Μια γαλλική πόλη (το όνομά της δεν θα το μάθουμε ποτέ), τη δεκαετία του '70. Εδώ καταφεύγει ο αρχιεπιθεωρητής Σνεντέρ, γυρίζοντας την πλάτη στην υπόσχεση μιας λαμπρής καριέρας στο Παρίσι, καθώς δεν μπορεί να γλιτώσει από τα φαντάσματα του Πολέμου της Αλγερίας - μια εμπειρία για την οποία δεν μιλά ποτέ, αλλά που είναι διαρκώς και οδυνηρά παρούσα.

Δεν θ' αργήσει να βρεθεί αντιμέτωπος με μια σοβαρή υπόθεση: η Μπετύ, κόρη ενός χαμηλόβαθμου σιδηροδρομικού υπαλλήλου, δεν γύρισε σπίτι. Ο πατέρας της πιστεύει ότι είναι νεκρή και αποδεικνύεται πως έχει δίκιο. Οι έρευνες αρχίζουν και, ενώ άλλες υποθέσεις έρχονται να απασχολήσουν την ομάδα του Σνεντέρ, αυτή η δολοφονία τον στοιχειώνει. Ο Σνεντέρ δεν αποδέχεται τον θάνατο. Πόσο μάλλον τον θάνατο μιας δεκαπεντάχρονης... Καραδοκούν, όμως, πολλές παγίδες. Ο διακριτικός όσο και πανίσχυρος άνθρωπος που ελέγχει την πόλη, ένας παλιός γνώριμος του Σνεντέρ, μια περίεργη και δυνατή σχέση. Μια ικανή και φιλόδοξη δημοσιογράφος. Αστυνομικοί διεφθαρμένοι, τραμπούκοι που κυνηγούν τους Άραβες και τους άστεγους, καριερίστες που διατηρούν αιμομικτικές σχέσεις με την πολιτική εξουσία, τα ΜΜΕ, τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης.

Ο Παγκάν περιγράφει με ακρίβεια την καθημερινότητα στα αστυνομικά τμήματα. Αναλύει με οξυδέρκεια την κοινωνική κατάσταση της εποχής, το κοντράστ ανάμεσα στην οικονομική ευημερία και την περιθωριοποίηση πολλών κοινωνικών ομάδων, το χάσμα ανάμεσα στο όνειρο της επιτυχίας και όλους εκείνους που δεν μπορούν να το ακολουθήσουν, τους αδύναμους, τους ευάλωτους, τους ταπεινούς. Σκιαγραφεί με ιδιαίτερη δύναμη τους χαρακτήρες των ανθρώπων, των μικροπαραβατών, των έντιμων αστυνομικών -γιατί υπάρχουν κι αυτοί-, των θαμώνων των μπαρ, των γυναικών που ελκύονται από τον κλειστό αλλά γοητευτικό Σνεντέρ. Στο τέλος, κάποιοι κακοί τιμωρούνται, αλλά το κακό παραμένει, ζοφερό, αδυσώπητο και κυρίαρχο. (Από τον εκδότη)

Πεκίνο, παραμονή των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο επικεφαλής του Έκτου Γραφείου των Κινεζικών Μυστικών Υπηρεσιών Σιν Τσου έχει επιτύχει την εξόντωση των περισσότερων "Τουριστών", του επίλεκτου τμήματος της CIA που ειδικευόταν στις πιο ανορθόδοξες και αμφιλεγόμενες επιχειρήσεις της Υπηρεσίας. Το τμήμα διαλύεται.

Νέα Υόρκη. Ο "Τουρίστας" Μάιλο Γουίβερ έχει επιζήσει από το μακελειό και προσπαθεί να βρει τους ρυθμούς μιας κανονικής, επιτέλους, ζωής. Ξαφνικά, όμως, ο πρώην επικεφαλής των "Τουριστών" Άλαν Ντράμοντ ταξιδεύει στο Λονδίνο, χρησιμοποιώντας ένα από τα γνωστά πλέον ψευδώνυμα του Μάιλο, και εξαφανίζεται αφήνοντας πίσω του αναπάντητα ερωτηματικά και προκαλώντας γενική αναστάτωση. Στην Κίνα, ο Σιν Τσου πιστεύει ότι από μερίδα της ηγεσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος εξυφαίνεται συνωμοσία εναντίον του και εναντίον της νεαρής γυναίκας του.

Στη Γερμανία, η επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών Έρικα Σβαρτς ανακαλύπτει ενδείξεις σύμφωνα με τις οποίες οι "Τουρίστες" ίσως και να μην έχουν οριστικά αποσυρθεί.
Ο Μάιλο βυθίζεται στον κυκεώνα που προκαλείται, καθώς είναι αναγκασμένος να αναζητήσει τα ίχνη του χαμένου αρχηγού του. Θα πρέπει να παραμείνει πιστός χωρίς να αφήσει να τον χειραγωγήσουν, να βρει και να αναγνωρίσει τους αληθινούς του συμμάχους, να προστατέψει τα αγαπημένα του πρόσωπα, να κατορθώσει να επιβιώσει. Γι' αυτό, θα πρέπει να ανακαλύψει, μια για πάντα, ποιος κινεί τα νήματα, ποιος είναι το ανδρείκελο, ποιος ο προδότης και ποιος ο πραγματικός στόχος. (Από την έκδοση)

"Αυτή η φιλόδοξη, περίπλοκη ιστορία φτάνει σε κάθε γωνιά της γης. Ακόμα και όταν η πλοκή γίνεται προκλητικά περίπλοκη, μας γοητεύει και μας παρασύρει. Ο Στάινχαουερ, δικαίως, έχει παρομοιαστεί με τον Τζων Λε Καρέ. Και οι δύο οδηγούν τους αναγνώστες στα βάθη μιας αντίπαλης μυστικής υπηρεσίας, της σοβιετικής ο ένας, της κινεζικής ο άλλος...Ο Τσου, ίσως, με την πάροδο του χρόνου, να γίνει για τον Γουίβερ ό,τι ήταν ο Κάρλα για τον Τζορτζ Σμάιλι του Τζων Λε Καρέ." (The Washington Post)
"Από τον Τζων Λε Καρέ είχαμε να διαβάσουμε για τον τόσο πολυεπίπεδο, πολύπλευρο, παρανοϊκό κόσμο της κατασκοπείας. Εδώ η ταυτότητα και η αφοσίωση είναι έννοιες απολύτως εύπλαστες και διαρκώς μεταβαλλόμενες." (New York Times)
"Ο Στάινχαουερ περιγράφει τη σινο-αμερικανική κατασκοπεία με τον ίδιο τρόπο που ο Τζων Λε Καρέ αντιμετώπισε τον Ψυχρό Πόλεμο. Το μυθιστόρημά του προσφέρει μια μοναδική εικόνα για τις γκρίζες περιοχές του 21ου αιώνα." (The Daily Mail)
"Αυτή η συνέχεια του Τουρίστα και της Εξόδου κινδύνου επιβεβαιώνει το ρητό που λέει ότι θα τριτώσει το καλό. Με τον ευσυνείδητο ήρωά του, τον Μάιλο Γουίβερ, ο Στάινχαουερ αντιμετωπίζει τη μυστική διαμάχη μεταξύ Δύσης και Κίνας με τον ίδιο τρόπο που ο Τζων Λε Καρέ αντιμετώπιζε τη διεθνή κατασκοπεία την εποχή του Ψυχρού Πολέμου." (Library Journal)
"Εξαιρετικό...Ο Στάινχαουερ είναι μάστορας στη σκιαγράφηση των σύγχρονων μεθόδων κατασκοπείας -των μηχανισμών παρακολούθησης και των τακτικών που χρησιμοποιούν οι μυστικές υπηρεσίες στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή-, καθώς και στην ανάλυση της παράνοιας που επικρατεί σε αυτό το επάγγελμα. Επιπλέον, η ικανότητά του να επινοεί χαρακτήρες που διακρίνονται για τα δυνατά τους συναισθήματα και τις αμφιταλαντεύσεις τους, σε συνδυασμό με το εύστοχο και συχνά ποιητικό στυλ γραφής, τον κάνουν να ξεχωρίζει στον κόσμο της κατασκοπικής λογοτεχνίας." (Publishers Weekly)

1960. Η Γαλλία αναγνωρίζει την ανεξαρτησία του Καμερούν, αλλά συνεχίζει να ελέγχει τη χώρα μέσω μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων. Την ίδια χρονιά δολοφονείται στη Γενεύη ο Φελίξ Μουμιέ, από τις πιο χαρισματικές μορφές του αντιαποικιακού αγώνα.

Παρίσι 1962. Ο Λυκ Μπλανσάρ (που τον πρωτογνωρίσαμε ως αστυνομικό στο "Ρέκβιεμ για μια Δημοκρατία", αλλά που τώρα έχει παραιτηθεί από το Σώμα και εργάζεται ως δημοσιογράφος) αναζητά στοιχεία για την εμπλοκή των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών στη δολοφονία του Φελίξ Μουμιέ. Η έρευνά του τον οδηγεί στη Γιαουντέ, την πρωτεύουσα του Καμερούν. Εκεί θα μπει στο στόχαστρο της κυβέρνησης και των Γάλλων συμβούλων της, καθώς προσπαθεί να φέρει στο φως μία από τις πιο μαύρες σελίδες της γαλλικής αποικιοκρατίας: τον πόλεμο του Καμερούν, κατά τον οποίο το καθεστώς, υπό την καθοδήγηση της πρώην αποικιοκρατικής δύναμης, έπνιξε στο αίμα, με ιδιαίτερη βιαιότητα, με μαζικές σφαγές, με τη λειτουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, με τη χρήση ναπάλμ, και μέσα σε κλίμα γενικής αδιαφορίας και αποσιώπησης, το κίνημα εξέγερσης των πολιτών που ζητούσαν πλήρη και πραγματική ανεξαρτησία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το κεντρικό ερώτημα, όταν συζητάμε για το μέλλον αυτής της χώρας, είναι το πρόβλημα της οικονομικής ανάπτυξης: τι δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε, τι να κάνουμε και τι να αποφύγουμε. Τούτα τα ερωτήματα μας απασχολούν συστηματικά σε αυτόν τον συλλογικό τόμο. Οι συγγραφείς του τόμου προσεγγίζουν το «ελληνικό αναπτυξιακό ζήτημα» μέσα από τα δομικά χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας και τη θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας. Η ισχνή παραγωγική και εξαγωγική βάση της οικονομίας, το μεγάλο ειδικό βάρος του τουρισμού, των κατασκευών και των υπηρεσιών, η δομή της απασχόλησης, η μετανάστευση εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού (brain drain), το μόνιμο επενδυτικό κενό και το μόνιμο πρόβλημα του ισοζυγίου πληρωμών αναλύονται διεξοδικά.

Στο βιβλίο αυτό αποτυπώνονται οι έρευνες, οι σκέψεις και οι προτάσεις μιας νέας γενιάς οικονομολόγων και κοινωνικών επιστημόνων με διεθνή πανεπιστημιακή αλλά και κυβερνητική εμπειρία. Η ανάπτυξη δεν θεωρείται αποκλειστικά οικονομικό μέγεθος, αλλά ενσωματώνει και περιβαλλοντικές, κοινωνικές και πολιτισμικές διαστάσεις. Το βιβλίο είναι επίκαιρο γιατί τοποθετείται στο αναπτυξιακό δίλημμα που συνήθως τίθεται την επαύριο μιας μεγάλης κρίσης, υποστηρίζοντας ότι η ανασυγκρότηση της οικονομίας δεν πρέπει να στοχεύει απλώς στην αύξηση των οικονομικών μεγεθών, αλλά σε δομικές αλλαγές, προκειμένου η οικονομία να ακολουθήσει μια διαφορετική αναπτυξιακή τροχιά, ένα διαφορετικό αναπτυξιακό υπόδειγμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Υπάρχει τρόπος να υπερασπιστούμε τον Διαφωτισμό σήμερα;
- Το χειραφετικό του ιδεώδες διατηρεί ακόμη κάποιο νόημα;
Όταν βρισκόμαστε μπροστά στην αφύπνιση του εθνικισμού, τις περιβαλλοντικές και υγειονομικές κρίσεις και την όξυνση των ανισοτήτων, δεν μπορούμε να αρκεστούμε στην επίκληση ενός διαφωτιστικού πνεύματος που παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο. Το εγχείρημα του παρόντος βιβλίου έγκειται στο εξής: να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο κατάρρευσης που απειλεί τον πολιτισμό μας χωρίς να αποκηρύξουμε τη φιλοσοφικοεπιστημονική ορθολογικότητα, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη την εξάρτησή μας από τη φύση και τα άλλα έμβια όντα.
Προκειμένου να παλέψουμε ενάντια στον Αντιδιαφωτισμό, που θέλει να παλινορθώσει μια ιεραρχική ή θεοκρατική κοινωνία, και να απαντήσουμε στις μομφές των μεταμοντέρνων, που βλέπουν με καχυποψία κάθε καθολικότητα ως ηγεμονική, πρέπει να προτάξουμε έναν νέο Διαφωτισμό. Αυτό προϋποθέτει να επανεξετάσουμε κριτικά την ιστορία του Διαφωτισμού, αλλά και να αντισταθούμε στην εργαλειακή χρήση του ορθού λόγου και στον ακρωτηριασμό της ηθικής του διάστασης.
Ο στόχος του Διαφωτισμού στην εποχή του εμβίου και του προτάγματος μιας δημοκρατικής και οικολογικής κοινωνίας που τον συνοδεύει είναι να εκθρονιστεί η αρχή της κυριαρχίας - μιας κυριαρχίας επί των άλλων και επί της φύσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Πόλεμος της Ινδοκίνας κράτησε πολλά χρόνια. Ωστόσο, στα γαλλικά σχολικά εγχειρίδια, μόλις που αναφέρεται. Με μια εντυπωσιακή αίσθηση της αφήγησης, το Μια αξιοπρεπής έξοδος περιγράφει πώς, με μια απίστευτη ιστορική ανατροπή, δύο από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες δυνάμεις ηττήθηκαν από έναν πολύ μικρό λαό.

Με μια σειρά από αξέχαστες σκηνές, ο Eric Vuillard περιγράφει την απίστευτη διαπλοκή συμφερόντων και ξαναζωντανεύει μια ολόκληρη πινακοθήκη πορτρέτων: καλλιεργητές καουτσούκ, Γάλλους στρατηγούς, τις συζύγους τους, πολιτικούς, τραπεζίτες, μια απειλητική ανθρώπινη κωμωδία. Αν στόχος της λογοτεχνίας είναι η οικουμενικότητα, δεν μπορούσε να μην αποτελέσει αντικείμενο της αφήγησης το πώς αυτός ο πολύ μικρός λαός, οι Βιετναμέζοι, κατάφερε να νικήσει δύο από τις μεγαλύτερες δυνάμεις του κόσμου. Και αυτό μπορεί να μας επιτρέψει να καταλάβουμε γιατί, ακόμη και σήμερα, στο Αφγανιστάν, στο Μάλι ή αλλού, η Γαλλία θα αναζητά, μάταια πάντα, μια αξιοπρεπή έξοδο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)