meditation

Για την τελευταία συλλογή διηγημάτων του Αργύρη Χιόνη, Έχων σώας τας φρένας και άλλες τρελές ιστορίες (εκδ. Κίχλη).

Της Έλενας Μαρούτσου

Είναι δύσκολο να διαβάσει κανείς χωρίς συγκίνηση ένα βιβλίο που έρχεται στο φως όταν ο συγγραφέας του δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσά μας. Ο Αργύρης Χιόνης έφυγε απ’ τη ζωή ανήμερα τα Χριστούγεννα του 2011, σε ηλικία 68 ετών. Το επίθετο «αδικοχαμένος» το οποίο συνόδευε σε δημοσιεύματα της εποχής τον εκλιπόντα λογοτέχνη σκέφτομαι πως αφορά όχι μόνον αυτόν που χάνεται αλλά κι εμάς. Θα θέλαμε δηλαδή λίγο ακόμα αυτόν τον άνθρωπο ανάμεσά μας, θα θέλαμε κι άλλα βιβλία του στα χέρια μας. Η καρδιακή προσβολή σε αυτή την περίπτωση προσβάλλει με έναν τρόπο και τον αναγνώστη, στερώντας του το επόμενο βιβλίο, αυτό που είναι ακόμα στα σκαριά, στο νου του δημιουργού που έσβησε. Αυτή την προσβολή, έρχεται εδώ να διορθώσει η εκδότρια της Κίχλης, Γιώτα Κριτσέλη, μαζεύοντας τα κείμενα που έπεσαν αίφνης απ’ τα χέρια του θανόντος κατά γης, και προσφέροντάς τα με μεγάλη προσοχή και φροντίδα στο κοινό.

Χιούμορ με μελαγχολική επίγευση

Η προσωπική μου επαφή με το έργο του Χιόνη είχε ξεκινήσει πριν από μερικά χρόνια, όταν η Κίχλη εξέδωσε το Οριζόντιο ύψος, και άλλες αφύσικες ιστορίες, μια συλλογή από σύντομες ιστορίες υπό μορφήν μύθου συνοδευόμενες με εξαιρετικά καλαίσθητα σχέδια της Εύης Τσακνιά. Οι μύθοι αυτοί παρμένοι, όπως και οι παραδοσιακοί μύθοι, από τον κόσμο της φύσης, με πρωταγωνιστές πουλιά, ζώα, φυτά, πέτρες και χώματα, είχαν έντονο το αλληγορικό και ποιητικό στοιχείο, μεταγγίζοντας στον πεζό λόγο όλο το απόσταγμα της μακροχρόνιας θητείας του Χιόνη στην ποίηση. Ο υπόκωφος λυρισμός, η παιγνιώδης διάθεση, το υποδώρειο χιούμορ καθώς και η μελαγχολική επίγευση των σοφών επιμυθίων του, ειλικρινά κέρδισαν την ψυχή μου που αμέσως αισθάνθηκε σε οικείο περιβάλλον. Στο ίδιο οικείο περιβάλλον αισθάνθηκα να βρίσκομαι και πάλι διαβάζοντας την ανά χείρας συλλογή από επτά διηγήματα με τον τίτλο «Έχων σώας τα φρένας κι άλλες τρελές ιστορίες».

Ο υπόκωφος λυρισμός, η παιγνιώδης διάθεση, το υποδώρειο χιούμορ καθώς και η μελαγχολική επίγευση των σοφών επιμυθίων του, ειλικρινά κέρδισαν την ψυχή μου που αμέσως αισθάνθηκε σε οικείο περιβάλλον. Στο ίδιο οικείο περιβάλλον αισθάνθηκα να βρίσκομαι και πάλι διαβάζοντας την ανά χείρας συλλογή.

Σημαδιακή και με έναν τρόπο «ειρωνική» η πρόταξη του ομώνυμου διηγήματος «Έχων σώας τα φρένας», όπου ο αφηγητής συντάσσει τη διαθήκη του και ορίζει ως μοναδικό νόμιμο κληρονόμο το τραπέζι του, ως το πλέον αγαπημένο από τα τετράποδά του! Το τραπέζι, όπου πάνω του γράφει αυτό το τελευταίο του βιβλίο όπως και όσα προηγήθηκαν, η ανθεκτική και στέρεα αυτή βάση της εργασίας του αλλά και της συντροφιάς, του φαγητού, του πιοτού και της απόλαυσης, γίνεται ο σιωπηλός κληρονόμος της «περιουσίας» του ποιητή, ο οποίος όταν το έγραφε δεν ήξερε πως η διαθήκη αυτή θα ερχόταν στο φως μετά τον θάνατο του ίδιου, όπως γίνεται δηλαδή στην πραγματική ζωή.

xionis 700 2

«Ώστε να μη βαρύνεται η ψυχή…»

Η ειρωνεία, όχι μόνο της τύχης, αλλά και εκείνη που ως τρόπος θέασης και αποτύπωσης της ζωής στη λογοτεχνία συμβαδίζει με το χιούμορ, γίνεται σε αυτό το βιβλίο σωσίβια λέμβος ώστε να μη βυθιστεί κανείς στα βαθιά νερά του θέματος. Και ποια είναι αυτά τα νερά; Η μοναξιά, το «γήρασμα», όπως θα έλεγε κι ο Καβάφης, «του σώματος και της μορφής», η νοσταλγία του ερωτικού σφρίγους, τα δυσανάγνωστα όρια μεταξύ λογικής και τρέλας, το βάρος της προσωπικής μας ιστορίας, η προσπάθεια ανίχνευσης του δρόμου μας, οι δυσκολίες του ξεριζωμού κι οι ακόμα μεγαλύτερες του ριζώματος, τα εγκλήματα που εγκυμονεί κάθε αγάπη και κάθε οικογένεια, τα παράξενα πάρε-δώσε της μοίρας. «Επειδή το θέμα του βιβλίου είναι αρκετά βαρύ, ή μάλλον, δυσβάστακτο, το ύφος είναι συχνά παιγνιώδες, ώστε να μη βαρύνεται η ψυχή όχι μόνο του αναγνώστη αλλά και του ίδιου του συγγραφέα», ομολογεί τις προθέσεις του σε σημείωμά του ο Αργύρης Χιόνης.

Ως αποτέλεσμα εδώ συνυπάρχει το γλυκό με το πικρό, το ελαφρύ με το βαρύ, το σοβαρό με το αστείο, η ηδονή με την οδύνη αφού ο συγγραφέας μεριμνά να βουτήξει το πικρό χάπι μέσα σε ζάχαρη για να μας βοηθήσει να το καταπιούμε, παίρνοντας απόσταση τόσο από την κωμωδία όσο κι απ’ την τραγωδία, δείχνοντάς μας στην απόσταση πόσο η μια μοιάζει με την άλλη.

Ως αποτέλεσμα εδώ συνυπάρχει το γλυκό με το πικρό, το ελαφρύ με το βαρύ, το σοβαρό με το αστείο, η ηδονή με την οδύνη, αφού ο συγγραφέας μεριμνά να βουτήξει το πικρό χάπι μέσα σε ζάχαρη για να μας βοηθήσει να το καταπιούμε, παίρνοντας απόσταση τόσο από την κωμωδία όσο κι απ’ την τραγωδία, δείχνοντάς μας στην απόσταση πόσο η μια μοιάζει με την άλλη. «Όλα εδώ κάτω είναι ένα αστείο», λέει ο Fantasio κι ο Μάκμπεθ συναινεί: «Τίποτε σοβαρό δεν υπάρχει στη θνητότητα, όλα είναι ένα παιδικό παιχνίδι». Κι η ποίηση, ως ένα παιδικό παιχνίδι θα μπορούσε να νοηθεί, πάνω στο οποίο ο ποιητής ξημεροβραδιάζεται με όλη τη σοβαρότητα που παίζει ένα παιδί.

Η μαγική κυριαρχία της γλώσσας

Ο Αργύρης Χιόνης ούτε σε αυτή την τελευταία συλλογή έχει εγκαταλείψει τα αγαπημένα του παιχνίδια: την αλληγορία, το λογοπαίγνιο, τη μεταφορά, το ψευδοδοκίμιο, το παραμύθι, την παρωδία ετυμολογικών σχολίων κι εγκυκλοπαιδικών λημμάτων, την απόδοση ανθρώπινων χαρακτηριστικών σε ζώα και πράγματα. Ο Χιόνης, ως ποιητής, γνωρίζει την μαγική κυριαρχία της γλώσσας πάνω στο νόημα. Ο ποιητής και το παιδί κρατούν ένα βότσαλο και το βαφτίζουν κήπο. Επινοούν για μια πριγκίπισσα ένα ανήκουστο γενεαλογικό δέντρο, που απ’ τα κλαδιά του κρέμεται η στοιχειωμένη κούνια της δικής τους παιδικής ηλικίας. Η παιδική ηλικία του Αργύρη Χιόνη αλλά και άλλες περίοδοι της ζωής του είναι σπαρμένες στο χαλί της αφήγησης, μια που η αλληγορία είναι ο καλύτερος τρόπος να μιλάς για τα οικεία και η μεταφορά δεν μας μεταφέρει τελικά παρά εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε: τον εαυτό μας. Τη δική του ιστορία αφηγείται ξανά και ξανά ο παραμυθάς ποιητής, κι αν τη λέει καλά, καταλήγει να μιλά εκ μέρους όλων.

Η παιδική ηλικία του Αργύρη Χιόνη αλλά και άλλες περίοδοι της ζωής του είναι σπαρμένες στο χαλί της αφήγησης, μια που η αλληγορία είναι ο καλύτερος τρόπος να μιλάς για τα οικεία και η μεταφορά δεν μας μεταφέρει τελικά παρά εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε: τον εαυτό μας.

Φευγαλέα και παντοτινά

Η ειρωνεία, το σκώμμα, η σάτιρα, η παρωδία, είναι όλα τους παιδιά χαμογελαστά μα και στοχαστικά. Η ελαφρότητά τους είναι συχνά επιφανειακή. Στην πραγματικότητα έχουν ρίζες βαθιά κρυμμένες στο συναίσθημα, όπως φαίνεται από το πλεόν σπαρακτικό, κατά τη γνώμη μου, διήγημα της συλλογής, με τον τίτλο «Τότε που η Χίμαιρα». Μια μέρα ο αφηγητής βρίσκει στον κήπο του ένα μικρό παράξενο πληγωμένο ζώο. Το παίρνει σπίτι και το φροντίζει και όσο ζει μαζί του γράφει τα καλύτερα, τα πιο βαθιά και δυνατά του ποιήματα. Όταν το ζώο κάποια στιγμή εξαφανίζεται, εξαφανίζεται μαζί του κι η έμπνευση του ποιητή. «Μη φεύγεις θηρίο / θηρίο με τα σιδερένια δόντια», παρακαλούσε κάποτε ο Σαχτούρης την αρρώστια του μια που, όπως όλοι η δημιουργοί γνωρίζουν, η πληγή είναι η πηγή της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Κι αν αυτή την πληγωμένη Μούσα την ονομάζει εδώ ο Χιόνης «Χίμαιρα», ίσως είναι γιατί γνωρίζει πόσο δύσκολο είναι κανείς να την αιχμαλωτίσει∙ είναι φτιαγμένη για να φεύγει, η ουσία της είναι η Απώλεια. Η Απώλεια άλλωστε σφραγίζει κάθε σελίδα του τελευταίου αυτού βιβλίου του εκλιπόντος ποιητή, που βρήκε όμως τον τρόπο να σμιλέψει για πάντα στο πρόσωπο της ποίησής του την φευγαλέα και πολύτιμη στιγμή ανάμεσα στο δάκρυ και το χαμόγελο.

* Η ΕΛΕΝΑ ΜΑΡΟΥΤΣΟΥ είναι συγγραφέας και εκπαιδευτικός.

** Στην κεντρική εικόνα, ο πίνακας Meditation του Ρενέ Μαγκρίτ. 

altΈχων σώας τας φρένας και άλλες τρελές ιστορίες
Αργύρης Χιόνης
Κίχλη 2016
Σελ. 208, τιμή εκδότη €13,80

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΧΙΟΝΗ

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Να θυμηθώ να παραγγείλω» του Στέλιου Μάινα (κριτική)

«Να θυμηθώ να παραγγείλω» του Στέλιου Μάινα (κριτική)

Για το μυθιστόρημα του Στέλιου Μάινα «Να θυμηθώ να παραγγείλω» (εκδ. Μεταίχμιο).

Του Μάνου Κοντολέων

Γνωστός ηθοποιός ο Στέλιος Μάινας, πριν από δώδεκα χρόνια είχε κάνει μια πρώτη εμφάνιση και στο χώρο της πεζογραφίας με μια συλλογή διηγημάτων – ...

«Ο κήπος των ψυχών» του Βασίλη Τσιαμπούση (κριτική)

«Ο κήπος των ψυχών» του Βασίλη Τσιαμπούση (κριτική)

Για τη νουβέλα του Βασίλη Τσιαμπούση «Ο κήπος των ψυχών» (εκδ. Εστία).

Του Ευάγγελου Αυδίκου

Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες για τον εμφύλιο πόλεμο Σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι καθοριστική η συνδρομή της Προφορικής Ιστορίας, που γιγαντώθηκε ως πεδίο έρευνας, κινούμενη στη ορ...

«Τα πρωτοβρόχια» του Σπύρου Κιοσσέ (κριτική)

«Τα πρωτοβρόχια» του Σπύρου Κιοσσέ (κριτική)

Για τη νουβέλα του Σπύρου Κιοσσέ «Τα πρωτοβρόχια – Μικρή ιστορία ενηλικίωσης» (εκδ. Μεταίχμιο).

Του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη

Ποια στιγμή σηματοδοτεί την πορεία προς την ενηλικίωση; Μέσα από ποιες διαδικασίες δρομολογείται; Ποιες ενδότερες δυνάμεις ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Αλεξάνδρα Δεληγιώργη: «Την τύχη των βιβλίων σήμερα την επικαθορίζει η δύναμη των εκδοτών»

Αλεξάνδρα Δεληγιώργη: «Την τύχη των βιβλίων σήμερα την επικαθορίζει η δύναμη των εκδοτών»

Μια συζήτηση με την Αλεξάνδρα Δεληγιώργη με αφορμή την επανακυκλοφορία του βιβλίου της «Το κόκκινο της φωτιάς – Μικρό εγχειρίδιο λογοτεχνίας» (εκδ. Αρμός).

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

«Μικρό εγχειρίδιο λογοτεχνίας», είναι ο υπότιτλος του βιβλ...

«Δέντρο από καπνό» του Ντένις Τζόνσον (κριτική)  – Το βραβευμένο μυθιστόρημα-σταθμός για τον πόλεμο του Βιετνάμ

«Δέντρο από καπνό» του Ντένις Τζόνσον (κριτική) – Το βραβευμένο μυθιστόρημα-σταθμός για τον πόλεμο του Βιετνάμ

Για το βραβευμένο μυθιστόρημα του Ντένις Τζόνσον (Denis Johnson) «Δέντρο από καπνό» (μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδ. Πατάκη), με αφορμή την κυκλοφορία –ήταν εξαντλημένο εδώ και χρόνια– της δεύτερης έκδοσής του. 

Του Φώτη Καραμπεσίνη

Εί...

Για να τον ξεχάσω (διήγημα)

Για να τον ξεχάσω (διήγημα)

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή σε σιχαινόμουν. Απ’ την πρώτη στιγμή που σ’ έφερε στο σπίτι και σε είδα να κολυμπάς μέσα σ’ εκείνο το διάφανο σακούλι που το ‘σφιγγε σαν πουγκί στο χέρι του, σαν μπελά σ’ έβλεπα περισσότερο παρά σαν παρέα, ένα μπελά με τον οποίο δεν ήθελα επ’ ουδενί να συμβιώσω.

Της Χρυσ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μέχρι κάποια ηλικία η μνήμη θυμίζει πατάρι· στοιβάζεις ό,...

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Annie Ernaux «Το γεγονός» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη –βραβευμένη με τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας πέρσι– ταινία. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 26 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας...

«Ονειρεύομαι πίνακες» του Σόλωνα Παπαγεωργίου (προδημοσίευση)

«Ονειρεύομαι πίνακες» του Σόλωνα Παπαγεωργίου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Σόλωνα Παπαγεωργίου «Ονειρεύομαι πίνακες», η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Στίξις.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ονειρεύομαι πίνακες

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι προσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του George Orwell. Κλασικό και σύγχρονο βρετανικό, σκανδιναβικό αλλά και μια αυτοέκδοση ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος μεταξύ των προτάσεων. Κεντρική εικόνα: Εικονογράφηση του Λιθουανού © Karolis Strautniekas.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου ...

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Οκτώ βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε, ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες και τραγικές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, «Πώς φτάσαμε ως εδώ». Τα έξι είναι βιβλία ιστορίας, έρευνας και γεωπολιτικής και τα δύο είναι λογοτεχνικά έργα Ουκρανών συγγραφέων. Στην κεντρική εικόνα: Από διαδήλωση στο Βερολίνο την περασμένη Κυ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ