wasting-time-390

Για τη συλλογή κειμένων μικρής φόρμας Λευκός Χρόνος του Νίκου Μπελάνε.

Της Niemands Rose

Τα δεδομένα. Τίτλος: Λευκός Χρόνος. Εκδόσεις: Οκτώ. Πρώτη έκδοση: Μάης του ’14. Βιβλίο τσέπης, 110 σελίδων και 129 κειμένων. Το βιογραφικό του συγγραφέα λακωνικό και χωρίς φωτογραφία: «Ο Νίκος Μπελάνε γεννήθηκε το 1974. Κατοικεί στη Θεσσαλονίκη». Ούτε καν μια αναφορά στο προηγούμενο βιβλίο του, Το χαμόγελο της πολαρόιντ (εκδόσεις Απόπειρα), τη συλλογή διηγημάτων, που αποτελεί και το ντεμπούτο του στη συγγραφή. Όμως ακόμα κι αυτό, το λιτό, στα όρια του ελλειμματικού, βιογραφικό σημείωμα, συνιστά μια πρώτη δήλωση του συγγραφέα και προοικονομεί το ύφος που διατρέχει το βιβλίο.

Ο Λευκός Χρόνος είναι μια συλλογή κειμένων μικρής φόρμας που ταλαντεύεται αργά και αθόρυβα ανάμεσα στην πεζογραφία και την ποίηση. Είναι ένα άλλο είδος που ίσως να μην χρειάζεται να το ονομάσουμε, να μην πρέπει να το περιχαρακώσουμε σε έναν όρο, γιατί είναι τόσο λεπτής υφής, τόσο αιθέρια η καταγραφή που προσφέρει, ώστε θα ασφυκτιά μέσα στο Όνομα. Υπάρχει ένα διακριτικό αλλά συγχρόνως σθεναρό στοιχείο στο βιβλίο, που το εξαίρει. Ο Λευκός Χρόνος δεν μιλάει για τον άλλο, μιλάει πάντα σε πρώτο πρόσωπο, ακόμα και στη χρήση του δεύτερου και τρίτου προσώπου. Και κυρίως μιλάει στον ενικό. Με αυτή την έννοια, το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί αποτύπωση του προσωπικού βιώματος. Ο ίδιος ο Μπελάνε συστήνεται περίπου στο μέσο του βιβλίου: «Ναι, [γράφω] απλώς, χωρίς να με ενδιαφέρει καμιά φόρμα, κανένα λογοτεχνικό κόσμημα ή σκέρτσο ή στολίδι» (σελ. 59).

Δεν είναι ακόμη μία μυθιστορία της κρίσης, της παρούσας ιστορικής συγκυρίας. Θυμίζει υπόρρητα πως υπήρχε κρίση πριν την κρίση

Τι δεν είναι ο Λευκός Χρόνος. Δεν είναι ακόμη μια μυθιστορία της κρίσης, της παρούσας ιστορικής συγκυρίας. Θυμίζει υπόρρητα πως υπήρχε κρίση πριν την κρίση. Και αυτή αντανακλάται στην ροκ εποποιία που συντάσσει ο Νίκος Μπελάνε. Θα μπορούσε η ίδια συλλογή να έχει εκδοθεί στη δεκαετία του ’90 και να μη φαίνεται παράταιρη. Και αυτό το στοιχείο συμβάλλει στη διαχρονικότητα του βιβλίου. Δεν είναι απαθής, δεν είναι απολιτίκ, κατανοεί, νοιάζεται, επηρεάζεται, συντονίζεται. Μόνο που δεν εκμεταλλεύεται το αίτημα της στράτευσης που επικρέμεται σήμερα πάνω από τα κεφάλια μας για να παράξει την τέχνη του.

Ο συγγραφέας, αν αναζητήσει κανένας τις συνεντεύξεις του και τον ίδιο μέσα από το γράψιμό του, είναι εργάτης, προλετάριος, πώς-το-λένε. Μπάρμαν είναι ο άνθρωπος. Μόνο που αυτή την ιδιότητα, ενώ έχει εμποτίσει για τα καλά τα γραπτά του, την πρόσληψη της πραγματικότητας, δεν τη διατρανώνει. Ο Μπελάνε δεν υποδύεται, δεν πολιτικολογεί, δεν ηθικολογεί, δεν καταγγέλει, δεν σαρκάζει, δεν καταφεύγει σε λογοπαίγνια προς άγραν εντυπώσεων, δεν βερμπαλίζει, δεν επαίρεται, δεν προσποιείται, δεν αγωνιά να πείσει. 

Οι αρνήσεις αυτές σχηματίζουν ένα κέλυφος που προστατεύει την αφήγηση μέσα στον χρόνο, απαιτούν με τρόπο υπόγειο ο κεντρικός ήρωας να είναι άνθρωπος δίχως όνομα, χωρίς ιδιότητες, αλλά να παραμένει στο επίκεντρο του δικού του δρώμενου, με τον χρόνο ιδωμένο με ασπρόμαυρο φακό. Θυμίζει περισσότερο σινεμά παρά λογοτεχνία. Αφήγηση σε ντοκιμαντέρ του άντεργκραουντ, σεκάνς από Βιμ Βέντερς και Τζιμ Τζάρμους. Όχι χωρίς επίγνωση: «Θα γράψω ασφυκτικά και εγωκεντρικά. Κλειστοφοβικά όπως ξέρω μόνο εγώ. Όπως υποψιάζομαι ότι ξέρω» (σελ. 38). Ο ήρωας του βιβλίου είναι καπνός. Καταβυθίζεται στον εαυτό του, τρυπώνει σε ξένα δωμάτια, περιστρέφεται γύρω από τα κεφάλια των άλλων, που συνήθως είναι θαμώνες σε μπαρ, αγκαλιάζει τις γυναίκες σαν κάτι εύθραυστο και πολύτιμο – και κυρίως ισότιμα.

alt
   Ο Νίκος Μπελάνε

Ο Λευκός Χρόνος έχει σε διάφορα σημεία μια εκλεκτική συγγένεια και με μπήτνικ. Να, κάπου εδώ φέρνει στον νου τον ξάδερφο Κέρουακ: «Το σπίτι μυρίζει νοτισμένο χώμα. Στην κρεβατοκάμαρα των γονιών βρέχει θυμό. Το λάδι καίει την πλάτη μου πέφτοντας από το ιλιγγιώδες ύψος του φωταγωγού» (σελ. 66). Και σε πολλά σημεία Μπουκόφσκι. «Ανέκαθεν ήμουν με τους ανθρώπους του οίνου. Σε σχέση με τους ανθρώπους του πνεύματος δεν με πρόδωσαν παρά ελάχιστες φορές. Ίσως κάποτε μπήκε ανάμεσά μας ο θάνατος. Αυτό μόνο. Αστεία πράγματα, δηλαδή» (σελ. 98). Κι όπως ο θείος Τσαρλς, ο Νίκος Μπελάνε βγάζει τη γλώσσα στον χώρο του βιβλίου, δεν το «κυνηγάει», δεν κάνει βιβλιοπαρουσιάσεις, δεν τον βρίσκεις σε... λογοτεχνικές συντροφιές. Είναι να απορείς πώς βρίσκει εκδότη. 

Ο Λευκός Χρόνος είναι ένα ατμοσφαιρικό αφήγημα διάσπαρτων εικόνων, αποσπάσματα μιας μυθοποιίας που κατακερματίζεται μέσα στην αισθητική μιας εκκωφαντικής, άγριας και ασύδοτης εποχής

Και επειδή αυτή είναι η πρώτη μου βιβλιοκριτική, θα πρέπει να εξηγηθώ: Ακόμα και τα βιβλία που λάτρεψα δε με τύφλωσαν τόσο ώστε να μη μπορώ να διακρίνω τα μειονεκτήματά τους. Λοιπόν, σε κάποια σημεία με ξένισε το μετεφηβικό ξέσπασμα, το ανεπεξέργαστο της αφήγησης, ο υπερβολικός λυρισμός και εκείνη η εμμονή στο τρίπτυχο της ροκιάς: καφές, τσιγάρο, αλκοόλ. Όμως τα συγκεκριμένα μειονεκτήματα της αφήγησης είναι και αναπόσπαστα στοιχεία της. It’s take it or leave it.

Ο Λευκός Χρόνος είναι ένα ατμοσφαιρικό αφήγημα διάσπαρτων εικόνων, αποσπάσματα μιας μυθοποιίας που κατακερματίζεται μέσα στην αισθητική μιας εκκωφαντικής, άγριας και ασύδοτης εποχής. Ένα βιβλίο που χωρίς να μένει αμέτοχο στο κοινωνικό και πολιτικό δρώμενο, κινείται αντίθετα από την τρέχουσα αισθητική και ρητορεία. Στέκεται στον αντίποδα του κραυγαλέου. Έχει το δικό του ξεχωριστό ύφος, αποπνέει το δικό του ήθος: ήρεμα, γαλήνια, αισθαντικά, ουσιαστικά. Είναι ένα μικρό βιβλίο των αισθήσεων και παραισθήσεων. Είναι όμορφα ολιγόλεκτα που διαβάζονται στάλα-στάλα, που χωρίς να το απαιτούν, καταφέρνουν να βάλουν μια άνω τελεία στον χρόνο, για να τα αγγίξεις, και ολοκληρώνοντας τη συλλογή των αφηγήσεων μικρού μήκους, το θαύμα έχει συμβεί: έχουν χαρισθεί απλόχερα στον χρόνο και το χώρο τα ψήγματα μιας σπάνιας και αυθεντικής ροκ μυθοποιίας. 

NIEMANDS ROSE

altΛευκός Χρόνος
Νίκος Μπελάνε
Οκτώ 2014
Σελ. 112, τιμή € 6,00

alt

 

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΑΝΕ

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Να θυμηθώ να παραγγείλω» του Στέλιου Μάινα (κριτική)

«Να θυμηθώ να παραγγείλω» του Στέλιου Μάινα (κριτική)

Για το μυθιστόρημα του Στέλιου Μάινα «Να θυμηθώ να παραγγείλω» (εκδ. Μεταίχμιο).

Του Μάνου Κοντολέων

Γνωστός ηθοποιός ο Στέλιος Μάινας, πριν από δώδεκα χρόνια είχε κάνει μια πρώτη εμφάνιση και στο χώρο της πεζογραφίας με μια συλλογή διηγημάτων – ...

«Ο κήπος των ψυχών» του Βασίλη Τσιαμπούση (κριτική)

«Ο κήπος των ψυχών» του Βασίλη Τσιαμπούση (κριτική)

Για τη νουβέλα του Βασίλη Τσιαμπούση «Ο κήπος των ψυχών» (εκδ. Εστία).

Του Ευάγγελου Αυδίκου

Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες για τον εμφύλιο πόλεμο Σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι καθοριστική η συνδρομή της Προφορικής Ιστορίας, που γιγαντώθηκε ως πεδίο έρευνας, κινούμενη στη ορ...

«Τα πρωτοβρόχια» του Σπύρου Κιοσσέ (κριτική)

«Τα πρωτοβρόχια» του Σπύρου Κιοσσέ (κριτική)

Για τη νουβέλα του Σπύρου Κιοσσέ «Τα πρωτοβρόχια – Μικρή ιστορία ενηλικίωσης» (εκδ. Μεταίχμιο).

Του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη

Ποια στιγμή σηματοδοτεί την πορεία προς την ενηλικίωση; Μέσα από ποιες διαδικασίες δρομολογείται; Ποιες ενδότερες δυνάμεις ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Αλεξάνδρα Δεληγιώργη: «Την τύχη των βιβλίων σήμερα την επικαθορίζει η δύναμη των εκδοτών»

Αλεξάνδρα Δεληγιώργη: «Την τύχη των βιβλίων σήμερα την επικαθορίζει η δύναμη των εκδοτών»

Μια συζήτηση με την Αλεξάνδρα Δεληγιώργη με αφορμή την επανακυκλοφορία του βιβλίου της «Το κόκκινο της φωτιάς – Μικρό εγχειρίδιο λογοτεχνίας» (εκδ. Αρμός).

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

«Μικρό εγχειρίδιο λογοτεχνίας», είναι ο υπότιτλος του βιβλ...

«Δέντρο από καπνό» του Ντένις Τζόνσον (κριτική)  – Το βραβευμένο μυθιστόρημα-σταθμός για τον πόλεμο του Βιετνάμ

«Δέντρο από καπνό» του Ντένις Τζόνσον (κριτική) – Το βραβευμένο μυθιστόρημα-σταθμός για τον πόλεμο του Βιετνάμ

Για το βραβευμένο μυθιστόρημα του Ντένις Τζόνσον (Denis Johnson) «Δέντρο από καπνό» (μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδ. Πατάκη), με αφορμή την κυκλοφορία –ήταν εξαντλημένο εδώ και χρόνια– της δεύτερης έκδοσής του. 

Του Φώτη Καραμπεσίνη

Εί...

Για να τον ξεχάσω (διήγημα)

Για να τον ξεχάσω (διήγημα)

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή σε σιχαινόμουν. Απ’ την πρώτη στιγμή που σ’ έφερε στο σπίτι και σε είδα να κολυμπάς μέσα σ’ εκείνο το διάφανο σακούλι που το ‘σφιγγε σαν πουγκί στο χέρι του, σαν μπελά σ’ έβλεπα περισσότερο παρά σαν παρέα, ένα μπελά με τον οποίο δεν ήθελα επ’ ουδενί να συμβιώσω.

Της Χρυσ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μέχρι κάποια ηλικία η μνήμη θυμίζει πατάρι· στοιβάζεις ό,...

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Annie Ernaux «Το γεγονός» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη –βραβευμένη με τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας πέρσι– ταινία. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 26 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας...

«Ονειρεύομαι πίνακες» του Σόλωνα Παπαγεωργίου (προδημοσίευση)

«Ονειρεύομαι πίνακες» του Σόλωνα Παπαγεωργίου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Σόλωνα Παπαγεωργίου «Ονειρεύομαι πίνακες», η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Στίξις.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ονειρεύομαι πίνακες

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι προσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του George Orwell. Κλασικό και σύγχρονο βρετανικό, σκανδιναβικό αλλά και μια αυτοέκδοση ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος μεταξύ των προτάσεων. Κεντρική εικόνα: Εικονογράφηση του Λιθουανού © Karolis Strautniekas.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου ...

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Οκτώ βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε, ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες και τραγικές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, «Πώς φτάσαμε ως εδώ». Τα έξι είναι βιβλία ιστορίας, έρευνας και γεωπολιτικής και τα δύο είναι λογοτεχνικά έργα Ουκρανών συγγραφέων. Στην κεντρική εικόνα: Από διαδήλωση στο Βερολίνο την περασμένη Κυ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

02 Μαΐου 2022 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Οι δώδεκα συμβουλές του Ρομπέρτο Μπολάνιο για τη συγγραφή διηγημάτων

Ο Χιλιανός πεζογράφος και ποιητής Roberto Bolaño ήταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ισπανόφωνους λογοτέχνες. Μετανάστευσε σε μικρή ηλικία στο Μεξικό και αργό

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ