alt

Για το μυθιστόρημα του Ανδρέα Μήτσου, Η Αλεξάνδρα (εκδ. Καστανιώτη).

Της Άλκηστης Σουλογιάννη

Η Αλεξάνδρα αρχίζει τη μακρά, αγωνιώδη πορεία της μέσα στον κειμενικό κόσμο του βιβλίου ως εντυπωσιακής ομορφιάς καθηγήτρια των αγγλικών σε δικό της φροντιστήριο στην πλατεία Ελευθερίας στον Κορυδαλλό, και καταλήγει καλογριά με μισοκαμμένο το ωραίο πρόσωπό της να διδάσκει και πάλι αγγλικά στο βυζαντινό μοναστήρι της Παναγιάς της Βαρνάκοβας κοντά στη Ναύπακτο. Στο πλαίσιο αυτό η Αλεξάνδρα παλινδρομεί μέσα σε έναν προσωπικό, παραμορφωμένο χωρόχρονο που είναι αποτέλεσμα των διεργασιών της επιλεκτικής όσο και οδυνηρά σαρκαστικής μνήμης και της αντιπαράθεσής της με το εξίσου οδυνηρό κειμενικό εδώ-και-τώρα.

Η Αλεξάνδρα ελέγχει το βαρύ φορτίο της μνήμης προσπαθώντας να το ταξινομήσει, μάλλον να συγκεντρώσει τις αναμνήσεις της προκειμένου να πλάσει ένα παρελθόν για τον εαυτό της.

Η Αλεξάνδρα ελέγχει το βαρύ φορτίο της μνήμης προσπαθώντας να το ταξινομήσει, μάλλον να συγκεντρώσει τις αναμνήσεις της προκειμένου να πλάσει ένα παρελθόν για τον εαυτό της, όπως θα έλεγε και ο Ορχάν Παμούκ (κατά την παραστατική αποτύπωση της ανταλλαγής ταυτοτήτων ανάμεσα στον βενετσιάνο σκλάβο και στον οθωμανό Δάσκαλο, στο βιβλίο Το Λευκό Κάστρο, ελληνική μετάφραση 2005). Ταυτόχρονα, με αυτή τη διαδικασία η Αλεξάνδρα προσπαθεί να αδειάσει από όσα τη βαραίνουν, δηλαδή στην ουσία να ξεφύγει από την τροχοπέδη του (χαμένου) παρελθόντος της, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς αυτό το παρελθόν εξακολουθεί να δεσμεύει τη ζωή της με παράγοντες που αντιπροσωπεύουν αφενός τοπόσημα με ιδιαίτερο αντικειμενικό και κυρίως βιωματικό περιεχόμενο, όπως είναι τα μουσεία στη Μόσχα, οι στέπες του Καζακστάν, η Σκάλα Ποτέμκιν με τα εκατόν ενενήντα δύο σκαλοπάτια στην Οδησσό, αλλά και τα σκαλοπάτια του κινηματογράφου «Αλεξάνδρα» στην οδό Πατησίων, και αφετέρου η οικογένειά της: ο Πόντιος πατέρας, η Ρωσίδα μητέρα, ο αδελφός Βλαδίμηρος που έγινε Ευάγγελος και ο αδελφός Σεργκέι που αποτελούν τους κεντρικούς χαρακτήρες του βιβλίου, και πλαισιώνονται από περιφερειακά πρόσωπα που αντιπροσωπεύουν οι γυναίκες στη ζωή του Βλαδίμηρου/Ευάγγελου Εσθήρ ή Έστα και Ελπινίκη, οι ανεψιές Ναταλία και Ίσκρα (η λέξη Σπίθα στα ρωσικά, όπως η εφημερίδα των εξόριστων Ρώσων σοσιαλιστών, πρώτος εκδότης ο Λένιν, πρώτο φύλλο στη Λειψία, 1.12.1900), ο δικαστής Λευτέρης Ορφανίδης, κυρίως ο μοιραίος Πέτρος Φωκάς. Στο τοπίο αυτό παρεμβαίνει ο πιστός και γι’ αυτό εξίσου μοιραίος σκύλος Άργος, «ένα λευκό, περήφανο Λαμπραντόρ».

Ο Ανδρέας Μήτσου έχει οργανώσει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, σύνθετη και πολυεπίπεδη πινακοθήκη τοπιογραφιών και προσωπογραφιών, με ποικίλες παραλλαγές επάνω σε ίδια θέματα, που αποδίδουν την πολυεστιακή παράθεση των γεγονότων με τις συχνές ανατροπές σε ό,τι αφορά τόσο το παρόν όσο και το παρελθόν στο πλαίσιο του κειμενικού κόσμου, με εστίαση στη συνακόλουθα πολύμορφη με συνεχείς ανατροπές παρουσία και συμπεριφορά της Αλεξάνδρας. Κορύφωση στην πινακοθήκη του Μήτσου με αυτές τις προϋποθέσεις αποτελεί η παραστατική αποκάλυψη του μισού ωραίου και μισού καμμένου προσώπου της Αλεξάνδρας με το περιφρονητικό βλέμμα ενός ψυχρού Ιανού.

Ο Ανδρέας Μήτσου έχει οργανώσει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, σύνθετη και πολυεπίπεδη πινακοθήκη τοπιογραφιών και προσωπογραφιών, με ποικίλες παραλλαγές επάνω σε ίδια θέματα.

Η Αλεξάνδρα κινείται μέσα σε περιβάλλον που προσδιορίζουν έννοιες, όπως: αρετή και κακία, αγάπη και έρως, απιστία, προδοσία, οργή και μίσος, θυμός και εκδίκηση, μετάνοια και συγχώρεση, εντελέχεια, θράσος και μοχθηρία, αλλοτρίωση και δικαιοσύνη, και αιωρείται σε διελκυστίνδες που ορίζει η αντιπαράθεση ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο που ακολουθεί την αμφίδρομη ροή του προσωπικού χρόνου μέχρι την πλήρη κατάργησή του, ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία ή ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο, ανάμεσα στον λόγο και στην πράξη, ανάμεσα στον Θεό και στον Διάβολο, κυρίως ανάμεσα στη ζωή και στην τέχνη.

Ένας πίνακας με έντονο βιωματικό και επομένως μυθικό (ανεξάρτητα από το αντικειμενικό) αντίκρισμα παγιδεύει τη μοίρα της Αλεξάνδρας: απεικονίζεται ένας τσαγγάρης καλόγερος που με το ένα χέρι κρατά βελόνα και ράβει ένα τρύπιο παπούτσι παιδιού, ενώ έχει το βλέμμα καρφωμένο στη φαλτσέτα που κρατά στο άλλο χέρι. Τον πίνακα έκλεψε ο πατέρας της Αλεξάνδρας από μουσείο της Μόσχας όπου εργαζόταν ως φύλακας, και από τότε ο πίνακας ακολουθεί την οικογένεια στις περιπέτειές της, μέρος των οποίων κατά τη μυθολογία της οικογένειας αντιπροσωπεύει ποινή για την κλοπή. Τον πίνακα κλέβει ο Πέτρος Φωκάς, στις παρυφές της θυελλώδους σχέσης του με την Αλεξάνδρα, και αυτομάτως δρομολογείται η διαδικασία και για τη δική του τιμωρία που κατάγεται από τη θεματική του πίνακα: η φαλτσέτα του τσαγγάρη καλόγερου λειτουργεί ως μυθική καταγωγή της φαλτσέτας, την οποία θέλησε να προσφέρει ως σύμβολο παρεξηγημένης πρότασης γάμου προς την Αλεξάνδρα ο αγροίκος και βίαιος Κοζάκος προκαλώντας τον εξίσου βίαιο θάνατό του, και η οποία έκτοτε παρέμεινε στην ιδιοκτησία της Αλεξάνδρας, για να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια καταρχήν ως όργανο αυτοχειρίας του αδελφού της Σεργκέι και τελικά ως όργανο απονομής δικαιοσύνης για την κλοπή του πίνακα με τον επίσης βίαιο φόνο του Πέτρου Φωκά από το χέρι της Αλεξάνδρας (ο οποίος πάντως φόνος αποδόθηκε σε αθίγγανους της περιοχής, και έτσι έκλεισε η υπόθεση).

Μετά τον φόνο η Αλεξάνδρα προσπαθεί να κάψει τον νεκρό Φωκά μαζί με τον πίνακα. Στη φωτιά επεμβαίνει ο πιστός σκύλος Άργος με αποτέλεσμα να μισοκαεί ο ίδιος καθώς και το μισό πρόσωπο της Αλεξάνδρας. Η κειμενική διαδρομή της Αλεξάνδρας καταλήγει στο μοναστήρι, ενώ την έξοδο από τον κόσμο του βιβλίου δείχνει ο εξαντλημένος Άργος με βαριεστημένο βλέμμα.

O Ανδρέας Μήτσου με ιδιαιτέρως ευρηματικό τρόπο προσφέρει μια εντυπωσιακή παραδειγματική εφαρμογή αφηγηματικής τέχνης, όπου λόγος άμεσος, απροσδόκητος, κυνικά ειρωνικός, παραστατικός, με έντονο χαρακτήρα προφορικότητας, πλήρης σκληρότητας που πάντως αφήνει μικρές έστω, αφύλακτες διόδους προς την τρυφερότητα.

Για μία ακόμα φορά (ας συνεκτιμήσουμε π.χ. με αυτή την ευκαιρία τα βιβλία Ο αγαπημένος των μελισσών 2010, ή Η εξαίσια γυναίκα και τα ψάρια 2014), ο Ανδρέας Μήτσου με ιδιαιτέρως ευρηματικό τρόπο προσφέρει μια εντυπωσιακή παραδειγματική εφαρμογή αφηγηματικής τέχνης, όπου λόγος άμεσος, απροσδόκητος, κυνικά ειρωνικός, παραστατικός, με έντονο χαρακτήρα προφορικότητας, πλήρης σκληρότητας που πάντως αφήνει μικρές έστω, αφύλακτες διόδους προς την τρυφερότητα, αποτελεί το όχημα για τη διεκπεραίωση των σημαινομένων κατά την οργάνωση της σύνθετης δομής του βιβλίου. Δεσπόζουσα θέση στην πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ως κεντρικός άξονας αυτής, καταλαμβάνει η Αλεξάνδρα που ενίοτε παραβιάζει τα όρια του κειμένου και επιδιώκει ρητά την επικοινωνία με τον αναγνώστη σαν μια εξωδιηγητική ικεσία για κατανόηση και αιτιολόγηση των πράξεών της. Τα γεγονότα που αποτυπώνονται στο βιβλίο και την αφορούν, αποτελούν υλικό του ημερολογίου της, όπου κυριαρχούν στη μορφή του λάιτ μοτίβ ο πίνακας με τον τσαγγάρη καλόγερο, η δίστομη φαλτσέτα και πρωτίστως τα εκατόν ενενήντα δύο σκαλοπάτια της Σκάλας Ποτέμκιν, όπου η Αλεξάνδρα σταματά στη μέση ακολουθώντας τον πατέρα της που δεν έχει τη δύναμη να προφτάσει, όπως ακριβώς σταματά στη μέση και η ζωή της καθώς ακολουθεί τον Πέτρο Φωκά.

Την οπτική της Αλεξάνδρας συμπληρώνει, σχολιάζει ή και ανατρέπει αφηγητής επίσης σε πρώτο πρόσωπο που δεν αποκαλύπτει το όνομά του, στο πλαίσιο δικής του έρευνας συναντά την Αλεξάνδρα στο μοναστήρι για τη διασταύρωση πληροφοριών και καλύπτει τα κενά ως προς την εξέλιξη της ιστορίας με υποθέσεις και με τη συνδρομή της φαντασίας του, ενώ τη ροή της αφήγησης ενισχύουν δύο κειμενικά πρόσωπα: ο δικαστής Ιορδανίδης με πληροφορίες από τη δική του οπτική για την ιστορία της Αλεξάνδρας, και ο Πέτρος Φωκάς με δικό του λογοτεχνικό, αφιερωμένο στην Αλεξάνδρα, «εγκιβωτισμένο» κείμενο («Το γεφύρι του ταχυδρόμου»).

Το ύφος του Ανδρέα Μήτσου στην προκειμένη περίπτωση προσδιορίζει ιδιαιτέρως η χρήση της μεταφοράς, καθώς μάλιστα συνδέεται με την οργάνωση των γραμματικών εικόνων, όπως: «Τα χρόνια κυλούσαν πίσω μου κοτρώνες», «μια απορία, μεγάλη σαν αρκούδα», «μου χώνει στα πλευρά το σιδερένιο αγκάθι … ο πόθος της εκδίκησης», «Την άκουσα τότε να φεύγει, τη μαγεία, από πάνω μου, συρίζοντας σαν φίδι, κομμένο στη μέση», επίσης: «Είναι σαν την πρωινή πάχνη πάνω από το ζεστό χώμα, την αχλύ. Και σαν την άλω. Το δαχτυλίδι που περιβάλλει τη σελήνη», ή ακόμα η παραστατική απόδοση της αντιπαράθεσης της Αλεξάνδρας με τον λύκο και της παρέμβασης των μελισσών (εμβληματική σύνθεση κειμένου).

alt
    Ο Ανδρέας Μήτσου
 

Άμεση συνάρτηση προς αυτά τα φαινόμενα διατηρεί και η αφοριστική διατύπωση, όπως: «Οι σοφίες δεν μ’ αρέσουνε. Σοφίες λένε οι γέροι και οι κακοί», «Τη συγχώρεση τη δίνει μόνο ο Θεός. Δεν είναι δουλειά των ανθρώπων».

Εξάλλου, το κείμενο προβάλλει ενδιαφέροντα στοιχεία μεταγλωσσικότητας, καταρχήν και κυρίως στη διάσταση της αυτοαναφορικότητας της γραφής (π. χ.: «Γιατί τα λέω με τέτοιον άτακτο ρυθμό όσα πράγματα μού καθορίζουν τη ζωή», «Ζητώ τη βοήθεια όποιου με διαβάζει… Θέλω να την πάρει ετούτη την ιστορία πάνω του. Να την κάνει δική του» όπου και αναφορά στη δημιουργική ανάγνωση), αλλά και στη διάσταση της αξιοποίησης των φαινομένων του λόγου ως βασικού παράγοντα για τη θεματική οργάνωση του βιβλίου (π. χ.: «Πάντα όταν βρισκόμουνα σε δυσκολία, κατέφευγα στις λέξεις», «Τις καθάριζα, τις στρογγύλευα, τις γυάλιζα να γίνουν διάφανες και να ξεγελάσουν οι λέξεις μου», «Εσύ βλέπεις πίσω από τις λέξεις. Όσα κρύβονται»).

Παράλληλα, εντοπίζουμε και ορισμένες διακειμενικές αναφορές (π. χ.: ο Αινείας που κουβαλά τον πατέρα του στους ώμους κατά την πορεία προς την εξορία, τα επικίνδυνα δώρα των Δαναών, η διπλή όψη του Ιανού, ρωσική λογοτεχνία, το εμβληματικό διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού με τον τίτλο Το μόνον της ζωής του ταξίδιον), ως επιλεκτικό σχολιασμό σημαινομένων και τεκμηρίωση της θεματικής οργάνωσης του βιβλίου.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο Ανδρέας Μήτσου για μία ακόμα φορά προτείνει στους αποδέκτες του βιβλίου του ποικίλες διαδρομές για τη δημιουργική επίσκεψη σε σημασιολογικά και αισθητικά πεδία από τον πυρήνα των πραγμάτων μέχρι και τον μακρινόν ορίζοντα αυτών, αποτρέποντας την επιφανειακή κατά λέξη πρόσληψη δεδομένων, είτε πρόκειται για ονόματα (μεταξύ των οποίων και της Αλεξάνδρας) είτε για καταστάσεις.

* Η ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗ είναι διδάκτωρ Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και κριτικός βιβλίου.

 

altΗ Αλεξάνδρα
Ανδρέας Μήτσου
Εκδ. Καστανιώτη 2015
Σελ. 256, τιμή εκδότη €14,84

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΗΤΣΟΥ


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Άρης», του Μιχάλη Μακρόπουλου και της Ελένης Κοφτερού (κριτική)

«Άρης», του Μιχάλη Μακρόπουλου και της Ελένης Κοφτερού (κριτική)

Για τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου και της Ελένης Κοφτερού «Άρης» (εκδ. Κίχλη).

Της Χρύσας Φάντη

Στην επιστολική νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου και της Ελένης Κοφτερού, ένας αστροναύτης, μέλος μιας τριμελούς ομάδας επιστημόνων, καλείται να ζήσει για...

«Οι σκιές της Κλυταιμνήστρας», του Μάνου Κοντολέων (κριτική)

«Οι σκιές της Κλυταιμνήστρας», του Μάνου Κοντολέων (κριτική)

Για το μυθιστόρημα του Μάνου Κοντολέων «Οι σκιές της Κλυταιμνήστρας» (εκδ. Πατάκη). Φωτογραφία: Λεπτομέρεια του πίνακα του John Collier «Κλυταιμνήστρα» (1914) © Worcester City Museums.

Της Λεύκης Σαραντινού

Στο μυαλό δύο διάσημων «φ...

«Caput mortuum [1392] – Φάρσα αφανισμού», του Μισέλ Φάις: Πινγκ πονγκ στο σκοτεινό δάσος

«Caput mortuum [1392] – Φάρσα αφανισμού», του Μισέλ Φάις: Πινγκ πονγκ στο σκοτεινό δάσος

Για τη νουβέλα του Μισέλ Φάις «Caput mortuum [1392] – Φάρσα αφανισμού» (εκδ. Πατάκη). Φωτογραφία: «Βάκχες» (1986), θέατρο Άττις, σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου.

Της Μαρίνας Αγαθαγγελίδου

Στο υλικό των Βακχών, του τελευταίου, οριακού και ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Διαφωτισμός ΤΩΡΑ», του Στίβεν Πίνκερ – Τα ιδανικά των Φώτων με τη γλώσσα και τις αντιλήψεις του 21ου αιώνα

«Διαφωτισμός ΤΩΡΑ», του Στίβεν Πίνκερ – Τα ιδανικά των Φώτων με τη γλώσσα και τις αντιλήψεις του 21ου αιώνα

Σκέψεις με αφορμή το βιβλίο «Διαφωτισμός τώρα: Λογική, επιστήμη και ουμανισμός για μια καλύτερη ζωή» (μτφρ. Παναγιώτης Δρεπανιώτης), του Στίβεν Πίνκερ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

Το βιβλίο Διαφωτισμός τώρα&nbs...

Ποιος πρόδωσε την Άννα Φρανκ; Έρευνα έξι ετών αποκαλύπτει τον ύποπτο-έπληξη

Ποιος πρόδωσε την Άννα Φρανκ; Έρευνα έξι ετών αποκαλύπτει τον ύποπτο-έπληξη

Μια έρευνα έξι ετών για την ανεξιχνίαστη υπόθεση του προσώπου που πρόδωσε την Άννα Φρανκ οδήγησε σε έναν ύποπτο-έκπληξη. Ποιος είναι ο άνθρωπος που κατέδωσε στους Ναζί την κρυψώνα της οικογένειας δίπλα σε κανάλι του Άμστερνταμ και οδήγησε στον θάνατο σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1945 την έφηβη Εβραιοπούλα...

Τέσσερα ισπανικά έργα στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς

Τέσσερα ισπανικά έργα στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς

Το ισπανικό θέατρο έχει την τιμητική του στις αθηναϊκές σκηνές του Ιανουαρίου. Ιδού τέσσερα έργα που ξεχωρίσαμε. 

Του Νίκου Ξένιου

Σε σημαντική χοροθεατρική διασκευή είδαμε το «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, που συνοψίζει ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε», του Όλιβερ Χίλµες (προδημοσίευση)

«Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε», του Όλιβερ Χίλµες (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Oliver Hilmes «Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε» (μτφρ. Βασίλης Τσαλής), που κυκλοφορεί στις 19 Ιανουαρίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΔΡ ΒΙΚΤΟΡ ΜΙΛΕΡ-ΧΕΣ,
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ...

«Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», του Γιώργου Πετράκη (προδημοσίευση)

«Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», του Γιώργου Πετράκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση ενός αποσπάσματος από τη συλλογή τριών ιστοριών του Γιώργου Πετράκη «Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Πληθώρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Μάρκου στέκεται πίσω απ’ τ...

«Στο σπίτι: Μια περιδιάβαση στην Ιστορία από δωμάτιο σε δωμάτιο», του Μπιλ Μπράισον (προδημοσίευση)

«Στο σπίτι: Μια περιδιάβαση στην Ιστορία από δωμάτιο σε δωμάτιο», του Μπιλ Μπράισον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Bill Bryson «Στο σπίτι: Μια περιδιάβαση στην Ιστορία από δωμάτιο σε δωμάτιο» (μτφρ. Κωστής Πανσέληνος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 8 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτές, εντονότερα από άλλες χρονιές, έφταναν βιβλία στο γραφείο μας ακόμη και παραμονές Πρωτοχρονιάς. Ακόμη και σημαντικά μυθιστορήματα διεθνώς αναγνωρισ...

100 βιβλία ποίησης του 2021 που αξίζει να προσέξετε

100 βιβλία ποίησης του 2021 που αξίζει να προσέξετε

Η εκδοτική κίνηση περί την ποίηση και φέτος στη χώρα μας εντονότατη, και σε ένα μεγάλο της κομμάτι πολύ ενδιαφέρουσα και ποιοτική. Οι μεταφράσεις σπουδαίων ξένων ποιητών και ποιητριών, όπως για παράδειγμα έγινε φέτος με τις νομπελίστριες Λουίζ Γκλικ και Βισουάβα Σιμπόρσκα, είναι σημαντικές εκδοτικές χειρονομίες. Πολ...

Τα καλύτερα δώρα για την Πρωτοχρονιά: 15 ξεχωριστά βιβλία

Τα καλύτερα δώρα για την Πρωτοχρονιά: 15 ξεχωριστά βιβλία

Την ώρα της αλλαγής του χρόνου, τη μαγική στιγμή που φέρει την υπόσχεση της επανεκκίνησης και την ελπίδα πως αυτή τη νέα χρονιά όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα, το ωραιότερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στους αγαπημένους μας είναι ένα βιβλίο. Επιλέξαμε και προτείνουμε δεκαπέντε όμορφα, εμπνευσμένα, ξεχωριστά βιβλία, ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ