμουν στο κρεβάτι απέναντι απ’ το παλτό, το κοιτούσα με θυμό κι αυτό σήκωνε τους ώμους του, εγώ δεν φταίω, μου έλεγε, δεν έκανα τίποτα, χωρίς ωστόσο να με παρηγορεί, ώσπου καταλάγιαζε λίγο ο θυμός μου και σηκωνόμουν, το έβαζα στη σακούλα και το έκλεινα πάλι στην ντουλάπα». (O άντρας, «Το παλτό σου»)

Γίνεται ένα φετίχ: «Και σήμερα ακόμη, τις άυπνες νύχτες μου, του άγχους και του πόνου, ανακαλώ εκείνον τον απαλό, μοσχομυριστό, μαύρο, γούνινο γιακά και χαλαρώνω και κοιμάμαι». (O άντρας, «Το παλτό σου»)

Ένα υποκατάστατο του απολεσθέντος αντικειμένου: «Την καμπαρντίνα σου τη μισούσα τον καιρό της συμβίωσής μας και την αναζητούσα όταν ήμασταν χωριστά – ήταν περισσότερο μια καμπαρντίνα μνήμης και νοσταλγίας. Μου άρεσε να τη σκέφτομαι ακόμη και άπιστη κι απόμακρη, γεμάτη αλαζονεία, έτσι με σηκωμένο το γιακά, το σκίσιμο ν’ ανοίγει όλο συστολή με τα μικρά σου βήματα που άνοιγαν σαν να μετρούσες αποστάσεις με τις πατούσες». (Η γυναίκα, «Η καμπαρντίνα σου»), προκειμένου να μιληθεί η απουσία και το πένθος, μ’ έναν τρόπο πιο κομψό ή ίσως λιγότερο ανώδυνο από εκείνον που θα απαιτούσε η αμεσότητα της απόφανσης προς τον απόντα άλλο, προς ένα «εσύ» ωμό, καθότι πλέον ανύπαρκτο επί του πραγματικού: «Εγώ μέχρι σήμερα αναζητώ σημάδια σου, κάποιες παντόφλες που είναι στη γωνίες του σαλονιού, ένα μπουφάν που κρέμεται στην κρεμάστρα, άλλη φορά το άρωμά σου στο ασανσέρ […] Αυτήν τη μοναξιά μου την πολεμώ χρόνια, κάνω ασκήσεις ετοιμότητας απέναντι σε έναν μόνιμο εχθρό. Μία απ’ αυτές τις ασκήσεις είναι να συντηρώ μέσα μου ό,τι ζήσαμε και να το αναβιώνω ξανά και ξανά. Τα ρούχα σου είναι μέρος της άσκησης ετοιμότητας κατά της μοναξιάς. Το γκρι μάλλινο πουλόβερ σου, η μία κάλτσα σου, τα παπούτσια σου, η γραβάτα σου, το Lacoste σου». (Η γυναίκα, «Κουρελού μνήμης»)

«Είναι σαν να μην έχω ούτε αυτιά ούτε μαλλιά, σχεδόν ούτε κεφάλι, μια ακέφαλη νιώθω με τα μαργαριτάρια σου, έλεγες, αλλά τα φόραγες συχνά, όσο τουλάχιστον ήμασταν μαζί, μετά τα πέταξες, όπως όλα μου τα δώρα».

Έτσι, το πένθος διενεργείται με τη διαμεσολάβηση ενός αντικειμένου που αγγίζει το σώμα, δίνοντάς του σχήμα, κρύβοντας ή προβάλλοντας τις γραμμές του· ενός αντικειμένου που δεν λειτουργεί απλώς πρακτικά, καλύπτοντας τη γύμνια και προστατεύοντας ως «τείχος» τη σάρκα από το εξωτερικό περιβάλλον αλλά και συμβολικά, ολοκληρώνοντας την ψυχική εικόνα του υποκειμένου: «Είναι σαν να μην έχω ούτε αυτιά ούτε μαλλιά, σχεδόν ούτε κεφάλι, μια ακέφαλη νιώθω με τα μαργαριτάρια σου, έλεγες, αλλά τα φόραγες συχνά, όσο τουλάχιστον ήμασταν μαζί, μετά τα πέταξες, όπως όλα μου τα δώρα». (O άντρας, «Τα σκουλαρίκια σου»)

Η επιλογή του ρούχου έτσι κι αλλιώς δίνει το στίγμα της ταυτότητας που έχει το υποκείμενο για τον εαυτό του, το γούστο και τη σχέση με το σώμα του: «Δεν αποχωριζόσουν τίποτα απ’ αυτά που φόρεσες, ήταν σαν να σου αφαιρούσαν κομμάτι δέρματος, κομμάτι εσωτερικού οργάνου, έλεγες, αν μη τι άλλο της καρδιάς σου, αφού το αγάπησες με την καρδιά σου». (Η γυναίκα, «Οι ζώνες σου»)

Αυτή η ανάγκη ταυτοποίησης γίνεται ακόμη πιο έντονη τώρα που ο άλλος δίνει μόνον τη βλεμματική του απουσία, πράγμα που σημαίνει ότι το αντικείμενο της ερωτικής του επιθυμίας αποταυτοποιείται, εφόσον ο εραστής του απουσιάζει σωματικά και το απόν βλέμμα τον καθιστά ανύπαρκτο: «Το κίτρινο μαγιό με τα χρόνια είχε ξεθυμάνει, είχε χορτάσει τα βλέμματα, που είχαν βαρύνει πάνω του και του είχαν πάρει τη λάμψη. Είχε μια θαμπάδα πια που δεν μπορώ να τη δικαιολογήσω αλλιώς, η λάμψη του είχε απορροφηθεί όλη απ’ τα βλέμματα […], γιατί το βλέμμα έχει μία δύναμη, μια ανεξήγητη δύναμη, και μπορεί να σιγοτρώει την ενέργεια του άλλου, ακόμη και αν ο άλλος είναι ένα άψυχο ρούχο – υπάρχουν άραγε άψυχα ρούχα;» (O άντρας, «Το κίτρινο μαγιό σου»)

Το ρούχο λοιπόν λειτουργεί σαν μια κουρτίνα έμπροσθεν του κενού, έμπροσθεν του χρόνου που πλέον δεν υπάρχει. Οι εραστές είναι άχρονοι και γι’ αυτό ανύπαρκτοι. Το βιβλίο άλλωστε ξεκινά με το κεφάλαιο «Τα ρολόγια», όπου επισημαίνεται εξαρχής η οπτική της Ματζαρίδου, «κι αν, όπως λέει ο Αριστοτέλης, χρόνος είναι η κίνηση από το παρελθόν προς το μέλλον, εμείς είμαστε πια άχρονοι, γιατί δεν έχουμε μέλλον». Έτσι, το άχρονο, σε σχέση με την ανάπτυξη του μυθιστορήματος, υποδηλώνεται δομικά με τη συνεπή συγγραφική επιλογή της σπονδυλωτής παρουσίασης του θέματος, με την αναφορά συμβάντων-σημείων μέσα στον χρόνο και όχι με τη διαδοχή των γεγονότων στο πλαίσιο μίας κλασικής χρονικής ακολουθίας. Επιπλέον, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αφήγηση σηματοδοτεί σπαράγματα μνήμης και κομμάτια σωμάτων, αιωρούμενα στον χώρο, ενδεδυμένα με τη λειτουργία των ρούχων. Η συγγραφέας κατ’ αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνει την πάντα επιζητούμενη ισορροπία ανάμεσα σε φόρμα και περιεχόμενο.

Στο πρώτο πλάνο της αφήγησης βρίσκεται η απεικόνιση της συναισθηματικής και ψυχικής κατάστασης των ηρώων, η οποία γίνεται με αμεσότητα, προσεκτική επιλογή στοιχείων, σαφήνεια και οξυδέρκεια.

Ο αφηγηματικός ρυθμός είναι γρήγορος και σταθερός, η γλώσσα ρέουσα και με μουσικότητα, ο λόγος μακροπερίοδος, καλοδουλεμένος με αρμονικά περάσματα και προσεγμένη στίξη. Στο πρώτο πλάνο της αφήγησης βρίσκεται η απεικόνιση της συναισθηματικής και ψυχικής κατάστασης των ηρώων, η οποία γίνεται με αμεσότητα, προσεκτική επιλογή στοιχείων, σαφήνεια και οξυδέρκεια. Η συγγραφέας ψυχογραφεί τους ήρωές της από απόσταση, μεταφέροντας το απόσταγμα της εμπειρίας και της γνώσης της. Κατά τον τρόπο αυτόν, το θέμα του έρωτα δεν εκπίπτει ούτε στη φτηνή συναισθηματολογία ούτε στο προς κατανάλωση μελό που παραποιεί την πραγματικότητα και εκποιεί τα συναισθήματα. Ωστόσο, χρειάζεται να σημειωθεί ότι, σε τεχνικό επίπεδο, οι δύο πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις του άντρα και της γυναίκας θα ήταν περισσότερο μυθιστορηματικά αληθοφανείς, εάν η συγγραφέας είχε επιλέξει να διαφοροποιήσει τη γραφή της κατά την εξιστόρηση των συμβάντων από τα δύο πρόσωπα. Το κοινό αδιαφοροποίητο ύφος που συναντούμε στο μυθιστόρημα θα ταίριαζε στην περίπτωση μιας διαμεσολαβημένης αφήγησης, μίας τριτοπρόσωπης δηλαδή αφήγησης, όπου θα ακουγόταν η φωνή του ενός και παντογνώστη-αφηγητή. Δείγματα γραφής της συγγραφέως πείθουν ότι θα μπορούσε να το επιτύχει.

Συμπερασματικά, Τα ρούχα συνιστούν ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα το οποίο κινείται στο πνεύμα του μοντερνισμού και το οποίο θα ικανοποιήσει τον αναγνώστη που αναζητά ένα βιβλίο με θεματική το τέλος μίας ερωτικής σχέσης και έναν συγγραφέα που επέλεξε όχι μόνον μία δυναμική προσέγγιση για να αποτυπώσει τον ψυχικό κόσμο των ηρώων αλλά και έναν πρωτότυπο τρόπο για να σχολιάσει τη θεματική του.

* Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΙΑΦΑΚΑ είναι συγγραφέας. Τελευταίο της βιβλίο, το μυθιστόρημα «Λευκό από χθες» (εκδ. Σμίλη).

 Στην κεντρική εικόνα φωτογραφία © Κυριάκος Συφιλτζόγλου.


altΤα ρούχα
Ευσταθία Ματζαρίδου
Σμίλη 2017
Σελ. 174, τιμή εκδότη €12,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΣ ΜΑΤΖΑΡΙΔΟΥ

 

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι’ αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου – Η σιωπή της Ιστορίας

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι’ αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου – Η σιωπή της Ιστορίας

Για το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι’ αυτά» (εκδ. Εστία). Φωτογραφία © Pablò / Unsplash.

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Αυτό το πρώτο μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου μιλά για την Ιστορία μέσω των προσωπικών ιστ...

«Αυτοκίνητο σισπασιόν» του Στυλιανού Σκαρλάτου (κριτική) – Μια νουβέλα με πρωταγωνιστή το σύνδρομο Άσπεργκερ

«Αυτοκίνητο σισπασιόν» του Στυλιανού Σκαρλάτου (κριτική) – Μια νουβέλα με πρωταγωνιστή το σύνδρομο Άσπεργκερ

Για τη νουβέλα «Αυτοκίνητο σισπασιόν» του Στυλιανού Σκαρλάτου (εκδ. Ενύπνιο), αλλά και για άλλα βιβλία με θέμα το σύνδρομο Άσπεργκερ.

Του Κώστα Προμπονά

Μια νουβέλα για ένα όχι σπάνιο σύνδρομο: Κοιτάζοντας προς το μέλλον.

...
«Αλυσίδα γυναικών» της Αθηνάς Μπίνιου – Ταξίδι στον χώρο και στον χρόνο

«Αλυσίδα γυναικών» της Αθηνάς Μπίνιου – Ταξίδι στον χώρο και στον χρόνο

Για το μυθιστόρημα «Αλυσίδα γυναικών» της Αθηνάς Μπίνιου (εκδ. Πατάκη).

Της Λεύκης Σαραντινού

«Αναρωτιέμαι αν η επιστροφή είναι χρέος του πηγεμού…»

Αυτό είναι το ερώτημα της Άρτεμης, όταν αυτή αποφασίζει να επιστρέψ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Athena: Η νέα εντυπωσιακή ταινία του Ρομέν Γαβράς

Athena: Η νέα εντυπωσιακή ταινία του Ρομέν Γαβράς

Ο Ρομέν Γαβράς (Romain Gavras) άνοιξε δια της παρουσίας του το χειμερινό πρόγραμμα της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση με προβολή της τρίτης του ταινίας Αthena, που ξεκίνησε -επίσης χθες- να προβάλλεται σε συνδρομητικό κανάλι.

Του Νίκου Ξένιου

Στα ίχνη του ...

Εθνικά Βραβεία Λογοτεχνίας ΗΠΑ: Ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες

Εθνικά Βραβεία Λογοτεχνίας ΗΠΑ: Ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως οκτώ στους δέκα υποψηφίους για το βραβείο καλύτερου λογοτεχνικού έργου στις φετινές υποψηφιότητες για τα Εθνικά Βραβεία Λογοτεχνίας των ΗΠΑ, είναι πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς.

Επιμέλεια: Book Press

...
Πέθανε η Χίλαρι Μαντέλ, συγγραφέας των δύο Μπούκερ και των εκατομμυρίων πωλήσεων

Πέθανε η Χίλαρι Μαντέλ, συγγραφέας των δύο Μπούκερ και των εκατομμυρίων πωλήσεων

Σε ηλικία 70 ετών πέθανε η δύο φορές βραβευμένη με Booker Βρετανή συγγραφέας Χίλαρι Μαντέλ (Hilary Mantel).

Επιμέλεια: Book Press

Βραβευμένη με Μπούκερ για το πρώτο μέρος της τριλογίας της Wolf Hall, η ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Κώστα Καβανόζη «Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας – Το μυθιστόρημα τεκμηρίων και η λογοτεχνικότητα του αναφορικού λόγου», που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη, τέλη Σεπτεμβρίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ann Cleeves «Άλμπατρος» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κεφάλαιο 3

...
«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Ηλία Μαγκλίνη «Το μόνο της ζωής τους ταξίδι – Μικρά Ασία. Οδοιπορικό σε πόλεμο και σε ειρήνη», που θα κυκλοφορήσει στις 23 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Άκουσέ με.

Σε όλη μας τη ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

 Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Τρεις «γεμάτοι» μήνες μένουν μέχρι και το τέλος αυτής της χρονιάς και οι εκδοτικοί οίκοι β...

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλές και ενδιαφέρουσες εκδόσεις έχουν εμπλουτίσει φέτος τη σχετική βιβλιογραφία. Επιλέξαμε 15 πρόσφατες ή και παλιότερες, που αφορούν βιβλία μη μυθοπλαστικά. Καλύπτουν, πιστεύουμε, μια σφαιρική θέαση των όσων προηγήθηκαν, των γεγονότων του Σ...

Δέκα κλασικά βιβλία που λογοκρίνονται ξανά και ξανά

Δέκα κλασικά βιβλία που λογοκρίνονται ξανά και ξανά

Πολλοί πιστεύουν πως η εποχή που τα λογοτεχνικά βιβλία απαγορεύονταν και καίγονταν στην πυρά έχει παρέλθει. Στην πραγματικότητα, μέχρι και σήμερα, πολλές συντηρητικές ομάδες σε πολλές χώρες του κόσμου επιχειρούν να λογοκρίνουν και να καταστρέψουν ακόμα και έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, με διάφορες δικαιολογίες....

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΦΑΚΕΛΟΙ