«Ακούω φωνές» της Λουκίας Δέρβη (κριτική) – Για εκείνα «τα παιδιά που δεν προλαβαίνουν να μεγαλώσουν»

Για τη συλλογή διηγημάτων της Λουκίας Δέρβη «Ακούω φωνές» (εκδ. Μεταίχμιο). Κεντρική εικόνα: © Τόνι Φρίσελ

Γράφει η Άννα Αφεντουλίδου

Το Ακούω φωνές (εκδ. Μεταίχμιο) της Λουκίας Δέρβη αποτελεί ένα συνθετικό βιβλίο 20 διηγημάτων τα οποία, όπως διαβάζουμε στις «πρώτες δημοσιεύσεις», έχουν γραφεί στο βάθος μιας δεκαετίας. Ωστόσο έχουν, όπως σημειώνει η συγγραφέας, ξαναδουλευτεί κι αυτό είναι κάτι που φαίνεται, μια που κατορθώνουν, διατηρώντας ένα φάσμα εκφραστικών τρόπων και τεχνικών, να αποκτήσουν τη δυναμική ενός συνόλου, το οποίο περιστρέφεται γύρω από έναν κοινό πυρήνα: την εναγώνια αναζήτηση του ανθρώπου για επικοινωνία και νοηματοδότηση, τη συνεχή μάχη με την απώλεια, τη ματαίωση και το τραύμα. Με δυο λόγια, την ανθρώπινη περιπέτεια.

Ήρωες μέσα από έναν σύγχρονο φακό

Οι ήρωες και οι ηρωίδες, το πλείστον σημερινοί, αλλά και οι μακρινοί όπως ο Ανατόλ και ο Έρνεστ, είναι όλοι ιδωμένοι με ένα συγχρονικό φακό και γι’ αυτό παραμένουν ζωντανοί και οικείοι, γι’ αυτό και ενσωματώνονται με τρόπο λειτουργικό στον μικρόκοσμο του βιβλίου. Τα 20 διηγήματα είναι σχεδόν ισομοιρασμένα ανάμεσα στην τριτοπρόσωπη και πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ανάμεσα στη γυναικεία και αντρική προσωπογραφία, επιμερίζοντας τις αφηγηματικές προτιμήσεις περίπου συμμετρικά, σε ηλικίες, κοινωνικά χαρακτηριστικά και επιλογές ζωής.

Ο συγγραφέας αφήνει τις φωνές να μιλήσουν, τις φωνές που ο ίδιος ακούει αφουγκραζόμενος τον εσωτερικό λόγο των ανθρώπων που ζουν και κινούνται γύρω του.

Ο αφηγηματικός λόγος ενσωματώνει ιδιολεκτικά χαρακτηριστικά των προσώπων υιοθετώντας την εκ των έσω ανάγνωση, εκείνη την εκφραστική ταύτιση, ώστε η συγγραφική φωνή να υποχωρεί και να αναλαμβάνει τον ρόλο της διαμεσολάβησης, κάτι που αποκαλύπτεται ως πρόθεση και από τον τίτλο του βιβλίου. Ο συγγραφέας αφήνει τις φωνές να μιλήσουν, τις φωνές που ο ίδιος ακούει αφουγκραζόμενος τον εσωτερικό λόγο των ανθρώπων που ζουν και κινούνται γύρω του∙ ή αναπλάθοντας δικά του βιωματικά στοιχεία, στον βαθμό που αυτά αποτελούν το κοινό πεδίο εντός του οποίου μοιράζεται το ανθρώπινο βίωμά του με τους άλλους.

Ακόμα και στην αφηγηματική διαχείριση του Μάνθου, του ήρωα στον «Θερινό επισκέπτη», που βιώνει την αναπηρία της κώφωσης∙ η δική του εσωτερική φωνή κυριαρχεί στο διήγημα. Γίνεται η οπτική του κόσμου της αφήγησης, μεταλλάσσεται οργανικά στο δικαίωμά του να εκφραστεί, παρόλο που δεν μιλά, στη δυνατότητά του να «ακούσει» το άγνωστο βίωμα των ακουόντων και να βρει τα στοιχεία κείνα που συνέχουν τη διαφορετικότητά του με τους άλλους γύρω του.

Ο συγγραφικός λόγος γίνεται φορέας της φωνής ανθρώπων ξεχασμένων στο περιθώριο της Ιστορίας, αυτών που γίνονται είδηση της μιας φοράς, που η μνήμη τους χάνεται, καθώς πεθαίνει η μνήμη των ανθρώπων που τους γνώρισαν, καθώς ο μεγάλος διασκελισμός της Ιστορίας τούς προσπερνά.

Οι φωνές που ακούγονται στο βιβλίο είναι φωνές γυναικών και αντρών που βιώνουν την απώλεια, τη μοναξιά και την απογοήτευση, που αγωνίζονται να ισορροπήσουν, να κρατηθούν στην κοινωνική ζωή, να πολεμήσουν τους δαίμονές τους και να επιτύχουν τις μικρές ή μεγάλες τους νίκες, όπως η μοναχική Νάσια στην «Απογραφή» και ο απεξαρτημένος ήρωας στο «Παναγιώτης όπως νομίζεις». Στο σημείο αυτό θυμόμαστε την ταινία Στα φτερά του έρωτα του Βιμ Βέντερς με τους αγγέλους να αφουγκράζονται την ενδιάθετη φωνή τόσων διαφορετικών ανθρώπων και οι οποίοι συμπάσχουν προσπαθώντας να βοηθήσουν, με την αόρατη παρουσία τους. Ακόμη κι αν, με ρεαλιστικούς όρους, αδυνατούν να προσφέρουν πρακτικά κάτι.

Ο συγγραφικός λόγος γίνεται φορέας της φωνής ανθρώπων ξεχασμένων στο περιθώριο της Ιστορίας, αυτών που γίνονται είδηση της μιας φοράς, που η μνήμη τους χάνεται, καθώς πεθαίνει η μνήμη των ανθρώπων που τους γνώρισαν, καθώς ο μεγάλος διασκελισμός της Ιστορίας τούς προσπερνά. Έρχεται η λογοτεχνική φωνή να τους μνημειώσει και να τους δικαιώσει, κατά κάποιον τρόπο, παρόλο που μπορεί να είναι μικροί και ασήμαντοι, παρόλο που μια κοινή αίσθηση, ίσως, τους χαρακτήριζε ως αποτυχημένους. Όπως ο αφελής και απλοϊκός Πέτρος στο «Οκτάωρο στον ήλιο», όπως η ανασφαλής Φλώρα στο «Ηello Big Brother» ή η γεμάτη ενοχές ηρωίδα στην «Αλήθεια για τον Ντίνο».

Λουκία Δέρβη

Η Λουκία Δέρβη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Σπούδασε στην Ελβετία Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις. Εκτός από το «Ακούω φωνές» έχει εκδώσει τη συλλογή διηγημάτων «Κακός χαρακτήρας» (2004), τη νουβέλα «Ομπρέλες στον ουρανό» (2009), (υποψήφια για το βραβείο νουβέλας/διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω), το μυθιστόρημα «Group therapy» (2013), τα διηγήματα «Αλλού, στο πουθενά» (2015), και το μυθιστόρημα «Θέα Ακρόπολη» (2019).

Παρακολουθούμε πώς ο πεζογραφικός λόγος αναδημιουργεί τον ατομικό λόγο και την ιδιοπροσωπία με τρόπους, όπου το προσωπικό βίωμα μπορεί να προβάλλει ως κάτι που μας αφορά όλους. Γιατί ακόμη κι αν χάσει τα περιορισμένα του χαρακτηριστικά, δεν χάνει όμως ποτέ την ιδιότητα του προσώπου, δηλαδή του μοναδικού. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί τόσο με έναν πιο αλληγορικό ή σκοτεινό λόγο όσο και με έναν λόγο πιο απλό ή και παιγνιώδη.

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι 4 διηγήματα έχουν ως τόπο δράσης ένα νησί, σε 6 από αυτά υπάρχει η θάλασσα, ένα ταξίδι ή οι διακοπές, σε 3 από αυτά γίνεται αναφορά σε γνωστούς λογοτεχνικούς ήρωες, όπως ο «Ανατόλ» του Τολστόι. Ο έρωτας ως σχέση, επιθυμία ή όραμα εμφανίζεται συχνά-πυκνά. Είτε στα όρια της ακροβασίας, όπως στο «Πεντέμισι βδομάδες». Είτε ως αυτοσαρκαστική απουσία στο «Μονοπλάνο». Είτε ως το παραδείσιο βίωμα της πρώτης αγάπης στον «Πρώτο Παράδεισο», του πρώτου παιδικού έρωτα που μας σημαδεύει, αλλά και μας ακολουθεί με την ιαματική επίδραση της τρυφερότητας κι ας περνά μέσα από τη ματαίωση.

Η περισσότερο διαδεδομένη αφηγηματική τεχνική των ημερολογιακών καταγραφών εφαρμόζεται με αποτελεσματικό τρόπο στο «Ηello Big Brother».

Συναντάμε ευφάνταστες αφηγηματικές τεχνικές, όπως το κλιμακωτό σχήμα, σαν λεκτικό παιδικό παιχνίδι της προσθήκης μιας λέξης σε κάθε γύρισμα –και με την λεκτική παράθεση των σημείων στίξης του– στην «Ελεύθερη πτώση», το εύρημα των φράσεων που ακολουθούν τον βηματισμό της ηρωίδας στον «Κήπο απ’ έξω», αλλά και αυτό της αλληγορικής αφήγησης στο «Ο Δράκος και ο Μάγειρας». Η περισσότερο διαδεδομένη αφηγηματική τεχνική των ημερολογιακών καταγραφών εφαρμόζεται με αποτελεσματικό τρόπο στο «Ηello Big Brother». Ευφάνταστος είναι και ο παιγνιώδης διάλογος του ρόλου της μητέρας της Οφηλίας και του θεατρικού συγγραφέα Γουίλ στο «Η μητέρα της Οφηλίας», όπως ευρηματική είναι και η επιστολή διαμαρτυρίας ενός ήρωα στη συγγραφέα του, στο «Δημήτρη με λένε». Η επιστολή εμφανίζεται ως επιστολή του «αληθινού» προσώπου, που αποτέλεσε το προσυγγραφικό/βιωματικό υλικό για την επινόηση του αφηγηματικού ήρωα, «ρεαλιστικό» πρόσωπο ωστόσο που δεν είναι παρά ένα προσωπείο, όπως αποκαλύπτεται στο Υστερόγραφο της επιστολής.

Ιστορίες με ανοιχτό τέλος

Διαβάζουμε διηγήματα με ανοιχτή την πλοκή τους, για να συμπληρώσει το ανοιχτό τους τέλος ο αναγνώστης (στο «Χ+Β για πάντα») με την υπογράμμιση του ρόλου των συγκυριών στη ζωή αλλά και την αφηγηματική δράση, όταν η Βασιλική θα συναντηθεί τυχαία σε ένα ταξί με έναν μελλοντικό σύντροφο, για να κερδίσει ή και να χάσει τη συνάντηση του πεπρωμένου της με έναν άγνωστο Χ.

Ακούω φωνέςΚαι ενώ υπάρχουν διηγήματα που το συναίσθημα που προκαλούν για τα προσωπικά αδιέξοδα της μοναξιάς των προσώπων τους προκαλούν έντονη συγκινησιακή φόρτιση, όπως στο «Παναγιώτη όπως νομίζεις», την «Απογραφή» και την «Αλήθεια για τον Ντίνο», ωστόσο υπάρχουν και στιγμές που το χιούμορ και η ειρωνεία ελαφρώνουν και ισοζυγίζουν το αποτέλεσμα. Αυτό παρατηρούμε ότι συμβαίνει στον «Γιατρό Πιπεράκη», τον γλυκόπικρο «Βαλέ» και το «Ξημερώματα στις Βρυξέλλες», με τρόπο ώστε το τελικό πρόσημο του βιβλίου να μην είναι συγκινησιακά έντονο ή η επίγευσή του να μην είναι η τραγικότητα, αλλά η αισιοδοξία και εν τέλει η ίδια η δύναμη της ζωής.

Και θα κλείσω επιστρέφοντας στην αρχή του βιβλίου και στο μότο που προτάσσεται. Το βιβλίο αφιερώνεται στα παιδιά που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο σκληρό, που τρέφεται από τη βία, που τα τρελαίνει συνθλίβοντάς τα στις μυλόπετρες ενός οξύμωρου -φωνάζοντάς τους με χίλους τρόπους: -Σου ζητάω να μιλάς! Σου απαγορεύω να σωπαίνεις. -Σου επιβάλλω να αρνείσαι! Δεν σου επιτρέπω να επιθυμείς. -Σου επιβάλλω να αναπνέεις μόνο στην αδιατάρακτη ρουτίνα∙ όπου το πρέπει είναι η βία των μεγάλων, η αφανής βία που μας τρέφει όλους.

Οι φωνές που ακούει η Λουκία Δέρβη είναι, κατά κάποιον τρόπο, οι κραυγές και οι ψίθυροι των παιδιών που δεν προλαβαίνουν να γεράσουν. Εκείνων των παιδιών που «δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν». Και αυτές τις φωνές τις συσσωματώνει στον συγγραφικό της λόγο διατηρώντας την ειλικρίνεια και την αθωότητά τους, διατηρώντας μια ματιά γεμάτη πίστη και τρυφερότητα για τον άνθρωπο.


* Η ΑΝΝΑ ΑΦΕΝΤΟΥΛΙΔΟΥ είναι ποιήτρια και φιλόλογος. Τελευταίο βιβλίο της, η μελέτη «Η οδυνηρή μνήμη της σάρκας – Ερωτικά ιχνηλατώντας την ποίηση του Κώστα Θ. Ριζάκη» (Εκδόσεις του Φοίνικα).

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Πεντέμισι βδομάδες» (σσ. 11-14)

Ήρθα εδώ για να κρυφτώ. Να γίνω ένα με τα κατακίτρινα στάχυα που στοιβάζουν οι αγρότες στα χωράφια, δίπλα στο δωμάτιο που νοικιάζω, για να γίνουν ζωοτροφές. Ενδέχεται να με έχει ήδη κατασπαράξει ο Λύκος, εμένα μαζί με άλλες τρεις, ξέρω γω, και να νομίζω πως ζω ακόμη. Κοιτάζω έξω από το παράθυρό μου κάθε μέρα και η άσπρη θάλασσα, η Σίκινος απέναντι, τα γλαροπούλια, τα πεύκα γερμένα από τον βοριά που λυσσομανάει τον χειμώνα, όλο το τοπίο μου φαίνεται σαν ξεθωριασμένη καρτ ποστάλ, σαν ξέπνοο, σαν να μην με ενδιαφέρει ή να μη με αφορά. Μέσα μου καίνε φωτιές.

Έχω για παρέα ένα τζιτζίκι κολλημένο στο κυπαρίσσι δίπλα στη βεράντα μου. Για να μην τρελαθώ, του μιλάω. Του έχω βγάλει και όνομα, τον λέω Ζάκι είναι αρσενικοθηλυκό, δεν έχει φύλο το πρεζάκι όπως λέει και το όνομά του, ομοιοπαθές, γιατί και εγώ είμαι το πρεζάκι του Λύκου και ήρθα εδώ για να γίνω καλά. Το Ζάκι τερετίζει όλη μέρα, καλεί το ταίρι του και εγώ ζηλεύω. Ζηλεύω γιατί ο Λύκος δεν με αποζητά, δεν παίρνει τηλέφωνο δεν έχει βάλει ντετέκτιβ, ξέρω γω, να βρει πού είμαι.

«Τζι-τζι-τζι-τζι».
«Δεν θα ξαναγαπήσω, Ζάκι. Σου το υπόσχομαι», του λέω.[…]

Ίσως να ήμουν τρελή από τότε ακόμα που ήμουν με το Αρνί. Γιατί να μην έχω παντρευτεί το Αρνί, να μην έχω κάνει τρία παιδιά, να μην έχω παρατήσει τη δουλειά μου, για να μεγαλώνω τα τρία τρελά Αρνάκια; Γιατί ήθελα πάντα κάτι παραπάνω, γι’ αυτό. Γιατί διάβαζα βιβλία για έρωτες μεγάλους, απαγορευμένους, παντοτινούς, ακατόρθωτους, κι ονειρευόμουν κάτι τέτοιο, κάτι που να μοιάζει με πόθο πι, όμικρον, θήτα, όμικρον, ανθρώπινη κατάσταση, ίσως να πίστευα πάντα ότι για αυτό ήρθαμε στη γη για τον έρωτα, αλλιώς τι; Διαφορετικά το πιο ωραίο τοπίο του κόσμου θα ήταν βαρετό, όπως η θέα από τη βεράντα μου, βουβό από μέσα άγονο. Χωρίς έρωτα, χωρίς θαυμασμό, χωρίς πόθο η ζωή είναι άχρωμη και στείρα. Μέχρι και το Ζάκι, το τζιτζίκι, το ξέρει αυτό. Κι ας λέει η μάνα μου πως στα τριάντα μου είμαι ακόμη ανώριμη. Δεν θέλω να πεθάνω από τόσο νέα. […]

politeia link more

 

 

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ο Θεός φταίει, που έκανε τον κόσμο τόσο ωραίο» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου (κριτική) –  Αλληγορίες από τον Καζαντζάκη

«Ο Θεός φταίει, που έκανε τον κόσμο τόσο ωραίο» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου (κριτική) – Αλληγορίες από τον Καζαντζάκη

Για το βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου «Ο Θεός φταίει, που έκανε τον κόσμο τόσο ωραίο. Αλληγορίες από τον Καζαντζάκη» (εκδ. Κέδρος).

Γράφει η Γεωργία Κακούρου–Χρόνη

Αναλογίζομαι πολλές φορές τον διάλογό μου με φίλο...

«Ένα για το δρόμο» του Θεοδόση Μίχου (κριτική) – Τα μπαρ, τα ναυάγια της νύχτας και το ξόρκι του ποτού

«Ένα για το δρόμο» του Θεοδόση Μίχου (κριτική) – Τα μπαρ, τα ναυάγια της νύχτας και το ξόρκι του ποτού

Για τη συλλογή διηγημάτων του Θεοδόση Μίχου «Ένα για το δρόμο» (εκδ. Μεταίχμιο). 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«βλέπω όνειρα φριχτά / στον Πόρο /&n...

«Ελσίνκι» του Θεόδωρου Γρηγοριάδη (κριτική) – Μια αγάπη κόντρα σε όλους και σε όλα

«Ελσίνκι» του Θεόδωρου Γρηγοριάδη (κριτική) – Μια αγάπη κόντρα σε όλους και σε όλα

Για το μυθιστόρημα του Θεόδωρου Γρηγοριάδη «Ελσίνκι» (εκδ. Πατάκη), ιστορία έρωτα και αγάπης ανάμεσα σε έναν Έλληνα συγγραφέα και έναν Κούρδο μετανάστη.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Πώς να είναι, άραγε, η αληθινή αγάπη; Να εξα...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Γυναικεία Βραβεία Μυθοπλασίας και non fiction - Women's prize 2024: Νικήτριες οι Γκανεσανάνθαν και Ναόμι Κλάιν

Γυναικεία Βραβεία Μυθοπλασίας και non fiction - Women's prize 2024: Νικήτριες οι Γκανεσανάνθαν και Ναόμι Κλάιν

Και τα δύο βιβλία που βραβεύτηκαν με το Women's prize 2024 εξετάζουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι παρασύρονται από τον εξτρεμισμό. Κεντρική εικόνα: αριστερά η Naomi Klein και δεξιά η V.V. Ganeshananthan.

Επιμέλεια: Book Press

...
Βραβεία Αναγνώστη 2024: Στη Λίζυ Τσιριμώκου το Μεγάλο βραβείο –  Όλοι οι βραβευθέντες και τα βιβλία τους

Βραβεία Αναγνώστη 2024: Στη Λίζυ Τσιριμώκου το Μεγάλο βραβείο – Όλοι οι βραβευθέντες και τα βιβλία τους

Απονεμήθηκαν τα Βραβεία του Αναγνώστη 2024 για βιβλία που εκδόθηκαν το 2023. Η τελετή απονομής, διοργανώθηκε, όπως κάθε χρόνο, στο Μουσείο Μπενάκη. 

Επιμέλεια: Book Press

Το μεγάλο τιμητικό βραβείο για το σύνολο του έργου της απονεμήθηκε στη ...

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

Τα τελευταία χρόνια, η κουίρ λογοτεχνία έχει ανανεωθεί με σύγχρονους εκπροσώπους όπως ο Όσεαν Βουόνγκ ή η Κάρμεν Μαρία Ματσάδο. Εάν αναζητούσαμε, όμως, τις βάσεις ενός κουίρ λογοτεχνικού Κανόνα θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, σε κάποια βιβλία καθοριστικά για την ομοερωτική λογοτεχνία αλλά και για τη λογοτεχνία γενικότερ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή ΕΚΠΑ Αντώνη Μακρυδημήτρη «Μικρές δοκιμές», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το μείζον πρόβλημα στην εποχή μας έχει ...

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το κατασκοπικό μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον [Len Deighton] «Αποστολή στο Βερολίνο» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης), το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μάλλον φέρνουν κ...

«Η Τσέστερφιλντ του πέμπτου ορόφου» της Ναταλί Ρονβό (προδημοσίευση)

«Η Τσέστερφιλντ του πέμπτου ορόφου» της Ναταλί Ρονβό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα της Λουξεμβουργιανής συγγραφέως Ναταλί Ρονβό [Nathalie Ronvaux] «Η Τσέστερφιλντ του πέμπτου ορόφου» (μτφρ. Χάρης Παπαϊωάννου), η οποία κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

Τα τελευταία χρόνια, η κουίρ λογοτεχνία έχει ανανεωθεί με σύγχρονους εκπροσώπους όπως ο Όσεαν Βουόνγκ ή η Κάρμεν Μαρία Ματσάδο. Εάν αναζητούσαμε, όμως, τις βάσεις ενός κουίρ λογοτεχνικού Κανόνα θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, σε κάποια βιβλία καθοριστικά για την ομοερωτική λογοτεχνία αλλά και για τη λογοτεχνία γενικότερ...

Έρχονται ημέρες Euro 2024: Τρία πρόσφατα βιβλία που μας θυμίζουν πως το ποδόσφαιρο είναι μαγεία, συγκινήσεις και σπουδαία κατορθώματα

Έρχονται ημέρες Euro 2024: Τρία πρόσφατα βιβλία που μας θυμίζουν πως το ποδόσφαιρο είναι μαγεία, συγκινήσεις και σπουδαία κατορθώματα

Σε λίγες ημέρες ξεκινάει το Euro 2024 στη Γερμανία κι όλη η ποδοσφαιρική Ευρώπη ετοιμάζεται να ζήσει τη γιορτή. Σας προτείνουμε τρία πρόσφατα βιβλία, αμιγώς ποδοσφαιρικά, που θα σας βάλουν στο κλίμα της διοργάνωσης. Κεντρική εικόνα: Ο Θοδωρής Ζαγοράκης σηκώνει την βαρύτιμη κούπα του Euro μέσα στο Στάδιο Ντα Λουζ της...

Τζον Γκρίσαμ: Ο μετρ του δικαστικού θρίλερ επιστρέφει

Τζον Γκρίσαμ: Ο μετρ του δικαστικού θρίλερ επιστρέφει

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Η λίστα του δικαστή» (μτφρ. Γιώργος Μπαρουξής, εκδ. Ελληνικά Γράμματα) εξετάζουμε την ξεχωριστή περίπτωση του Αμερικανού συγγραφέα που είναι μετρ των δικαστικών θρίλερ (και όχι μόνο), με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 300 εκατ. αντίτυπα παγκοσμίως. Κεντρική εικόνα: © achiev...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ