Η Κάτια Λεμπέση υποστηρίζει την προοπτική μιας ανάπτυξης με μέτρο, που σέβεται το περιβάλλον, τον άνθρωπο και όλα τα έμβια όντα.
Του Σωτήρη Βανδώρου
Η εκδότρια του «Κέδρου» Κάτια Λεμπέση είναι μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων και υπήρξε υποψήφια βουλευτής στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Μας μιλάει για την ανάγκη μιας θεαματικής στροφής
στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τα δημόσια πράγματα, κάτι που αφορά και τη στάση μας ως πολιτών.
Ποιο είναι για εσάς το περιεχόμενο του όρου «πολιτική οικολογία»;
Μια πολιτική που δίνει απαντήσεις στα σύγχρονα οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα με συνεκτικό τρόπο, ξεκινώντας από τη θέση ότι η οικονομία πρέπει να προσαρμοστεί στις αντοχές των οικοσυστημάτων και του περιβάλλοντος. Μια πολιτική που εξυπηρετεί τη μακροχρόνια βιωσιμότητα και ευημερία τόσο των σημερινών όσο και των επόμενων γενεών.
Για πολλούς, οι Οικολόγοι Πράσινοι εξακολουθούν να παραπέμπουν περισσότερο σε μονοθεματική Μη Κυβερνητική Οργάνωση παρά σε κόμμα. Αλήθεια, έχετε συνολικό πολιτικό πρόγραμμα;
Βεβαίως και έχουμε πολιτικό πρόγραμμα. Στη σημερινή παγκόσμια κρίση του αποτυχημένου καπιταλιστικού, υλιστικού και άκρως καταναλωτικού μοντέλου προτείνουμε ένα μοντέλο απο-ανάπτυξης. Μιας ανάπτυξης με μέτρο (για να θυμηθούμε και τους αρχαίους προγόνους μας), που σέβεται το περιβάλλον, τον άνθρωπο και όλα τα έμβια όντα. Για συγκεκριμένες προτάσεις μπορεί να δει κανείς στην ιστοσελίδα μας www.ecogreens.gr
Ζούμε σε μια χώρα ιδιαίτερα επιβαρημένη περιβαλλοντικά. Μολονότι τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότεροι τάσσονται υπέρ οικολογικών πολιτικών, δεν φαίνονται διατεθειμένοι να προσαρμόσουν αντίστοιχα τις καθημερινές τους συνήθειες. Πώς το εξηγείτε;
Για να υπάρξουν αλλαγές στο καθημερινό επίπεδο, απαιτούνται και κατάλληλες πολιτικές, αλλά και υποδομές που θα ενθαρρύνουν και θα βοηθήσουν τους πολίτες να κάνουν πράξη τις ευαισθησίες τους. Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή, όπου πολίτες και ηγεσία μαζί θα πρέπει να κάνουμε μια θεαματική στροφή. Συμφωνώ, πάντως, ότι ήρθε η στιγμή για τον καθένα μας να κοιτάξει κι έξω από τον εαυτό του και τo σπίτι του.
Πολλοί εκφράζουν συμπάθεια για τις θέσεις των Πρασίνων, αλλά τις θεωρούν ταυτόχρονα ανεφάρμοστες, λόγω κόστους. Μήπως είναι πολυτέλεια να προτάσσει κανείς τα περιβαλλοντικά ζητήματα όταν βιώνουμε μια τόσο βαθιά οικονομική κρίση;
Η επιβάρυνση του περιβάλλοντος συχνά σημαίνει και αποτυχία της οικονομίας
Η βαθιά οικονομική, περιβαλλοντική και κοινωνική κρίση έχουν πολύ μεγάλο κόστος, και αυτό το διαπιστώνουν πλέον όλοι. Μεταθέτοντας την αντιμετώπιση των προβλημάτων στο μέλλον και φορτώνοντας στα παιδιά μας όλα τα χρέη, οδηγούμαστε σε αδιέξοδο. Η επιβάρυνση του περιβάλλοντος συχνά σημαίνει και αποτυχία της οικονομίας. Η παραγωγή μεγάλης ποσότητας αποβλήτων ή η σπατάλη νερού, φυσικών πόρων και ενέργειας δεν έχει μόνο επιπτώσεις στο περιβάλλον, αλλά και σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό κόστος, που αργά ή γρήγορα το πληρώνουμε. Δείτε, για παράδειγμα, τι έχει γίνει στον Ασωπό ή στην Κορώνεια, πόσο ακριβά πληρώνουμε και θα πληρώνουμε το κόστος μιας αλόγιστης ανάπτυξης.
Οι Πράσινοι είναι από τη φύση τους διεθνιστικό κίνημα. Μήπως αυτό τους οδηγεί στην παραμέληση των «εθνικών υποθέσεων» στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στα διεθνή forα;
Συμφέρον της χώρας μας είναι να επιλύονται και όχι να διαιωνίζονται τα προβλήματα. Η αξιοποίηση του Διεθνούς Δικαίου και των ευρωπαϊκών θεσμών είναι η μόνη ρεαλιστική πολιτική για την υπεράσπιση των δίκαιων «εθνικών υποθέσεών» μας. Οι Οικολόγοι Πράσινοι επιδιώκουμε λύσεις μέσα από τη μετατροπή της ευρύτερης γειτονιάς μας σε ευρωπαϊκή. Άλλα κόμματα απλώς εκμεταλλεύονται τα προβλήματα για κομματικό όφελος. Τα κόμματα είχαν, για παράδειγμα, τη δυνατότητα να πετύχουν λύση με τη γειτονική ΠΓΔΜ το 1991-1992, αλλά τότε κυριάρχησε η ανευθυνότητα κι οδήγησαν τη χώρα σε ήττα.
Ας υποθέσουμε ότι στις επόμενες εθνικές εκλογές οι Πράσινοι μπαίνουν στη Βουλή και το κυβερνών κόμμα τούς ζητάει να αναλάβουν το υπουργείο Περιβάλλοντος. Εφόσον δεχόσασταν, ποιες θα ήταν οι τρεις πρώτες αποφάσεις σας;
Οι Οικολόγοι Πράσινοι ήμασταν ξεκάθαροι και προεκλογικά και αμέσως μετά τις εκλογές, όταν επιμείναμε ότι οι κυβερνητικές συνεργασίες –που είναι θέση μας– πρέπει να στηρίζονται σε προγραμματικές συνεργασίες, αλλιώς δεν είναι βιώσιμες. Πολύ περισσότερο που στην Ελλάδα τα κόμματα εξουσίας άλλα λένε προεκλογικά και άλλα κάνουν μετεκλογικά, όταν αναλαμβάνουν την κυβέρνηση. Σήμερα δεν αρκεί η συμφωνία σε κάποια περιβαλλοντικά θέματα, απαιτείται ένα συνεκτικό σχέδιο που θα κάνει τις οικονομικές και φορολογικές πολιτικές συμβατές με την προστασία του περιβάλλοντος, την κοινωνική συνοχή και την απασχόληση.
