Ο Ζαν-Πολ Σαρτρ υπήρξε φιλόσοφος, λογοτέχνης, θεατρικός συγγραφέας, αρθρογράφος, αλλά και ένας διανοούμενος που άσκησε σημαντική επίδραση στη Γαλλία και παγκοσμίως, κερδίζοντας τον σεβασμό ακόμη και ισχυρών πολιτικών αντιπάλων του.
Η παρούσα μελέτη διερευνά τη δυναμική εξέλιξη του πυρήνα της σαρτρικής σκέψης, δηλαδή της ηθικής της, από τα πρώτα νεανικά κείμενα του γάλλου φιλοσόφου έως και το τελευταίο χειρόγραφο που έγραψε μισότυφλος, καθώς και την τελευταία συνέντευξή του, η οποία προκάλεσε αναταραχή στον κύκλο του. Σκοπός της είναι να προσφέρει μια όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα της σαρτρικής ηθικής, ώστε ο αναγνώστης να γνωρίσει τον σαρτρικό υπαρξισμό στην ουσία του, αλλά και, εφόσον επιθυμεί να εστιάσει σε κάποιο έργο ή σε κάποια περίοδο της σκέψης του Σαρτρ, να μπορεί να εντάξει τη μελέτη του στο ευρύτερο πλαίσιο της σαρτρικής φιλοσοφίας.
Αν θέλαμε να παρουσιάσουμε επιγραμματικά την ουσία του σαρτρικού υπαρξισμού, θα λέγαμε ότι πρόκειται για μια προσπάθεια να προσεγγιστεί και να κατανοηθεί το πρόσωπο που ζει και ενεργεί σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, δηλαδή μέσα σε καθορισμένες αλλά και μεταβαλλόμενες καταστάσεις. Με άλλα λόγια, πρόκειται για το εγχείρημα να συλληφθεί η ηθική διάσταση του ανθρώπου και να αρθρωθεί σε ένα καθολικό επίπεδο, χωρίς όμως να χαθεί το συγκεκριμένο και το βιωμένο στοιχείο της ύπαρξης. Είναι ένα εγχείρημα που, ιδωμένο εκ των υστέρων, μοιάζει καταδικασμένο σε αποτυχία. Όμως ακριβώς αυτή η αποτυχία συνιστά και την επιτυχία της σαρτρικής φιλοσοφίας - ένα παράδοξο που σπάνια συναντά κανείς στον χώρο του πνεύματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η πολιτιστική κληρονομιά μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για ένα νέο, βιώσιμο αναπτυξιακό υπόδειγμα στην Ελλάδα. Σε μια περίοδο που η χώρα αναζητά νέες οικονομικές κατευθύνσεις μετά τη μακρά οικονομική κρίση, η πολιτιστική κληρονομιά και το πολιτιστικό κεφάλαιο αποτελούν ισχυρό πλεονέκτημα: ενισχύουν το brand της χώρας, προσφέρουν ευκαιρίες απασχόλησης και τροφοδοτούν την καινοτομία. Το πολιτιστικό κεφάλαιο και οι δημιουργικοί τομείς, υποστηριζόμενοι από τις νέες τεχνολογίες, καθώς και τα μουσεία και οι πολιτιστικοί χώροι, ως φορείς μάθησης και κοινωνικής ένταξης, μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην οικονομική και κοινωνική αναζωογόνηση. Για το σκοπό αυτό η χρήση της οικονομική ανάλυσης επιτρέπει την τεκμηρίωση των αποφάσεων δημόσιας πολιτικής, ώστε προστασία και αξιοποίηση να συνδέονται με μετρήσιμα οφέλη για την τοπική και εθνική οικονομία.
Στα τελευταία πενήντα χρόνια παρατηρείται μια έντονα αυξανόμενη χρήση της οικονομικής ανάλυσης και των οικονομικών μεθοδολογικών εργαλείων στην εκτίμηση της οικονομικής αξίας και του αναπτυξιακού ρόλου της πολιτιστικής κληρονομιάς στη διαμόρφωση δημόσιας πολιτικής. Το βιβλίο παρουσιάζει αυτή την παγκόσμια εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών, όπου η προσέγγιση της πολιτιστικής κληρονομιάς μετακινήθηκε από την έμφαση στην προστασία των μνημείων σε μια ολιστική, ανθρωποκεντρική θεώρηση που συνδέει την πολιτιστική κληρονομιά με τη βιώσιμη ανάπτυξη και στην αξιοποίησή της για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών και φιλοδοξιών στο παρόν και στο μέλλον. Ταυτόχρονα, από την παγκόσμια εμπειρία αναδεικνύεται ότι τα μνημεία και οι πολιτιστικοί χώροι προστατεύονται καλύτερα όταν αποτελούν ζωντανό κομμάτι της σύγχρονης ζωής και όταν προστασία και ορθολογική αξιοποίηση εξισορροπούνται αρμονικά δημιουργώντας θετικές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα Μικρά ηθικά έργα συνιστούν ένα unicum στην ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας και συγκαταλέγονται στα αριστουργήματά της. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμη και ένας αντίπαλος των φιλοσοφικών απόψεων του Λεοπάρντι, όπως ο συγκαιρινός του γλωσσολόγος Νικολό Τομαζέο, θα αναγνωρίσει ότι τα Μικρά ηθικά έργα "ίσως είναι το πιο καλογραμμένο βιβλίο του αιώνα μας". Η ιταλική κουλτούρα του 20ού αιώνα, από τις εικαστικές τέχνες μέχρι τη λογοτεχνία και την ίδια την ποίηση, είναι διαποτισμένη με το έργο και τη σκέψη του Τζιάκομο Λεοπάρντι, που υψώθηκαν σε σημεία διαρκούς αναφοράς. Ο διάσημος σκηνοθέτης Φεντερίκο Φελίνι, επιθυμώντας να αποτίσει έναν ξεχωριστό φόρο τιμής στον Λεοπάρντι, θα τον φέρει στη μεγάλη οθόνη στο κύκνειο άσμα του, Η φωνή του φεγγαριού. Όχι τυχαία ο Ίταλο Καλβίνο θα αποκαλέσει τα Μικρά ηθικά έργα "εκείνο το βιβλίο που δεν έχει όμοιό του".
Τα εκτενή "ΓΙρολεγόμενα" και ο πλούσιος σχολιασμός της πρώτης πλήρους μετάφρασης των Μικρών ηθικών έργων στην ελληνική γλώσσα επιτρέπουν στον αναγνώστη να διαβάσει το σπουδαίο έργο μέσα από το πρίσμα όλων όσα ο Λεοπάρντι κατέγραφε στο Zibaldone, προσφέροντας μια αληθινή βύθιση στο σύμπαν του Ιταλού ποιητή-φιλοσόφου και μια ανυπέρβλητη πνευματική εμπειρία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σήμερα πλέον ελάχιστα απασχολεί τη νομική επιστήμη η έννοια της νομικής ορθότητας. Την κεντρική θέση έχει καταλάβει η προβληματική της «πολιτικής ορθότητας». Με τα λόγια του Francis Fukuyama, η «πολιτική ορθότητα αναφέρεται σε πράγματα που δεν μπορούμε να λέμε δημόσια χωρίς να φοβηθούμε μια εξευτελιστική ηθική καταδίκη». Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά και επεκτείνονται σε όλους σχεδόν τους τομείς της ζωής μας, με αποτέλεσμα ο επιθετικός προσδιορισμός «πολιτική» (ορθότητα) να είναι μάλλον παραπλανητικός: Πολιτική ορθότητα στον δημόσιο διάλογο, στις τέχνες, στην εκπαίδευση, στην επιστήμη, στις επαγγελματικές και εργασιακές σχέσεις, στη δημοσιογραφία, στη θρησκεία, στις διεθνείς σχέσεις, στη διαφήμιση και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι μερικά μόνον από τα πεδία στα οποία κυριαρχεί η πολιτική ορθότητα.

Το ανά χείρας βιβλίο μέσα από πολυάριθμα παραδείγματα υποστηρίζει ότι η πολιτική ορθότητα αποτελεί έναν σημαντικό περιορισμό για τις ελευθερίες της έκφρασης και της τέχνης και την επιστημονική-ακαδημαϊκή ελευθερία. Μάλιστα, ενώ η αφετηριακή σκέψη της πολιτικής ορθότητας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως θετική (υπό την έννοια ότι θα πρέπει να σέβεσαι τις ευαισθησίες των άλλων, να μην τους προσβάλλεις και να αποδέχεσαι το δικαίωμά τους να σκέφτονται και να ζουν διαφορετικά από εσένα), η εφαρμογή της συχνά οδηγεί στην ομοιομορφία, στην εξάλειψη της διαφορετικότητας και στην αδυναμία έκφρασης μειοψηφικών απόψεων. Με τα λόγια του Nick Cave, η «πολιτική ορθότητα έχει γίνει η πιο δυστυχισμένη θρησκεία στον κόσμο. Η κάποτε έντιμη προσπάθειά της να επαναπροσδιορίσει την κοινωνία μας με πιο δίκαιο τρόπο, ενσωματώνει τώρα τις χειρότερες πτυχές που έχει να προσφέρει η θρησκεία (και τίποτα από την ομορφιά της)». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Λαμβάνοντας υπόψη τα εκατοντάδες βιβλία που έχουν γραφτεί για να καταγγείλουν τον καπιταλισμό, σίγουρα δεν θα ήταν κακό να γραφτεί και ένα προς υπεράσπισή του. Στην κοινή γνώμη, ο καπιταλισμός συνδέεται με όλα όσα έχουν πάει στραβά στον κόσμο. Για πολλούς, και όχι μόνο για τους θιασώτες της πολιτικής θρησκείας του αντικαπιταλισμού, η ίδια η λέξη είναι συνώνυμη του απόλυτου κακού. Όπου κι αν κοιτάξει κανείς, θα διαπιστώσει ότι ο καπιταλισμός δεν φαίνεται να έχει πολλούς φίλους ή συμμάχους. Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές η συζήτηση περί καπιταλισμού μοιάζει μάλλον με δίκη-παρωδία παρά με δίκαιη δίκη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Ένα από τα σημαντικότερα βιβλία εδώ και δεκαετίες που υπερασπίζεται τον καπιταλισμό... ο Adam Smith θα εντυπωσιαζόταν και θα ήταν περήφανος". (Steve Forbes, Πρόεδρος Ομίλου Forbes)
"Αυτό το πολυαναμενόμενο βιβλίο εξετάζει εξονυχιστικά και αντικρούει δέκα από τα πιο δημοφιλή επιχειρήματα κατά του καπιταλισμού". Επιτέλους, κάποιος το έκανε και είναι επίκαιρο". (Kristian Niemietz, Institute for Economic Affairs)
"Αυτό το βιβλίο καλύπτει μία ανάγκη, ειδικά σε μια εποχή που μη φιλελεύθεροι πολιτικοί κατηγορούν τον καπιταλισμό για τις ανεπάρκειες τις οποίες προκάλεσαν οι δικές τους παρεμβατικές πολιτικές. (Brad Lips, ATLAS Network)