nomataios250

Του Στρατή Χαβιαρά

Μου φαίνεται πως ο Βασίλης ο Κουνέλης μάζευε ζόρι από καιρό για να γράψει ένα πρώτο μυθιστόρημα που δε θα ήταν μόνο καλό και εκδόσιμο. Απλώς αναζητούσε «σηματωρό και κήρυκα», όπως έγραψε ο Ελύτης για το δικό του ξεκίνημα. Και καμιά φορά φτάνει να νομίζεις ότι τον βρήκες – τον σηματωρό και κήρυκα – για να βρεις το δρόμο και να ακουστείς στα πέρατα της ερημίας.

Το διαπίστωσα αυτό όταν μαθήτευσα τα περασμένα δυο χρόνια με τη Μάρτυ Λάμπρου που έγραψε τη συλλογή διηγημάτων Κόπιτσες και τώρα είναι στη μικρή λίστα για τα βραβεία του περιοδικού Διαβάζω, και τον Βασίλη Κουνέλη, συγγραφέα του μυθιστορήματος Νοματαίος. Γιατί αυτοί οι δυο όχι μόνο δεν είχαν ήδη προσανατολιστεί, όχι μόνο δεν είχαν ήδη χαράξει το δρόμο τους, αλλά τον είχαν διαπλατύνει και ασφαλτοστρώσει. Μόνο που όπως εκεί κοντά στα ωραία Τέμπη, προφανώς λόγω κατολισθήσεων, χρειάστηκαν μερικές υπερωρίες.

Έτσι όμως μαθητεύοντας μαζί τους διδάχτηκα αρκετά, τόσο στη συγγραφή διηγήματος όσο και μυθιστορήματος, ώστε να είμαι πλέον σε θέση να παρουσιάσω αυτά τα δυο, πολύ ξεχωριστά βιβλία.

Αν μάθεις να χτυπάς και να κολλάς το σίδερο στη βράση του, ίσως μπορέσεις κάποτε να μεταδώσεις το κολάι και σ’ άλλους. Έτσι τουλάχιστον βλέπω εγώ τα εργαστήρια τέχνης του λόγου, τα οποία επινοήθηκαν στον αιώνα της ιλιγγιώδους επιτάχυνσης του ρυθμού των πάντων – για να συντομεύεται κάπως ο χρόνος και της εξοικείωσης του νέου συγγραφέα με τα εργαλεία του.

Για τις Κόπιτσες μίλησα ήδη στο Φλοράλ και το υπεύθυνο άτομο του οίκου που αρχικά τις απέρριψε έχει ήδη φάει τη γλώσσα του. Απόψε, στο Metropolis, είναι η σειρά του Νοματαίου, χάρη στον οποίο η ίδια γλώσσα φαγώθηκε δις.

Ακούστε λοιπόν να σας πω τι έμαθα από τον Βασίλη τον Κουνέλη σαν μάστορα-μέντορα, κι ας διατείνεται ακόμα ο όποιος διακινητής ουσιών του λόγου ότι η τέχνη αυτή δεν διδάσκεται. Ενώ κάνει την πάπια για παρόμοια εργαστήρια σε ωδεία, σχολές καλών τεχνών και σχολές θεάτρου ή κινηματογράφου.

Άλλοι ανησυχούν ότι και καλά τα εργαστήρια τέχνης του λόγου (γράφε, «δημιουργικής γραφής» σε μετάφραση από τα αγγλικά), θα γεμίσουν το μικρό μας χώρο με ατάλαντους κλώνους. Δεν είναι να γελάς; Φοβούνται μην τους πάρουν τα πρωτεία οι ατάλαντοι! Ουαί ημίν, γραμματείς! Η θεά κρατά σημειώσεις και σας περιμένει στη γωνία. Κι αν όχι η θεά, ο χρόνος που είναι κρίμα.

Διαβάζοντας τον Βασίλη Κουνέλη, το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κανείς για τον νεαρό πρωταγωνιστή του, τον Θοδωρή Μπαντουβάκη, τον νοματαίοτου τίτλου, είναι ότι η φωνή του σε κερδίζει αμέσως. Πώς γίνεται; Απ’ τη μεριά του συγγραφέα ταλέντο, ευρυμάθεια, δεξιοτεχνία. Απ’ τη μεριά του Θοδωρή νοημοσύνη, ενέργεια, περιέργεια, ειλικρίνεια. Κύρια χαρακτηριστικά της γραφής, προσωπικός τόνος και ακατανίκητη αφηγηματική ροή, με την οποία ευχαρίστως συντονίζει τους δικούς του ρυθμούς ο αναγνώστης.

Θεματικά, ο Κουνέλης κρατά το ενδιαφέρον σου αδιάπτωτο, όχι με λαβυρινθώδη σασπένς που δεν οδηγούν ποτέ το Θησέα στην έξοδο, αλλά μ’ ένα ανεξάντλητο ρεπερτόριο μικρότερων ιστοριών και ανεκδότων στο πλαίσιο της κυρίως ιστορίας, και με επίλεκτες «εγγραφές» απ’ το συλλογικό ασυνείδητο ώστε η δράση, ασχέτως φυσικότητας, να αναζωπυρώνεται σε τακτά διαστήματα.

Το περιβάλλον της ιστορίας είναι η καθημερινή ζωή ενός έφηβου με διαδρομές απ’ το χωριό στο Χαλάνδρι στα τέλη της πρώτης δεκαετίας της μεταπολίτευσης. Ο ευρύτερος χώρος της είναι διαχρονικός με συχνές αναδρομές στα διδάγματα του παρελθόντος χρόνου όπως ο Εμφύλιος, το ’21, ακόμα και η αρχαιότητα. Ο Νοματαίος έχει τη μαγική ικανότητα να ενεργοποιεί τα περασμένα στο παρόν όσο αξεπέραστα και αν αυτά φαίνονται. Παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα στη λαχτάρα για ζωή που εκπέμπει ο Θοδωρής. Υλικά από τη μάντρα: oικογένεια, φιλίες, κόντρες μέσα σε κόντρες, μαθήματα ιστορίας από πρώτο ή δεύτερο χέρι, η Αριστερά κι ένας πρώτος έρωτας που σφύζει ανυπόμονος να εκπληρώσει τη θεία του αποστολή μια ώρα αρχύτερα. Αυτές είναι οι πέτρες που λαξεύει μία-μία ο συγγραφέας και το κονίαμα με το οποίο δομεί το συναρπαστικό αυτό μυθιστόρημα. Ο Νοματαίος είναι μια ιστορία ενηλικίωσης για ενήλικες.

Στο βιβλίο του Κουνέληυπάρχει ανεξάντλητη μνήμη και η μνήμη μιλάει απευθείας στην ψυχή. Λέω «μιλάει», αλλά φυσικά εννοώ «γράφει» και «καταγράφει», είτε αυτό το κάνει πίσω από τη Γιαγιά Γιαννού, είτε σαν φωνή του θείου Γιώργη, είτε σαν αμίλητος και άθαφτος απ’ τον καιρό της Κατοχής, Αυστριακός στρατιώτης. Κι ενώ για να γραφτεί ή να ειπωθεί μια ιστορία υποθέτουμε ότι έχει ήδη συμβεί και επομένως ο αόριστος είναι ο χρόνος της αφήγησης που ενδείκνυται, ο Κουνέλης κάνει συχνή, στρατηγική χρήση του ενεστώτα, δίνοντας στο παρελθόν την αμεσότητα του παρόντος χρόνου.

Αλλού, ο συγγραφέας βράζει πίσω απ’ το αναδρομικό του προσωπείο, του Θοδωρή, πράγμα που δε μπορεί να κρύψει ούτε ο πλάγιος λόγος, όμως και πάλι ακόμα κι ο θυμός φέρνει μαζί του τη μαστοριά που θα τον εκφράσει όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται.

Διαβάζω ένα απόσπασμα αυθόρμητης και παρατεταμένης πρόζας απ’ τις σελίδες 269-270:

«Ας μίλαγε μονάχα ο Φράξος, που άκουγε μέσα στα θροΐσματα τα μικρά μυστικά τους, τώρα που δεν μπορούσε να μιλήσει κανείς, που οι αλήθειες πέταγαν στον αέρα σαν τρομαγμένα πουλιά και μπλέκονταν κουρνιάζοντας στη φωλιά, στο πυκνό φύλλωμα του, σείονταν απ’ τον βαρύ αχό τού σύμαντρου που σαν λυσσομανάει βοριάς χτυπά μοναχό, γίνονταν λυγμός στο καπνισμένο από κεριά και λιβάνι προσκεφάλι του μπάρμπα-Λισαίου, οργή σε θυμωμένα μάτια, βλέμμα απόγνωσης στη θέα όπλων πριν από την εκτέλεση, πρησμένα πόδια στημένα με το ζόρι στο εδώλιο έκτακτων στρατοδικείων, σφιχτό μαντίλι στο πρόσωπο χαροκαμένου θηλυκού, καπνός τελευταίου τσιγάρου που ανέβαινε πάνω απ’ τα συρματοπλέγματα, τα’ αγκαλιασμένα με χέρια που φορήγαν χειροπέδες στρατοπέδων για βραχιόλια, πληγωμένο ποδεμί, φτιαγμένο με γερμανική ρεζέρβα – πλιάτσικο από σάλτο στο καμένο φορτηγό της μάχης στον Μπεζενίκο –, στο σώμα του Γιώργη, σακατεμένο από βόλι ξενικό, γιατί συγγενικό ποιος να το φανταστεί; σε κρεβάτι από κορμούς στολισμένους με ελατόκλαρα νοσοκομείου της υπαίθρου φανταστικού, με φάρμακο μοναχό συντροφικό χέρι που σφίγγει για κουράγιο τον ανέγγιχτο καρπό, ξεροκόματο ή λάφυρο πνιγμένο στα σάλια κυνηγημένου, σκυλί που αλυχτά όχι από πείνα αλλά από τρόμο, τροκάνι προβάτου που ξεκόβει μοναχό απ’ το κοπάδι, αντάρτης που δεν πρόκαμε να χαρεί τη νίκη του, πέταξε το όπλο του, μπορεί και να του το πήρανε οι άλλοι, που περνάει στην άλλη μεριά του λόφου και λένε πως μένει δίχως πρόσωπο πια, βάζει την κουκούλα και καταριέται τ’ αδέρφια του, κι όταν τη βγάζει λείπουν τα χαρακτηριστικά του, σαν να μείνανε κολλημένα στο πίσω μέρος της, και μοναχά οι κόχες απ’ τα μάτια χάσκουνε κόκκινες και καπνισμένες, τεράστια εκζέματα σαν τα’ αγκωνάρια της κατακαημένης Παψολύπης, κείνα που φαίνονται από ψηλά, απ’ το κάστρο αρχαία ερείπια πολιτισμού χαμένου, που αχνοβολάει στο φως του ακόμα αλήθειες από τα παλιά».

Τέτοια αμεσότητα εδώ από τον νοματαίο Κουνέλη – σε χρόνο ανυποψίαστο, χρόνο ιστορικό και ενεστώτα.

Το γλωσσικό ιδίωμα από την προπερασμένη γενιά, που ακούγεται ακόμα στο χωριό, το χρησιμοποιεί επιλεκτικά και με ιδιαίτερη ευελιξία ο συγγραφέας, κι αυτό συνδράμει με το παραπάνω τους διαλόγους και τους εσωτερικούς ή δραματικούς μονολόγους του βιβλίου. Η ένταξη τού προφορικού λόγου στον γραπτό και όχι το αντίθετο, όπως συμβαίνει τελευταία σε αρκετά αφηγήματα, δίνει στην υφή της αφήγησης μια πρόσθετη διάσταση. Εδώ, ακόμα και προφορικός, ο λόγος μπαίνει στ’ αφτιά σου από τα μάτια σου, φτάνει το βλέμμα σου να στρέφεται και προς τα μέσα. Με τον ίδιο τρόπο άλλωστε ακούγονται και οι περιγραφές χαρακτήρων, πραγμάτων και καταστάσεων στην αφήγηση του Θοδωρή, στις οποίες πότε πότε παρεισφρέουν στοιχεία και του προφορικού, ώστε να μη δημιουργούνται αγεφύρωτα χάσματα μεταξύ ιδιωμάτων. Κι ο αναγνώστης τ’ ακούει όλα αυτά με τα μάτια και του κόβεται η ανάσα.

Ο Νοματαίος μεγαλώνει εν σοφία, και εν σοφία παραμένει έφηβος, τουλάχιστον όσο το απαιτεί ο ρόλος του ως αφηγητή. Μια πλειάδα αξέχαστων χαρακτήρων κι’ ένας γαλαξίας άλλων, βοηθητικών ή και περαστικών πλαισιώνουν την πορεία και την επερχόμενη στάση του Θοδωρή, και τελικά το πέρασμα του στην ενηλικίωση, αν όχι στον ανδρισμό:

Η Γιαγιά Γιαννού και η άγρια ιστορία της, από την άγρια γέννηση της που θυμίζει εκείνη του Μακρυγιάννη στο βουνό.

Ο θείος Γιώργης με τις χίλιες, ηρωικές και τραγικές ιστορίες του, ένα βιβλίο ιστοριογραφίας με σάρκα και κόκαλα.

Ο θείος Λέων ο συνταξιούχος στρατιωτικός και οικογενειακός δικτατορίσκος με τη γεμάτη «ν» Καθαρεύουσαν.

Ο κουβαρντάς θείος Στέφανος («Με κουκούλα κατέθετε εναντίον των παλιών συντρόφων του αλήθειες και ψέματα στο δικαστήριο. Έκλεψε κι ένα σεντούκι λίρες, λένε, απ’ την επιστασία του ΕΛΑΣ»).

Ο αόρατος Κόλλιας («Είναι το παλτό ενός Κόλλια», είπε. «Τον εκτέλεσαν οι Ταγματασφαλίτες και είναι ακόμα εδώ, τρούπιο και πεταμένο το παλτούδι κι ας έχουνε περασμένα πάνω από τριάντα χρόνια». Κι αργότερα: «“Πού ξέρεις ότι είσαι σκιά;” ρώτησα τον Κόλλια. “Πώς ξέρεις ότι είσαι ήλιος;” μου αποκρίθηκε εκείνος, πήρε τη σκιά του και έφυγε ύστερα και νύχτωσε απελπιστικά, κι εγώ ο ήλιος αποτραβήχτηκα…»).

Ο Μπάρμπα Ελισαίος που παίζει τα τελευταία του χαρτιά στο καφενείο. («Με τρέμουλο του ’πιασε το σφυγμό που χανόταν αχνός, τον ακροάστηκε λίγο, πρέπει να χάθηκε ώρα πολλή, τρέχανε μαζί μέσα σ’ έρημες τάξεις του σχολείου, στην αυλή έπειτα, και μετά μες στα γέλια στον κάμπο, στ’ αραποσίτια, στις καλαμιές, στο βούρκο ανάμεσα στα βούρλα που σηκώθηκαν ψηλά και πνίξανε τη θωριά του, κι έσβηνε το γέλιο του Λισαίου κι άλλαζε, γινότανε κρώξιμο βατράχων δυνατό κι επίμονο που σκέπαζε τους άλλους ήχους και τις φωνές και ξεπρόβαλλε μέσα στους ίσκιους ο τρόμος του θανάτου»).

Και οι άλλοι, ο Πέτρος, ο Θράσος, ο Νώντας, η Βάσω – και ο μπαμπάς της Βάσως στο τηλέφωνο. Και τόσοι άλλοι ακόμα. Και πρώτος και καλύτερος ο Θοδωρής. Ο Θοδωρής Μπαντουβάκης, ο νοματαίος.

Ποτέ δεν είχα δει τόσα πολλά ονόματα σ’ ένα μυθιστόρημα. Λένε, και έχουν δίκιο πιστεύω, να μην ονοματίζονται χαρακτήρες αν δεν ξαναεμφανίζονται παρακάτω, σε άλλη σελίδα στο βιβλίο – κάτι σαν κανόνας αυτό. Και ο Βασίλης ο Κουνέλης τον καταρρίπτει πανηγυρικά, δίνοντας με σύντομες αναφορές στην ύπαρξη των χαρακτήρων αυτών μια ακόμη αλήθεια όπως την ξέρουμε από τη δική μας ζωή: την αλήθεια των εκατοντάδων εκείνων «γνωστών» μας που την περιβάλλουν, που κάνουν τα «κοινά», ή τα «συλλογικά» δυνατά, που κάνουν το «προσωπικό» ή «ατομικό» βιώσιμο.

Η Βάσω. Ο Θοδωρής με τη Βάσω στη σπηλιά του Σίντζη. («Κουρνιάσαμε σαν τα αγρίμια πεινασμένοι ο ένας για τον άλλο, μ’ αγγίγματα και αναπνοές κοφτές, μοιρασμένες κι αρπακτικές, τις οποίες χρονομετρούσε –λες και κάτι πλησίαζε απειλητικά– σύντομος και επαναλαμβανόμενος σπασμός, ο θόρυβος από τα ραβδισμένα καρύδια που προσγείωναν λαβωμένα οι τάβλες στα λιθόστρωτα της πλατείας, ήχος ο οποίος ήταν φανερό πως ενέπνευσε χρόνια, ίσως και αιώνες πριν, τον κατασκευαστή του μετρονόμου που αντηχούσε τον μονότονο ρυθμό του ξαπλωμένος στη ράχη του πιάνου»).

Στο σχολείο, μέσα στην τάξη, κορύφωση με τον διδάσκαλο-ύαινα, Γάιο Μαρκούλιο Κούτσαυλο, όπως τον στιγματίζει ο αφηγητής. Ο Κούτσαυλος, απευθυνόμενος στο θύμα της ημέρας: «Παιδί μου, πες μου το supino του amo», θέλοντας να ρίξει στον μισοπεθαμένο πια στα μάτια του Καλιοτζή μια τελευταία καμτσικιά.

«Σου πίνω το αίμα, ρε πούστη!» απάντησε ο απαυδισμένος πια Καλιοντζής, ξηλώνοντας το καλοριφέρ από τον τοίχο με τη θηριώδη δύναμη του και βροντώντας το στο πάτωμα, μπροστά στα πόδια του έντρομου Κούτσαυλου.

Κι ο Θοδωρής: «Δρασκέλισα τη χαμηλή μάντρα δίπλα στην κλειδωμένη εξώπορτα, καβάλησα τα κάγκελα και μες στην αντάρα και στα ποδοβολητά ενός ακόμα διαλείμματος πήδηξα στην οδό Διονύσου, έχοντας καρφωμένα βέλη στην πλάτη μου τα απορημένα βλέμματα των άλλων παιδιών της τάξης που τυχαία βρέθηκαν εκεί.

« “Μπαντουβάκη, παιδί μου, ξεπέρασες το όριο και δεν το περίμενα αυτό από σένα”, αντήχησαν στ’ αυτιά μου τα τελευταία λόγια του Κοντού».

Κουνέλη, παιδί μου, εγώ το περίμενα.

nomataios-exofΒασίλης Κουνέλης
Νοματαίος
Ωκεανίδα 2010

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ίνκουμπους» του Βαγγέλη Γιαννίση – Θρίλερ για γερά στομάχια

«Ίνκουμπους» του Βαγγέλη Γιαννίση – Θρίλερ για γερά στομάχια

Για το αστυνομικό μυθιστόρημα «Ίνκουμπους», του Βαγγέλη Γιαννίση (εκδ. Διόπτρα).

Της Κατερίνα Σιδέρη

Το Ίνκουμπους του Βαγγέλη Γιαννίση αποτελεί τη συνέχεια μιας σειράς βιβλίων μυστηρίου και θρίλερ του συγγραφέα, με κεντρικό ήρωά τους τον επιθεωρητή Άντερς. Τούτη τη φορά ...

«Νέα Σελήνη – Ημέρα πρώτη» του Θανάση Βαλτινού (κριτική)

«Νέα Σελήνη – Ημέρα πρώτη» του Θανάση Βαλτινού (κριτική)

Παράλληλη ανάγνωση της νέας νουβέλας του Θανάση Βαλτινού «Νέα Σελήνη – Ημέρα πρώτη» (εκδ. Εστία), με τον τόμο που συγκεντρώνει συνεντεύξεις του των τελευταίων πενήντα χρόνων «Όπως ο έρωτας – Επιλογή συνεντεύξεων 1972-2018» (εκδ. Εστία) σε επιμέλεια του Κωστή Δανόπουλου.

Του Ηλία Κ...

«Το τηλεφώνημα που δεν έγινε» του Απόστολου Δοξιάδη (κριτική)

«Το τηλεφώνημα που δεν έγινε» του Απόστολου Δοξιάδη (κριτική)

Για το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Απόστολου Δοξιάδη «Το τηλεφώνημα που δεν έγινε» (εκδ. Ίκαρος). 

Του Θόδωρου Σούμα

Tο τηλεφώνημα που δεν έγινε του Απόστολου Δοξιάδη είναι ένα σύνθετο, περίπλοκο λογοτεχνικό αφήγημα. Μια αυτοαναλυτική...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων – μια πρώτη γεύση

Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων – μια πρώτη γεύση

Εντυπώσεις από την πρώτη μας μέρα στα Χανιά, τη δεύτερη του Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων με κεντρικό θέμα: «Στις γραμμές των συνόρων». 

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

...
«Η εικόνα και το βλέμμα» του Τζον Μπέργκερ (κριτική)

«Η εικόνα και το βλέμμα» του Τζον Μπέργκερ (κριτική)

Καταγραφή σκέψεων με αφορμή την επετειακή έκδοση –50 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία–, του βιβλίου του John Berger «Η εικόνα και το βλέμμα» (μτφρ. Ειρήνη Σταματοπούλου, εκδ. Μεταίχμιο). Κεντρική εικόνα ο πίνακας του Frans Hals «Γυναίκες Επίτροποι του Γηροκομείου» (1664).

Του Μιχάλ...

Ξεκίνησε χθες το 1ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων

Ξεκίνησε χθες το 1ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων

Το βράδυ της Τετάρτης 29 Ιουνίου ξεκίνησε και επίσημα το 1ο φεστιβάλ βιβλίου στα Χανιά με εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στον χώρο «Μίκης Θεοδωράκης». Στην κεντρική εικόνα, ο διευθυντής του Φεστιβάλ Μανώλης Πιμπλής και η δημοσιογράφος Κυριακή Μπεϊόγλου, παρουσιάζουν το Φεστιβάλ. 

Επιμέλεια: Book ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ann Cleeves «Άλμπατρος» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κεφάλαιο 3

...
«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Ηλία Μαγκλίνη «Το μόνο της ζωής τους ταξίδι – Μικρά Ασία. Οδοιπορικό σε πόλεμο και σε ειρήνη», που θα κυκλοφορήσει στις 23 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Άκουσέ με.

Σε όλη μας τη ...

«Το φυλαχτό» των Στίβεν Κινγκ & Πίτερ Στράουµπ (προδημοσίευση)

«Το φυλαχτό» των Στίβεν Κινγκ & Πίτερ Στράουµπ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα των Stephen King & Peter Straub «Το φυλαχτό» (μτφρ. Μιχάλης Μακρόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 8 Ιουνίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

31+1 βιβλία πολιτικής, Ιστορίας & ιδεών: Για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

31+1 βιβλία πολιτικής, Ιστορίας & ιδεών: Για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

Επιλογή 31 βιβλίων non fiction, τα οποία κυκλοφόρησαν τους προηγούμενους μήνες: Ιστορία, φιλοσοφία, πολιτική και διανόηση, έμφυλη βία και δικαιώματα και, βέβαια, Μικρασιατική Καταστροφή. Και στο τέλος, μια ιδιαίτερη πρόταση μεταφρασμένης λογοτεχνίας.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...
Ανακαλύπτοντας τη σπουδαία μαύρη λογοτεχνία: 31 βιβλία που κυκλοφορούν στη χώρα μας

Ανακαλύπτοντας τη σπουδαία μαύρη λογοτεχνία: 31 βιβλία που κυκλοφορούν στη χώρα μας

To 2021 ήταν η χρονιά της μαύρης λογοτεχνίας. Το βραβείο Νόμπελ αλλά και το γαλλικό Γκονκούρ απονεμήθηκαν σε συγγραφείς που γεννήθηκαν στην Αφρική αλλά βρήκαν φωνή στις χώρες που μετανάστευσαν. Τα βραβεία επισφράγισαν μια ευρύτερη αύξηση του ενδιαφέροντος για έργα μαύρων συγγραφέων, κυρίως Αμερικανών, που τους ανακα...

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ