alt

Για το βιβλίο του Γιώργου Βέη Ινδικοπλεύστης (εκδ. Κέδρος).

Της Χρύσας Φάντη

Η αλληλουχία των στιγμών είναι το κομποσκοίνι του θεού των ταξιδιών. Είμαστε αντικαταστατοί, εύθραυστοι, αναλώσιμοι και αναλώσιμες. Ινδικοπλεύστης, σελ. 136.

«Τριγυριστή της Ινδικής στα νειάτα του» χαρακτηρίζει τον Κοσμά τον Αλεξανδρινό ο Νίκος Καββαδίας στο «Κοσμά του Ινδικοπλεύστη», ένα από τα 13 ποιήματα που συγκροτούν την περίφημη ποιητική του συλλογή Τραβέρσο. Ινδικοπλεύστης, μαρτυρίες, παρεκβάσεις τιτλοφορείται και το πιο πρόσφατο βιβλίο του Γιώργου Βέη, ποιητή, πεζογράφου και πολυταξιδεμένου πολίτη της Γης. Τίτλος που καταδεικνύει τις εκλεκτικές συγγένειες του συγγραφέα του τόσο με τον Έλληνα ποιητή Ν. Καββαδία όσο και με τον Αλεξανδρινό (ελληνικής καταγωγής) Κοσμά της εποχής του Ιουστινιανού∙ προσωπικότητα που πέρασε στην Ιστορία χάρη στο Χριστιανική Τοπογραφία, βιβλίο που έγραψε όντας μοναχός στο όρος Σινά, αφού πραγματοποίησε πολλές και μακρινές πλεύσεις σε χώρες νότια της Αιγύπτου, την Ερυθρά θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό, ως έμπορος.

Aποτίει φόρο τιμής στον Κωνσταντίνο Βέη, πατέρα του συγγραφέα, που υπηρετώντας ως έφεδρος ασυρματιστής σε πλήρωμα νηοπομπής κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου, αλλά και ως άλλος Ινδικοπλεύστης, «είχε περπατήσει» στην Καλκούτα και στην Βομβάη.

Ινδικοπλεύστης ο τίτλος του βιβλίου και για έναν ακόμη λόγο: Γιατί αποτίει φόρο τιμής στον Κωνσταντίνο Βέη, πατέρα του συγγραφέα, που υπηρετώντας ως έφεδρος ασυρματιστής σε πλήρωμα νηοπομπής κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου, αλλά και ως άλλος Ινδικοπλεύστης, «είχε περπατήσει» στην Καλκούτα και στην Βομβάη. Από αυτόν, ο μετέπειτα διπλωμάτης και ποιητής γιος άκουσε για πρώτη φορά να μιλούν για τη χώρα του Βούδα και του Μαχάτμα Γκάντι.

«… προβήσομαι ες το πρόσω του λόγου, ομοίως σμικρά και μεγάλα άστεα ανθρώπων επεξιών (Ηρόδοτος, Ιστοριών πρώτη επιγραφομένη Κλειώ, 1.5.4.). Με μότο το ως άνω απόσπασμα του Ηρόδοτου, ο Ινδικοπλεύστης χωρίζεται σε έξι κεφάλαια: «Προλεγόμενα τοπίων - Από το αρχιπέλαγος της Ινδονησίας», «Άπω μουσική», «Ιαπωνία - Άλλημια φορά», «Ινδίας λεπτομέρειες», «Αποτυπώματα καιρών», «Βιετνάμ». Τα εν λόγω συμπληρώνουν το «Βιβλιογραφία θεμάτων» και «Σημείωση».

«Προλεγόμενα τοπίων - Από το αρχιπέλαγος της Ινδονησίας». Υποκεφάλαιο: Η διάρκεια της λάμψης. Η αυλαία της αφήγησης ανοίγει με την άφιξη στο Μπαλί, ως «μια σειρά από ανατροπές, ένα καθήκον στην έκπληξη με συνεχείς υποτροπές της απόλαυσης […] ένα πολύπτυχο, εξακολουθητικά πολύτιμο, ανανεωμένων ερεθισμών […] ένα επισφαλές, πλην έτοιμο για το θαύμα, αγαπημένο σώμα» (σελ. 15) καθότι: «αναγνωρίζω την ομορφιά του τοπίου σημαίνει ότι δεν έχω χάσει χρόνο στις επιφάνειες της λάμψης του» και κατά συνέπεια μπορώ να διακρίνω «το κίτρινο χρώμα της πρόνοιας […] το πορτοκαλί της συμφιλίωσης […] τα ίδια τα πράγματα που είναι αυτοτελή ποιήματα» (σελ. 16).

Με γλώσσα πυκνή, αλλού εξομολογητική και κλασικά αφηγηματική κι αλλού αναστοχαστική ή καθαρά ποιητική και με έντονο το συνειρμικό στοιχείο, ο συγγραφέας μάς ξεναγεί στη «μπαλινέζικη ιδιοσυγκρασία» του Τζέιν Μπέλο, το «Κράτος του θεάτρου» και το «θάμπος ενός απρόσιτου άλλου» σε συμφωνία με την Αισθητική του Χέγκελ, έτσι που η γραφή του να αγγίζει σταδιακά το χαρτί «ως συμπλήρωμα των φύλλων της μπανανιάς» και «η εσωτερικότητα του αντικειμένου να καθίσταται η εσωτερικότητα του ίδιου του παρατηρητή» με τη γαλήνια ταυτότητα της ενικής παγκόσμιας ψυχής (Αριστοτελης, Περί ερμηνείας) «να επουλώνει τα χάσματα από τον πλουραλισμό των λέξεων και των γραφών» (σελ.16 -20).

Υψηλής ποιητικής και αισθητικής και τα επόμενα υποκεφάλαια «Με τον Ρεμπό στην Ιάβα» και «Τελετές ηφαιστείων»∙ μύηση του αναγνώστη στην Ιάβα των ιθαγενών, την αειθαλή συνύπαρξη των χαμηλών λόφων, τους διάσπαρτους οικισμούς, τα ηφαίστεια, το ιερό βουνό Μπρόμο και την αδιατάρακτη μέσα στον χρόνο συνεύρεση μουσουλμάνων και παγανιστών, μέχρι τα έσχατα οράματα του Ρεμπό και τον μύθο του μικρού, ασήμαντου αλλά και θεϊκού Κεσούμα∙ μύθο που θυμίζει τους αντίστοιχους του Ισαάκ και της Ιφιγένειας, με αναγωγή στη θρησκευτική σφαίρα του Σέρεν Κίρκεγκορ και τα συμπεράσματα του Γιουνγκ (σελ. 23-37).

Καταθέσεις ψυχής κόντρα στη μοναξιά του Εγώ και το ακατανόητο του Άλλου.

Καταθέσεις ψυχής κόντρα στη μοναξιά του Εγώ και το ακατανόητο του Άλλου∙ στο «Η γλώσσα του Θεού», η άσκηση «εξουσίας» από τους προσοντούχους αραβομαθείς πάνω στους μη προνομιούχους «αραβοραντισμένους» έρχεται σε κόντρα με το μυστήριο θρησκευτικό συναίσθημα των μουσουλμάνικων νεκροταφείων και ανακαλεί στίχους του Βαφόπουλου «ο θάνατος μονάχα μας ενώνει» (από τη συλλογή Επιθανάτια και Σάτυρες) αλλά και κάποιες ρήσεις του Μεγάλου Βασιλείου (σελ. 41-48).

«Στα νότια προάστεια της Τζακάρτα», η τέχνη της γηγενούς γλύπτριας Άντζι Γιούλι με τις δεκαοχτώ κούκλες της και την ερωτική βακχεία του πλέξιγκλαξ συνομιλεί με το Ζώνες διαλογισμού και τις αναφορές στον θεατρικό ήρωα- πρίγκιπα του Πάνζι σεπού, τον Νίτσε στο Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα, τη Μαρί-Λουίζ φον Φραντς, φίλη του Καρλ Γιουνγκ, τον Γκέργκ Ζίβελ στο Φιλοσοφία του τοπίου και τους στοχασμούς του Λουίτζι Πιραντέλο για τους ήρωες των θεατρικών έργων. «Ονειρεύομαι διαδοχικά εαυτούς. Η ευδοξία των παραλλαγών» γράφει ο Βεής και αναστοχάζεται τη διάσπαση του Ενός στη θέση του κοσμικού πολλαπλού, το Gtuppo di famiglia in un interno του Λουκίνο Βισκόντι και το Κοσμοπολίτης του Νουρς Γκινμπράιν (Μια πρόγευση της Κόλασης είναι τα ταξίδια, σελ. 48-71).

Ενδιαφέρουσες φωτογραφίες με ιδιαίτερης ποιητικής εμβρίθειας λεζάντες «το σινικό τοπίο σε στέρεη εκδοχή κάλλους», «τα χέρια φορείς παραμυθίας» κ.ά. και στη συνέχεια «Άπω μουσική», «Ιαπωνία - Άλλημια φορά», «Ινδίας λεπτομέρειες»∙ κι εδώ η η αλληλουχία των σκέψεων και των συνειρμών∙ ο γενναιόδωρος λεπρός Γκάο και η αμφίσημη μορφή της Γου Ζετιάν, η Πύλη του Δράκου και ο Μεγάλος Βούδας, ο θυμός των Ευνούχων και οι πίθηκοι Χανουμών στο Νέο Δελχί, η Βομβάη, ο Γάγγης... εφόδια του «έσω ειδέναι» και αρματωσιά για την απελευθέρωση των αισθήσεων και την αναίρεση μιας φτωχής και επίπεδης πραγματικότητας (σελ. 77-134).

«Eξακολουθούμε να είμαστε, άραγε, τα ίδια ακριβώς πρόσωπα, οι ίδιοι φορείς αναλυτικής σκέψης μετά τη σύντομη παραμονή μας σ’ ένα σταθμό, σ’ ένα οποιονδήποτε σταθμό, ξεπαγιάζοντας σε μια διαμπερή αίθουσα αναμονής ή λιώνοντας από τη ζέστη, κάτω από ένα τρύπιο υπόστεγο από λαμαρίνες».

Το «Αποτυπώματα καιρών» θέμα πρόσφορο για την εκκόλαψη ενός νέου υπαρξιακού ερωτήματος: «εξακολουθούμε να είμαστε, άραγε, τα ίδια ακριβώς πρόσωπα, οι ίδιοι φορείς αναλυτικής σκέψης μετά τη σύντομη παραμονή μας σ’ ένα σταθμό, σ’ ένα οποιονδήποτε σταθμό, ξεπαγιάζοντας σε μια διαμπερή αίθουσα αναμονής ή λιώνοντας από τη ζέστη, κάτω από ένα τρύπιο υπόστεγο από λαμαρίνες»… Ή το αντίθετο; «Σ’ ένα δεύτερο κόσμο συγκινησιακών κραδασμών, περνάμε στη ζώνη ενός άλλου χρόνου, βιώνοντας μετεωρισμούς και αναδιπλασιάζοντας όγκους και σημασίες;» (σελ. 135-136).

Αφιερωμένα στους Γεράσιμο Δενδρινό και Ντίνο Σιώτη τα υποκεφάλαια «Κομμένοι στα δύο» και «Αφιξαναχωρήσεων έλεγχος»∙ στα χνάρια των Ταξιδιωτικών του Καζαντζάκη, ο οποίος χαρακτηριστικά έλεγε πως όταν έκλεινε τα μάτια για να ξαναπάρει μια χώρα, χιμούσαν και του την έφερναν κι οι πέντε του έστησες, οι πέντε γιομάτοι στόματα πλόκαμοι του κορμιού του, ο Βέης, μάρτυρας του πιο υπερβατικού του είναι, μάς μεταφέρει από την Μόσχα και τη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνιας στον σταθμό των τρένων της Χαϊδελβέργη και τους υπόγειους συρμούς της Νέας Υόρκης, του Μανχάταν και του Μπρούκλιν, τον κεντρικό σταθμό των τρένων του Χονγκ Κονγκ, το αεροδρόμιο Ναρίτα του Τόκιο. Προσωρινή στάση το μετρό του Παρισιού και η εικόνα μιας ναρκομανούς ως «αμετάπειστου αυτόματου οδύνης» (σελ. 143) αλλά και το «Σ’ αγαπώ όπιο, Ζακ Μπρελ» να ανακαλεί μνήμη Γιάννη Βαρβέρη, αφού: «καυσίγελος από τη μεριά των νεκρών» τα «πρόχειρα σημειωματάρια χαρμολύπης»(σελ. 144).

Ο συγγραφέας του Ινδικοπλεύστη, με όπλο την ποιητική και φιλοσοφική ενόραση (απόκτημα διαδοχικών εαυτών και πλείστων αφιξαναχωρήσεων) εστιάζει στις εκκρίσεις των αστέγων και την εικόνα κάποιου που επιτέλους κατάφερε να κοιμηθεί στον σταθμό της Λαρίσης «αφημένος ολοκληρωτικά στην υγρασία του πεζοδρομίου, ούτε βέβηλος ούτε προκλητικά αναιδής» (σελ. 146).

Ημερολογιακές καταθέσεις, κρίσεις για τη τέχνη και τον πολιτισμό, εξομολογήσεις, πληροφορίες και μαρτυρίες μεταξύ πραγματικού και ονειρικού, υποκειμενικότητας και μυθοπλαστικού στοχασμού, φιλοσοφικές αναζητήσεις και ιδιότυπα λεκτικά κρεσέντα.

«Γραφές εδάφους ─ σχεδόν αέρος». «Δεν έχει μητρότητα ο ίλιγγος / δεν έχει πατρότητα η νύχτα». Δίκην μότο το απόσπασμα από το αλληγορικό ποίημα του Ν. Καρούζου «Τι είπα κάποτε σ’ έναν ιπτάμενο». Το Αεροδρόμιο Ανκορατζ δείχνει έναν ουρανό «προσιτό και βατό» με την Αλάσκα «ακραία εσχατολογική εμπέδωση» (σελ. 149-150). Αεροδρόμιο Μελβούρνης, Αεροδρόμιο Λα Γκουάρντια, Νέα Υόρκη, Αεροδρόμιο Ντουμπάι, Χονγκ Κονγκ, Ντιλι, Ανατολικό Τιμόρ, Αεροδρόμιο Σινγκαπούρης, Αεροδρόμιο Ντίζελντορφ, Βιετνάμ, γιατί: «Το τέλος ενός ταξιδιού μοιάζει πάντοτε με προδοσία» (Κλείτος Κύρου, «Επιστροφή»). Το τέλος του βιβλίου (που όμως συνεχίζεται) σφραγίζει (διόλου τυχαία) το «Έρεβος και Τρόμος» του Αλέξανδρου Μπάρα.

Ημερολογιακές καταθέσεις, κρίσεις για τη τέχνη και τον πολιτισμό, εξομολογήσεις, πληροφορίες και μαρτυρίες μεταξύ πραγματικού και ονειρικού, υποκειμενικότητας και μυθοπλαστικού στοχασμού, φιλοσοφικές αναζητήσεις και ιδιότυπα λεκτικά κρεσέντα ─ στοιχεία που παρατηρούμε όχι μόνο στο Ινδικοπλεύστης, αλλά και στα προηγούμενα βιβλία του ποίησης και ταξιδιωτικής μαρτυρίας, ύφος και ήθος αμιγώς λογοτεχνικό, ένας λεκτικός ποταμός πυκνού λυρισμού και αναστοχασμού (28 βιβλία: 13 ποιητικά, 8 ταξιδιωτικά, 5 μεταφράσεις, 1 δοκιμιακό και 1 επιστολογραφικό και πλήθος βιβλιοκριτικών) κείμενα τεκμηριωμένα και εμπλουτισμένα από ένα πλήθος σχετικών παρακειμένων και μηνυμάτων. Ο Γιώργος Βέης μέσα από το σύνολο του έργου του, πιστός στο αγαπημένο του απόφθεγμα «ποίηση είναι η τέχνη του λογίου» του Στίβεν Ουάλας, οραματίζεται μια ομορφιά πέρα από την καθημερινή εξαθλίωση. Αν οι Καζαντζάκης, Βενέζης, Μυριβήλης, Κόντογλου πρώτοι για τα ελληνικά δεδομένα ανάδειξαν με την πένα τους την «ταξιδιωτική μαρτυρία» σε υψηλό λογοτεχνικό είδος, ο ίδιος, για τον ίδιο σκοπό, με αξιοσύνη και πάθος διανύει καινούργιες οδούς. 

* H ΧΡΥΣΑ ΦΑΝΤΗ είναι συγγραφέας.

altΙνδικοπλεύστης
Μαρτυρίες, παρεκβάσες
Γιώργος Βέης
Κέδρος 2017
Σελ. 227, τιμή εκδότη €13,30

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΕΗ

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Τέλεση» του Φώτη Δούσου (κριτική) – Μεταξύ προσώπου και προσωπείου

«Τέλεση» του Φώτη Δούσου (κριτική) – Μεταξύ προσώπου και προσωπείου

Για το μυθιστόρημα του Φώτη Δούσου «Τέλεση» (εκδ. Νήσος).

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Το πρώτο βιβλίο του Φώτη Δούσου ...

«Οδός Ευτυχίδου» της Χρύσας Φάντη (κριτική) – Κάποτε στο Παγκράτι

«Οδός Ευτυχίδου» της Χρύσας Φάντη (κριτική) – Κάποτε στο Παγκράτι

Για το μυθιστόρημα της Χρύσας Φάντη «Οδός Ευτυχίδου» (εκδ. Σμίλη). Κεντρική εικόνα: Φωτογραφία από το παλιό Παγκράτι.

Γράφει η Διώνη Δημητριάδου

Παρακολουθώντας τη συγγραφική πορεία της Χρύσας Φάντη, είναι ευδιάκριτη η συνε...

«Ρετούς» του Μιχάλη Φακίνου (κριτική) – Αναζητώντας διεξόδους στον καιρό του εγκλεισμού

«Ρετούς» του Μιχάλη Φακίνου (κριτική) – Αναζητώντας διεξόδους στον καιρό του εγκλεισμού

Για το μυθιστόρημα του Μιχάλη Φακίνου «Ρετούς» (εκδ. Καστανιώτη). Μια γυναίκα εν μέσω πανδημίας παρατηρεί, ονειρεύεται και ψάχνει την ανθρώπινη επαφή. 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

Τη λένε Ρετούς και κατάγεται από την πα...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Το νησί των χαμένων δέντρων» της Ελίφ Σαφάκ (κριτική) – Για τις πληγές του παρελθόντος και τη διαιώνισή τους στις επόμενες γενιές

«Το νησί των χαμένων δέντρων» της Ελίφ Σαφάκ (κριτική) – Για τις πληγές του παρελθόντος και τη διαιώνισή τους στις επόμενες γενιές

Για το μυθιστόρημα της Ελίφ Σαφάκ [Elif Şafak] «Το νησί των χαμένων δέντρων» (μτφρ. Άννα Παπασταύρου, εκδ. Ψυχογιός).

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

«Το παρελθόν είναι ένας σκοτεινός, παραμορφωτικός καθρέφτης. Το κοιτάζεις και το μόνο που βλέπεις είνα...

«Κι αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο;»: Κάποιες απαντήσεις, στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

«Κι αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο;»: Κάποιες απαντήσεις, στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Μια μεγάλη και φιλόδοξη έκθεση στο Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στην οποία παρουσιάζονται έργα σημαντικών καλλιτέχνιδων. Κεντρική εικόνα: Η Λήδα Παπακωνσταντίνου, Κωφάλαλη, 1971, Φωτογραφία: Roy Tunnicliffe - ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας.

Γράφει η Τόνια Μάκρα ...

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Σέρχι Ζαντάν [Serhiy Zhadan] «Depeche mode» (μτφρ. Δημήτρης Τριανταφυλλίδης), το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Καθισμένος εδώ,...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Σέρχι Ζαντάν [Serhiy Zhadan] «Depeche mode» (μτφρ. Δημήτρης Τριανταφυλλίδης), το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Καθισμένος εδώ,...

«Ο λευκός ελέφαντας» της Αγνής Ιωάννου (προδημοσίευση)

«Ο λευκός ελέφαντας» της Αγνής Ιωάννου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Αγνής Ιωάννου «Ο λευκός ελέφαντας», το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ανήμερα των γενεθλίων μου, στο διάλειμμα της δεύτερης ώρας, ήμουν σ...

«Το αύριο θα είναι καλύτερο» της Μπέτι Σμιθ (προδημοσίευση)

«Το αύριο θα είναι καλύτερο» της Μπέτι Σμιθ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Μπέτι Σμιθ [Betty Smith] «Το αύριο θα είναι καλύτερο» (μτφρ. Μαρία Φακίνου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 27 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Πιο παγωμένο, πιο μοναχι...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Με αφορμή το γεγονός ότι ο Φεβρουάριος έχει ανακυρηχθεί «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» [Black History Month] γεγονός που έχει τις ρίζες του πίσω στο 1915, επιλέγουμε 15 καλά μυθιστορήματα που μιλούν ανοιχτά για τον ρατσισμό, τις φυλετικές διακρίσεις, τις αγωνίες και τα όνειρα των μαύρων.

...
Σώμα και τραύμα: μεταθέσεις, υποκαταστάσεις, θεραπεία – 3 βιβλία που ανοίγουν ορίζοντες

Σώμα και τραύμα: μεταθέσεις, υποκαταστάσεις, θεραπεία – 3 βιβλία που ανοίγουν ορίζοντες

Πώς το ψυχικό τραύμα επηρεάζει το σώμα; Τι κρύβεται πίσω από σοβαρές ασθένειες, όπως ο καρκίνος ή οι διαταραχές διατροφής; Ποιο είναι το «αμετάφραστο μήνυμα» που μας καλούν να αποκωδικοποιήσουμε και πώς μπορούμε να περάσουμε από τη νόσο στη θεραπεία; Τρία βιβλία, τα δύο από αυτά διακεκριμένων Ελλήνων ψυχαναλυτών, μα...

Mάθε τέχνη και μην την αφήνεις: 7 βιβλία που μας βοηθούν να δούμε τον κόσμο και τη ζωή αλλιώς

Mάθε τέχνη και μην την αφήνεις: 7 βιβλία που μας βοηθούν να δούμε τον κόσμο και τη ζωή αλλιώς

Η ζωή απαιτεί μια σειρά από δεξιότητες για να μπορεί κανείς να ανταποκριθεί καλύτερα στις απαιτήσεις της. Επιλέγουμε κάποια από τα βιβλία που μας μαθαίνουν διάφορες «εναλλακτικές» τέχνες του ζην. Ορισμένες, εξόχως πρωτότυπες. 

Γράφει ο Λεωνίδας Καλούσης

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

02 Απριλίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα μεγαλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών: 20 έργα-ποταμοί από την παγκόσμια λογοτεχνία

Πολύτομα λογοτεχνικά έργα, μυθιστορήματα-ποταμοί, βιβλία που η ανάγνωσή τους μοιάζει με άθλο. Έργα-ορόσημα της παγκόσμιας πεζογραφίας, επικές αφηγήσεις από την Άπω Ανατ

ΦΑΚΕΛΟΙ