Του Ευθύμιου Σακκά
Μια μέρα σαν σήμερα το 1953 ο Έρνεστ Χέμινγουέϊ τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ για το βιβλίο του «Ο γέρος και η θάλασσα». Είχε γεννηθεί το 1899 και ο πατέρας του, που ήταν γιατρός, του είχε μεταδώσει από μικρή ηλικία την αγάπη του για την φύση, γεγονός που επηρέασε τα κατοπινά γραπτά του. Από τα εφηβικά του χρόνια ο Χέμινγουέϊ έγραφε άρθρα για εφημερίδες και μετά το πέρας των σπουδών του ασχολήθηκε επαγγελματικά με την δημοσιογραφία.
Κατά τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε τον ιταλικό στρατό ως οδηγός ασθενοφόρου και οι εμπειρίες του από το μέτωπο καθώς και από μια ερωτική σχέση που είχε συνάψει με μια νοσοκόμα του χρησίμευσαν ως υλικό για το μυθιστόρημά του «Αποχαιρετισμός στα όπλα», που το έγραψε μερικά χρόνια αργότερα κι ενώ είχε ήδη αρχίσει να γίνεται γνωστός από το 1926 που είχε εκδώσει το βιβλίο «Κι ο ήλιος ανατέλλει».
Το 1932 επισκέπτεται για πρώτη φορά την Αβάνα, που από το 1939 κι έπειτα έμελλε να γίνει ο μόνιμος τόπος διαμονής του για το υπόλοιπο της ζωής του.
Το 1936 θα καλύψει ως ανταποκριτής τον ισπανικό εμφύλιο και κατόπιν θα γράψει ένα από τα δημοφιλέστερα βιβλία του, το «Για ποιόν χτυπά η καμπάνα».
Μετά το Πούλιτζερ θα έρθει την επόμενη χρονιά και η βράβευσή του από την Σουηδική Ακαδημία, αλλά από εκεί κι έπειτα ο συγγραφέας αρχίζει να αντιμετωπίζει πολλά σωματικά και ψυχολογικά προβλήματα, που η παράλληλη κατανάλωση αλκοόλ τα επιδείνωσε μ’ αποτέλεσμα τον Ιούλιο του 1961 να οδηγηθεί στην εθελούσια έξοδο.
