alt

Για το μυθιστόρημα του Κώστα Γ. Παπαγεωργίου Άννα τώρα κοιμήσου (εκδ. Γκοβόστη).

Της Άλκηστης Σουλογιάννη

Η Άννα με ρεαλιστική και ταυτόχρονα με μυθική μορφή ανήκει στο βιωματικό φορτίο του αφηγητή του βιβλίου, και με αυτή την αφετηρία η Άννα αποτελεί σταθερή αναφορά βίου ως φορέας συναισθημάτων και καταστάσεων, αναπόφευκτος προορισμός για εσωτερικές διαδρομές, κυρίως και πρωτίστως προσωπείο για το περιεχόμενο ενός ατομικού χωρόχρονου που έχει αμετάκλητα προωθηθεί στο (κοινό: το δικό της και του αφηγητή) υπο-/κειμενικό παρελθόν.

Ο πρωτοπρόσωπος και ομοδιηγητικός αφηγητής με βαρύ περιεχόμενο εσωτερικού ανθρώπου στη βαθειά διαστρωμάτωσή του, επιδιώκει με απέλπιδες προσπάθειες να ανακτήσει αυτόν ακριβώς τον ατομικό χωρόχρονο, πράγμα όμως που παραμένει σε εκκρεμότητα μέχρι το τέλος του βιβλίου.

Ο κειμενικός κόσμος αποτελεί ένα εκτενές πεδίο αμείλικτης σύγκρουσης ανάμεσα στον παρόντα χρόνο ως το εδώ-και-τώρα της αφήγησης που αντιπροσωπεύει η Φιλιώ, και στον παρελθόντα χρόνο που αντιπροσωπεύει η Άννα και που εξακολουθεί να επιμένει στη δεσμευτική όσο και οδυνηρή παρουσία του. Στη διελκυστίνδα ανάμεσα στον παρόντα και στον παρελθόντα χρόνο αιωρείται ο αφηγητής του βιβλίου.

Ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου έχει συνθέσει μια πολυεπίπεδη πινακοθήκη εξωτερικών και εσωτερικών τοπίων με την προβολή στοιχείων που προέρχονται από το παρελθόν.

Είναι σαφές ότι το παρελθόν επιβάλλει τους όρους του. Με αυτές τις προϋποθέσεις ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου έχει συνθέσει μια πολυεπίπεδη πινακοθήκη εξωτερικών και εσωτερικών τοπίων με την προβολή στοιχείων που προέρχονται από το παρελθόν, όπως είναι η σιδερένια γυριστή σκάλα της κουζίνας «με ήχο καμπάνας μακρινής», τα αγκαθωτά κλαδιά τριανταφυλλιάς και τα ξερόκλαδα κληματαριάς, το θεονήστικο σκυλί, η αυλή, το σινεμά, άδειοι δρόμοι «σαν βρεγμένοι αλλά χωρίς βροχή», το κελάηδημα του κότσυφα μέσα στο αθηναϊκό αστικό τοπίο, το ψάθινο καπέλο, ο τριψήφιος αριθμός του ΟΤΕ για τα τηλεγραφήματα εξωτερικού, επίσης οι Δελφοί, η Ιτέα, το Σούνιο, το Καβούρι, τα νησιά Λοφούτεν στο αρχιπέλαγος της Νορβηγίας, και ακόμα: τα δάκρυα, οι πληγές, η οδύνη, ο πόνος. Στο πλαίσιο αυτό, οι λεπτομέρειες από ένα ταξίδι του αφηγητή με τη Φιλιώ στους Δελφούς (όπου η χαράδρα κάτω από το φως του φεγγαριού) ως στοιχεία του κειμενικού παρόντος αποτελούν παραπομπή ή πρόφαση για την ανάκληση στοιχείων του παρελθόντος, πράγμα που δηλώνει τη διαδικασία καλειδοσκοπικής και παλινδρομικής ανάπτυξης του περιεχομένου της μνήμης.

Δεσπόζουσα θέση στο περιεχόμενο αυτό κατέχει μια ραδιοφωνική εκπομπή που ο αφηγητής είχε «κάθε Τετάρτη αργά… στις δύο η ώρα το πρωί» και αφιέρωνε στην Άννα. Η εκπομπή αντιπροσωπεύει κωδικοποίηση για την αρχή, τη διάρκεια και τη διακοπή της πολύμορφης και πολυδιάστατης σχέσης ανάμεσα στον αφηγητή και στην Άννα, δηλαδή κωδικοποίηση για τη σχέση του αφηγητή με μια σύνθετη περιοχή του ατομικού του χωρόχρονου: Η Άννα έπρεπε να ξαγρυπνά για να ακούσει την αφιέρωση της εκπομπής και για να περιμένει τον αφηγητή να επιστρέψει: «η Άννα να μην κοιμηθεί, να περιμένει ώσπου να ’ρθω», ενώ με το τέλος της σχέσης η Άννα δεν χρειάζεται πλέον να ξαγρυπνά, όπως είναι δυνατόν να προσληφθεί το σημασιολογικό ισοδύναμο του τίτλου του βιβλίου Άννα τώρα κοιμήσου, όπου ακούγεται στη διάσταση της συνδήλωσης η απελπισία του χωρισμού και ταυτόχρονα αποτυπώνεται η ιδιαίτερη ευαισθησία που έχει διαβρώσει τον κειμενικό κόσμο.

Η σχέση αυτή βρίσκεται σε αντιστικτική αναφορά προς τη σχέση του αφηγητή με τη Φιλιώ, που αναγνωρίζεται ως προσωπείο για τη διαδικασία επιβολής του παρόντος επάνω στο παρελθόν, και περαιτέρω ως μοχλός για την αντιπαράθεση του αφηγητή με τις συνθήκες ακριβώς του παρόντος.

Οι δύο αυτές σχέσεις αποτελούν παραμέτρους για την κειμενική συμπεριφορά του αφηγητή, η οποία (συμπεριφορά) αποδίδει τη συνέχεια των βιωμάτων ως προβολή του παρελθόντος στο παρόν, την αξιολόγηση όσων συνέβησαν ή δεν συνέβησαν με την ευθύνη του αφηγητή, τη συνακόλουθη (αμφιλεγόμενη) αυτοκριτική του και τον εξαναγκασμό του για την ομολογία ευθυνών και παραλείψεων κάτω από την οπτική του παρόντος ως προϊόν αναδρομικών ενοχών.

Ο Παπαγεωργίου πραγματεύεται μείζονα ζητήματα, όπως είναι τα διφυή σχήματα αγάπη-έρως και ζωή-θάνατος, η σχέση εξωτερικής και εσωτερικής πραγματικότητας, ο φόβος, η αμφιβολία, η ενοχή, η αφοσίωση, η βούληση, η επιθυμία, η λύπη, η σχέση ανάμεσα στον έρωτα και στον θάνατο ή ανάμεσα στην ψυχή και στην ύπαρξη.

Με τον παραστατικό αυτόν τρόπο ο Παπαγεωργίου πραγματεύεται μείζονα ζητήματα, όπως είναι τα διφυή σχήματα αγάπη-έρως και ζωή-θάνατος, η σχέση εξωτερικής και εσωτερικής πραγματικότητας, ο φόβος, η αμφιβολία, η ενοχή, η αφοσίωση, η βούληση, η επιθυμία, η λύπη, η σχέση ανάμεσα στον έρωτα και στον θάνατο ή ανάμεσα στην ψυχή και στην ύπαρξη. Στο πλαίσιο αυτό επισημαίνεται με έμφαση η συμμετοχή των ονείρων στη σύνθεση της εσωτερικής πραγματικότητας, η παλινδρομική σχέση και η αντιπαλότητα των βαθμίδων του χρόνου ως παραγόντων για τη διαμόρφωση του περιεχομένου του εσωτερικού ανθρώπου, η μνήμη ως εστίαση στην ανθρώπινη συμπεριφορά και ως διαχωριστικό όριο ανάμεσα στην αντικειμενική και στην εσωτερική πραγματικότητα, η σχέση ανάμεσα στη μνήμη και στο όνειρο, η επιλεκτική μνήμη ή ο ανθρώπινος έλεγχος επάνω στο αποθεματικό της μνήμης αλλά και της λήθης, η σχέση της μνήμης με τη ζωή και με τον θάνατο, το όνομα ως ιερό στοιχείο και άβατο συνώνυμο της ύπαρξης, ακόμα: η έννοια του τέλους και η μη-αποδοχή αυτού από τον εσωτερικό άνθρωπο.

Για την απόδοση αυτών των δεδομένων, ο Παπαγεωργίου εμπλέκει στη θεματική οργάνωση του βιβλίου τον αφηγητή, τη Φιλιώ και κυρίως την Άννα ως παραστατικούς διαύλους για τη διέλευση υλικού από το πλούσιο περιεχόμενο του εσωτερικού ανθρώπου, και περαιτέρω ως «συναισθηματικούς οδοδείκτες» (απαραίτητη εν προκειμένω η παραπομπή στον Ρίχαρντ Βάγκνερ) σε ό,τι αφορά την επικοινωνία ή τη διασύνδεση του κειμενικού κόσμου με την αντικειμενική πραγματικότητα.

Υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις, στο βιβλίο αποτυπώνεται λόγος βιωματικός, απροσδόκητος, παραστατικός, πλήρης συναισθήματος, ενίοτε παραβολικός και απολογητικός με τον χαρακτήρα του λόγου προς εαυτόν, με ακατάσχετη ροή και πάθος σε ό,τι αφορά την εξόρυξη ύλης από τα βαθύτερα στρώματα της συνείδησης.

Κυρίως την ποιότητα στη χρήση της γλώσσας στοιχειοθετούν οι επαναλήψεις που καλύπτουν σχεδόν το σύνολο του κειμένου με ιδιαίτερη έμφαση στις λεπτομέρειες. Οι επαναλήψεις μετρούν τον ρυθμό κατά την παλινδρόμηση του λόγου, καθώς αυτός (ο λόγος) παρακολουθεί μέχρι κυριολεκτικά το τέλος του βιβλίου τις παλινδρομήσεις του εσωτερικού ανθρώπου στη ροή του χρόνου και στη συνακόλουθη ανάπτυξη ή αποκάλυψη του περιεχομένου της μνήμης.

alt
    Ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου
 

Επιπλέον, την αισθητική του κειμένου εξασφαλίζει η χρήση της μεταφοράς όπως ενισχύει και την οργάνωση των γραμματικών εικόνων, π. χ.: «Η Άννα … θα είναι για μένα το όριο του ονείρου», «όπως ένα αδέσποτο σκυλί γυρνάει παντού ασταμάτητα, έτσι και η μνήμη μου είναι αδέσποτη εντελώς, γυρνάει παντού και μου είναι δύσκολο να την περιμαζέψω», «σαν να ήταν… το μοναδικό στέρεο πάτημα στα γλιστερά σκοτάδια του έρωτα που είχα βυθιστεί», «Ανοίγοντας τα μάτια μου το πρωί είχα μιαν αίσθηση ότι είμαι ραγισμένος», «οι λέξεις ανασαίνουν πλαγιασμένες στις γραμμές στο τελευταίο της γράμμα» (όπου και ένα μεταγλωσσικό στοιχείο), σε συνδυασμό και με αφοριστικές διατυπώσεις, π. χ.: «ο άνθρωπος … πρέπει να έχει το κουράγιο να ξεφεύγει από τις μνήμες του … ειδαλλιώς … χάνει την επαφή του με το σήμερα».

Εξάλλου, εντοπίζεται και η διακειμενική όσο και ευρηματική αξιοποίηση του αμέσως συναγόμενου από τα συμφραζόμενα ποιήματος «Οι νεκροί είναι μεθυσμένοι» του Τσέσλαφ Μίλος (Czeslaw Milosz 1911-2004, Βραβείο Nobel Λογοτεχνίας 1980) για τη διατύπωση συνδήλωσης σε ό,τι αφορά το βιωματικό φορτίο του αφηγητή (η σχέση ανάμεσα στον χαμένο έρωτα και στον θάνατο, ή ο ζωντανός που έχει έναν ματαιωμένο έρωτα είναι περισσότερο νεκρός από τους νεκρούς) στο πλαίσιο των δεδομένων του ατομικού του χωρόχρονου.

Αυτά τα υφολογικά στοιχεία ανήκουν στις ενδιαφέρουσες παραδειγματικές εφαρμογές δημιουργικής γραφής που προτείνει επί σειρά ετών με τα κείμενά του ο Παπαγεωργίου για τη χρήση της γλώσσας κατά παραβίαση των συμβατικών ορίων ανάμεσα στην ποίηση και στην πεζογραφία, με την προϋπόθεση ότι τα δύο αυτά γραμματολογικά είδη αποτελούν διαφορετικά κατά την κοινή αντίληψη πεδία λογοτεχνικής παραγωγής.

Η δημιουργική χρήση της γλώσσας προσδιορίζει τόσο τη μακρά (από το 1966) σειρά των ποιητικών συλλογών του Παπαγεωργίου, όπως (σε αμιγώς ενδεικτική και όχι εξαντλητική αναφορά): Το σκοτωμένο αίμα (1982), Κάτω στον ύπνο (1986), Ραμμένο στόμα (1990), Κλεμμένη ιστορία (2000), Το μαύρο κουμπί (2006), Η λύπη των άλλων (2009), Παιδικό κουρείο (2013), όσο και τη μικρότερης παραγωγής (από το 1977) πεζογραφία του, π. χ.: Των αγίων πάντων (1992), Πήρε φως (1998), Αντί σιωπής (2003), Νερό (2011), όπου εντάσσεται και η πρώτη μορφή του βιβλίου Άννα τώρα κοιμήσου (1995).

Συνεπής στην τακτική και ιδιαίτερης ποιότητας επικοινωνία του με την κοινότητα των αναγνωστών, ο Παπαγεωργίου προσφέρει και πάλι με την παρούσα έκδοση μια καλή ευκαιρία για προσωπικές διαδρομές καταρχήν μέσα σε σημασιολογικά τοπία δημιουργικής γραφής, αλλά και περαιτέρω μέχρι τον αισθητικόν ορίζοντα αυτών σύμφωνα με την οπτική καθώς και με το βιωματικό φορτίο των αποδεκτών.

* Η ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗ είναι διδάκτωρ Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και κριτικός βιβλίου.

altΆννα τώρα κοιμήσου
Κώστας Γ. Παπαγεωργίου
Εκδ. Γκοβόστη 2015
Σελ. 192, τιμή εκδότη €8,20

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Τηρούμενες αναλογίες» της Πόπης Φιρτινίδου (κριτική) – Ζωντανές ανταποκρίσεις από την ηλικία της ήττας

«Τηρούμενες αναλογίες» της Πόπης Φιρτινίδου (κριτική) – Ζωντανές ανταποκρίσεις από την ηλικία της ήττας

Για τη συλλογή διηγημάτων της Πόπης Φιρτινίδου «Τηρούμενες αναλογίες» (Εκδόσεις των Συναδέλφων). Κεντρική εικόνα: Πίνακας από τον Αργυρό Ουμβέρτο (1884 - 1963) με τίτλο «Ο παππούς» (1912) / Εθνική Πινακοθήκη.

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Η ψυχολογί...

«Ο Θεός φταίει, που έκανε τον κόσμο τόσο ωραίο» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου (κριτική) –  Αλληγορίες από τον Καζαντζάκη

«Ο Θεός φταίει, που έκανε τον κόσμο τόσο ωραίο» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου (κριτική) – Αλληγορίες από τον Καζαντζάκη

Για το βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου «Ο Θεός φταίει, που έκανε τον κόσμο τόσο ωραίο. Αλληγορίες από τον Καζαντζάκη» (εκδ. Κέδρος).

Γράφει η Γεωργία Κακούρου–Χρόνη

Αναλογίζομαι πολλές φορές τον διάλογό μου με φίλο...

«Ένα για το δρόμο» του Θεοδόση Μίχου (κριτική) – Τα μπαρ, τα ναυάγια της νύχτας και το ξόρκι του ποτού

«Ένα για το δρόμο» του Θεοδόση Μίχου (κριτική) – Τα μπαρ, τα ναυάγια της νύχτας και το ξόρκι του ποτού

Για τη συλλογή διηγημάτων του Θεοδόση Μίχου «Ένα για το δρόμο» (εκδ. Μεταίχμιο). 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«βλέπω όνειρα φριχτά / στον Πόρο /&n...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

«Τηρούμενες αναλογίες» της Πόπης Φιρτινίδου (κριτική) – Ζωντανές ανταποκρίσεις από την ηλικία της ήττας

«Τηρούμενες αναλογίες» της Πόπης Φιρτινίδου (κριτική) – Ζωντανές ανταποκρίσεις από την ηλικία της ήττας

Για τη συλλογή διηγημάτων της Πόπης Φιρτινίδου «Τηρούμενες αναλογίες» (Εκδόσεις των Συναδέλφων). Κεντρική εικόνα: Πίνακας από τον Αργυρό Ουμβέρτο (1884 - 1963) με τίτλο «Ο παππούς» (1912) / Εθνική Πινακοθήκη.

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Η ψυχολογί...

«Respublica»: μια κοινότητα χαράς απέναντι σ’ ένα σύμπαν καταναλωτισμού και στρες

«Respublica»: μια κοινότητα χαράς απέναντι σ’ ένα σύμπαν καταναλωτισμού και στρες

Για την multi παράσταση «Respublika» του Λούκας Τβαρκόβσκι [Lukasz Twarkowski], σε παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, η οποία παρουσιάστηκε στο Terra Vibe Park στη Μαλακάσα. Φωτογραφίες: Ανδρέας Σιμόπουλος

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Ο Πολωνός σκηνοθέτ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή ΕΚΠΑ Αντώνη Μακρυδημήτρη «Μικρές δοκιμές», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το μείζον πρόβλημα στην εποχή μας έχει ...

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το κατασκοπικό μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον [Len Deighton] «Αποστολή στο Βερολίνο» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης), το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μάλλον φέρνουν κ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Σύμμαχοι, ενίοτε κι αντίπαλοι. Αγαπημένοι, μα κάποιες φορές σε άλλο μήκος κύματος. Με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα (16 Ιουνίου) επιλέξαμε πέντε βιβλία που βρίσκονται σε κυκλοφορία και αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και την ουσιαστική δύναμη που φέρει ο πατέρας ως ρόλος και ως υπόσταση. Κεντρική εικόνα: ο Φίλιπ Ροθ με...

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

Τα τελευταία χρόνια, η κουίρ λογοτεχνία έχει ανανεωθεί με σύγχρονους εκπροσώπους όπως ο Όσεαν Βουόνγκ ή η Κάρμεν Μαρία Ματσάδο. Εάν αναζητούσαμε, όμως, τις βάσεις ενός κουίρ λογοτεχνικού Κανόνα θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, σε κάποια βιβλία καθοριστικά για την ομοερωτική λογοτεχνία αλλά και για τη λογοτεχνία γενικότερ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ