Μεγάλο αφιέρωμα στο Πάσχα και τη σύγχρονη ελληνική ποίηση. 66+1 ποιήματα εν ζωή Ελλήνων ποιητών και Ελληνίδων ποιητριών, ανθολογούνται και παρουσιάζονται σε δύο μέρη. Εδώ, το α' μέρος με 33 ποιήματα.
Επιμέλεια – συντονισμός αφιερώματος: Αλέξιος Μάινας
Στο νέο μας μεγάλο αφιέρωμα στο Πάσχα και τη σύγχρονη ελληνική ποίηση, ανθολογήσαμε ποιήματα 66+1 εν ζωή Ελλήνων ποιητών και Ελληνίδων ποιητριών, νέα/αδημοσίευτα καθώς και επιλεγμένα από βιβλία ή άλλες δημοσιεύσεις.
Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα είναι ο πολύ πρόσφατα εκλιπών Κώστας Θ. Ριζάκης, με τα δύο μικρά, ανθολογημένα εδώ ποιήματά του, να είναι φόρος τιμής στη μνήμη του, γιατί κι εκείνος έκανε με μεγάλη γενναιοδωρία προς τους νεότερους συναδέλφους πολλά ανθολόγια/αφιερώματα.
Κυριακή Αδαλόγλου
ΔΙΑΛΟΓΙΚΟ
Ήρθα να ψηλαφήσω και να αναμοχλεύσω μνήμες
μύριζε χόρτο κομμένο
και σοταρισμένα εντόσθια
η μοναδική βιολέτα μού θύμιζε έναν παλιό κήπο
ούτε λόγος για λουλούδια από αυλές στον Επιτάφιο
μια γάτα απορημένη με κοιτούσε απ’ το πεζοδρόμιο
εγώ κρατούσα παιδική λαμπάδα
και υποδυόμουν τα χρόνια που πέρασαν
γραμμές οι απουσίες στο πρόσωπο στα χέρια
λείπουν και αυτοί που φύγαν κι αυτοί που είναι
το αρνάκι αφάγωτο κρυώνει
το κεφαλάκι του μού ψιθυρίζει
δεν ξεγελάς κανέναν κι ούτε σου πάει ο ρόλος
εσύ που ξέρεις τα πολλά, του λέω,
πες μου σε ποιο επεισόδιο ισιάζει η πλάτη μου,
όταν αποφύγεις την αδέσποτη σφαίρα που σε κυνηγάει
αποκρίνεται.
Ελένη Αλεξίου
ΟΙ ΕΚΔΡΟΜΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
Στις ανθισμένες κουτσουπιές
εκεί που λένε ότι κρεμάστηκες, Ιούδα
φωτογραφίζονται οι εκδρομείς
ευθυτενείς κι ανέμελοι
σαν αναμάρτητοι σαν απολύτως βέβαιοι.
Αναρωτήθηκαν άραγε ποτέ αν κάτι τους διαφεύγει;
Αυτοί που προσπερνούν σκυφτοί τι κουβαλούν;
Το βάρος ποιας απόφασης, το χρέος ποιας θυσίας;
Ποιας απώλειας τον παιδεμό, ποιο λάθος;
Πόλη του κάμπου, γύρω γύρω χωράφια και μαντριά
ούτε ένα ύψωμα, ένα λοφάκι.
Πώς βρέθηκε τόσος Γολγοθάς;
Χρύσα Αλεξοπούλου
ΜΟΙΡΑΙΟΣ
Δεν γίνεται τον βρόγχο σου να προσκυνήσω, θα ήταν
ασέβεια προς τον Αναστημένο.
Ούτε μπορώ να σε υψώσω σύμβολο εγκάρδιας αφοσίωσης.
Κι όμως κάθε φορά που με οδηγίες σκηνικές αιώνων
μαζεύεις τοξεύματα αράς, ανάθεμα διάρκειας οργίλο,
νιώθω να νοιάζομαι για σένα, έστω και με ντροπής επίγευση.
Δεν είναι ότι κατανοώ τη δράση σου, είναι γιατί αν ήσουν μύθος,
θα πλούτιζες την τραγικότητα
– ήρωας εσύ «πράξεως σπουδαίας και τελείας».
Τώρα μόνο μπορώ με λέξεις μεγάθυμες
το άχθος της απόρριψης να ελαφραίνω
και σταθερά να σου θυμίζω πόσο εκούσια έγινες
αστόχαστα μοιραίος…
Ειρήνη Βακαλοπούλου
ΑΠΡΙΛΙΟΣ, ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΠΕΔΙΟΥ
είδα τα ατσάλινα σπίτια δίπλα στη Μεσόγειο,
εκεί που χαμηλώνουν τα πουλιά
και οι βραχώδεις ακτές χαιρετίζουν τον θάνατο
εκεί που οι παπαρούνες ανθούν με την αθώα τους άγνοια
και τα σταρένια παιδιά παίζουν μπάλα.
όλα μέσα στην περιστροφή της μέρας
το βράδυ έρχεται
και μαζεύει το παράξενο τραγούδι τους,
σαν Επιτάφιος
και το πρωί, πάλι –
με τις μαργαρίτες, με τις παπαρούνες,
με το κόρδωμα των πουλιών,
με το στίλβωμα της θάλασσας,
ο ήλιος φωτίζει την πλάτη
στη σκιά μιας πλανόδιας ύλης.
Όμως ίσως στεφάνι τα στόματά τους
η επίμονη προσευχή –
και το ατσάλινο ταβάνι,
οίκημα από καρπούς
και είναι η αρχή –
ή έτσι ειπώθηκε
για να αντέξει.
Άννα Βασιάδη
ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
σήμερα
ένα ασθενοφόρο τρέχει
απ’ την αντίθετη κατεύθυνση
ένας κουρασμένος άντρας στο αυτοκίνητο
δίπλα μου
γνέφει στον ικέτη που στέκεται στο φανάρι
να του δώσει ένα τσιγάρο
μοβ ανθάκια
ραντίζουν τα κράσπεδα
ατίθασα μικρά πουλιά
γαντζωμένα στα κάγκελα
μας παρατηρούν.
Ακόμα και στην τσιμεντένια
ζωή
υπάρχει
σπόρος.
Αν υπάρχει θυσία/
υπάρχει αγάπη.
Αν υπάρχει αγάπη/
υπάρχει θυσία.
Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος
ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
Τα ξύσματα του μολυβιού μες στο τασάκι,
μια πασχαλίτσα στην άσφαλτο,
τα λιγνά κεράκια στην εκκλησία,
το καραφάκι με το τσίπουρο,
δυο σπουργίτια που ισορροπούν πάνω στη μουσμουλιά,
εκείνο το σύννεφο που ’μοιαζε με καράβι,
ένα σύντομο ποίημα του Ρίτσου,
η ελάχιστη στιγμή που έσκυψε
για να ισιώσει τη ραφή της κάλτσας της,
τα κουκούτσια της ελιάς σ’ ένα πιατάκι του καφέ,
δέκα λεπτά μεσημεριανός ύπνος στον καναπέ.
Αναστασία Γκίτση
ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΑ
ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ
άρχεται ο πόνος
ο πόνος άρχεται
ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ
περιπίπτει η γυνή
ο Άνθρωπος περισώζει
ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
με του ελέους Σου την αγάπη
να με περιχύσεις σήμερον
ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ
επί ξύλου κρεμάμενη η ευσπλαχνία
τα σπλάχνα μου ματώνουν σαν τη θωρώ
ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
εν τω μέσω θείων Παθών
μετεωρίζετο το κάλλος
oδυρόμενη μάνα η γυνή
μαυροφορεί το πένθος
ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
νύχτες τρεις έβραζε το αίμα
μνήμα κενό ο θάνατος
δεν σε βαστά το χώμα
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΑΣΧΑ
μοσχοβολάς φως
Δημήτρης Γλυφός
ΚΕΔΡΟΣ
Αλίμονο στη μήτρα που τον έχτισε.
Στα δάκρυα που πήζουν κι εξατμίζονται μ’ ένα μπουκάλι ούζο.
Στα μοιρολόγια τα λευκά.
Σ’ εκείνα τα εξαπτέρυγα, σ’ ακτίνες δίχως ήλιο.
*
Με μυροβόλο αγκάλιασμα, λαιμό για δεκανίκι, τεντωμένα σκιάχτρα θερίζουν ουρανό.
Στα χέρια μου που τρέμουνε, στο σάλιο που αποφεύγω, διατάζω στην υπομονή με θρήνο μη με σκάψει.
*
Χωρίς ψυχή.
Με άρωμα.
Χωρίς ματιά.
Με πάγο.
*
Απόψε ενταφιάζεσαι θεέ με τους ανθρώπους.
Άννα Γρίβα
ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ
Πού είναι οι μαθητές;
Και πού οι φίλοι;
Στα χέρια του παγώνουν τα καρφιά
Τώρα ολομόναχος
αναλογίζεται τον βίο του
Θέλει να θυμηθεί
να σπινθηρίσει η σκέψη του
να φλογισθεί ο νους του
Μα είναι τα μάτια του κλειστά
κι αντί για μνήμες
οσμίζεται
οσμίζεται ολόγυρα
μια θάλασσα φανταστική
κι αναχωρεί
και φεύγει
δεμένος στο κατάρτι του
Στ’ αυτιά του φθάνει πια
μονάχα το τραγούδι των Σειρήνων
κι η κρούση η ρυθμική του κωπηλάτη
Αναχωρεί
και φεύγει
για εκεί απ’ όπου ήρθε
απ’ τ’ άγνωστο
το φωτεινό νησί του
που λουσμένο στο κύμα
δεν φοβήθηκε ποτέ την οδύνη.
Γιώργος Γώτης
ΛΑΖΑΡΟΣ
Τυλίγει το σώμα η κλωστή κορδέλα υφαίνει σχεδόν
αόρατη γάζα, το νήμα της ζωής ξετυλίγει, ξεφτίζει
τις μέρες κουκούλι φτιάχνοντας να προστατέψει
ό,τι δεν πρέπει να αγγίξει η φθορά, όσα δεν πρέπει
να δεις να αισθανθείς, ωσότου αντικρίσεις πάλι
αυτά που τόσο καλά γνωρίζεις.
Τρυφερά να αγγίξεις τα αγαπημένα μαλλιά τα
γλυκοφίλητα χέρια αντίδοτα στο παγωμένο χώμα.
Ήταν η αποφασιστικότητα της προσταγής το χέρι
επιδέξιου τεχνίτη υπάκουσαν
τα σπασμένα κομμάτια πήλινης ζωής και ξανά
αρμοστήκαν στο γνώριμο σχήμα. Και…
σηκώνεται ο Λάζαρος εκ νέου γυμνός απ’ τη σάρκα
του σκότους, το χώμα των χρόνων του τινάζει
λουσμένος στης ζωής τον ιδρώτα.
Από τη νύχτα γη χωρίζει της μέρας του τα μυστικά
ξεχώρισε το χθόνιο σκοτάδι που ξεκλέβει της ύπαρξης
τη μειλίχια λάμψη τη σκιά που ρίχνει η θνητότητα.
Κομμάτι δυο κόσμων στην άνωση του φωτός υπακούει.
Ανάσα της ψυχής η πίστη.
Αν η μοίρα δεν θέλησε να σπάσει το νήμα
εκεί που έγιναν όλα σκότος και σκόνη.
Αρχέγονες τελετές συνδέουν πόνο και αισθήματα
ανάλαφρα σηκώνουμε με το νωπό κλάμα
τον θαμπό θρήνο της απώλειας την εικόνα και…
Εξήλθε τότε όρθιος στη γάζα τυλιγμένος ανέγγιχτος
σιωπηλός στο ορατό σύνορο κρατώντας
του άλλου κόσμου μυστικά
αποζητώντας τους επιδέσμους να σκίσει
για να αποκαλυφθεί πιο γρήγορα το χάσμα.
Βερονίκη Δαλακούρα
ΠΑΣΧΑ
Σοφή στροφή στο δρόμο. Φεύγουν τρεχάλα οι μέρες,
στεφάνια που μαδούν με τα πρησμένα δαχτυλάκια τους
φτωχοί. Είναι και υπήρξαν ταραγμένοι από το ζεστό νερό,
τα ονόματα μπερδεύουν μες στο τραύλισμά τους.
Από το ξύλο ακίδες στους βολβούς
απ’ το στεφάνι αίμα
στα μπαλκόνια.
Διώνη Δημητριάδου
ΑΔΩΝΙΔΟΣ ΚΗΠΟΙ
Σαν να της φάνηκε πως η Άνοιξη την καλούσε. Κι άνοιξε το παράθυρο. Δεν ακουγόταν τίποτε. Αλλά εκείνη αφουγκράστηκε όλα τα κρυφά μηνύματα. Αναλογίστηκε χιλιάδες χρόνια πίσω εκείνον τον άλλο, τον όμορφο, τον νέο, τον ευλογημένο συνάμα και καταραμένο. Να ζει ζωή ατελείωτη και θάνατο αθάνατο. Να πεθαίνει κάθε φορά μέσα στο άνοιγμα της φύσης. Να γεννιέται κάθε φορά με μιαν ανάσα πανάρχαιας μνήμης. Για να ξεχαστεί πάλι. Σε μιαν αέναη πορεία του σκότους μέσα στο φως. Θεοί καινούργιοι και παλιοί. Η μοίρα τους η λήθη.
Πήρε στο χέρι της το πιατάκι με τη φακή που είχε πια βγάλει φύτρα και μεγάλωνε. Φόρος τιμής παλιάς θεότητας στον νέο θεό. Το ακούμπησε στο περβάζι. Και ξαφνικά ένιωσε πως όλα ένα είναι, και τα τωρινά και τα μακρινά. Αδιάσπαστη ενότητα των ανθρωπίνων και των θεϊκών.
Από μακριά ήδη ακουγόταν η πρώτη μελωδία. Του Επιταφίου που όλο και πλησίαζε.
[ Σ.τ.Π.: Κατά την αρχαία λατρεία/μνήμη του Άδωνη συνήθιζαν να παριστάνουν το εφήμερο πέρασμά του από τα επίγεια πράγματα με αυτά τα ταπεινά πιατάκια με τη φακή («Αδώνιδος κήποι») που γεννιέται, μεγαλώνει και σε λίγες μέρες πεθαίνει. Όπως οι θρησκείες ανακατεύονται και νέοι θεοί παίρνουν τη θέση των παλιών, έτσι και το έθιμο αυτό επιβίωσε μέσα στη νέα χριστιανική θρησκεία. Έτσι, τη Μεγάλη Παρασκευή υπήρχαν περιοχές στην Ελλάδα, που την ώρα της περιφοράς του Επιταφίου βγάζαν στα παράθυρα αυτά τα πιατάκια με τη φυτρωμένη φακή. ]
Αγγελική Δημουλή
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ
Στην Πάτμο
τους Απρίληδες
χρόνους πολλούς ξεπλένω
το βλέμμα μου
στην μπλε ώχρα των λόφων της –
ψαράδες ασημίζουν το τοπίο.
Απαλύνω τις νύχτες
το αγκαθωτό στολίδι μου
στων λιναριών το στρώμα
και μύρο λούζομαι
της γης την πέτρα –
πώς κολυμπάει κάθετα το φως.
Κι ανάμεσα σε τυμπανοκρουσίες
από ανάλαφρες κραυγές
από τους τρούλους και τα σήμαντρα
Ανασταίνομαι.
Σταύρος Ζαφειρίου
ΣΩΜΑΤΟΣ ΛΟΓΟΣ
Το σώμα βαφτίζει το πνεύμα μου Κύριε.
Το παθητό του υπαρκτού ονομάζει τη φθορά μου.
Το όμοιο λυτρώνεται από τ’ όμοιο.
Το σώμα μου είναι ο Γολγοθάς ερμηνεύοντας
το άχθος μιας ασώματης μορφής.
Ραφαήλ, Ουριήλ, σαλαγητές του σύμπαντος·
Αζραέλ, Αζραφαέλ, βοσκοί των πλανητών,
αυτό το πλήθος φορτωμένο με χαλκό,
αυτοί οι πολεμιστές, αυτά τα τύμπανα,
αυτός ο όχλος με τους σταχτιούς λαιμούς
τι κυνηγούνε μες στο μεσημέρι;
Γιατί ξάφνου παράτησαν τα σπίτια τους,
τα ιερά και τη συναλλαγή της αγοράς;
Γιατί βαδίζουν πλάι μου με τ’ αναιδή τους νύχια;
Πού βρήκαν τόσο θάνατο και τον επευφημούν;
Η θυμωμένη λόγχη γέμισε τα σπλάχνα μου.
Απ’ τον σταυρό μου χόρτασε το δόντι του καρφιού.
Το αίμα μου μετρήθηκε σ’ όλες μου τις αισθήσεις.
Ασκείται εντός μου η ζωή στην πράξη του ανθρώπου.
Νυχτώνει η ώρα και μαζεύονται οι φωνές·
αρνήσεις, παρακλήσεις, χλευασμοί,
τα ρούχα μου στων κυβιστών τα χέρια,
το εύθραυστο και έσχατο φορτίο
της εποχής του Προ και του Μετά.
Κι ο σπαραγμός της μάνας μου και η ντροπή του Πέτρου
και τόσα πράγματα απλά που τα έμαθα αργά
και τόσα θαύματα στη μέση αφημένα·
η πυρωμένη κόμη της στεγνώνοντας τα πόδια μου,
το λυπημένο έαρ του Ιωάννη,
ένα τραπέζι μυστικό που έμεινε ασυμμάζευτο,
μια προσευχή, να ξεπεράσω το απαραίτητο.
Λίγος καιρός ο χρόνος που εμπιστεύτηκα τη γη,
πολύς καιρός το αιώνιο και η αθανασία.
Πόσο μακριά ο ουρανός!
Πόσο μακριά ο παράδεισος που τάζω και τρομάζω
και το λιμά σαβαχθανί δεν θέλω να το πω.
Γιώργος Χ. Θεοχάρης
ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
Ύστερ’ απ’ την Αποκαθήλωση επήγαμε στα μνήματα.
Στην άκρη του τάφου της μάνας
καθόταν το αβάφτιστο της Πολυξένης.
Φορούσε λουλουδάτο τσιτάκι.
Έπαιζε με μια πάνινη κούκλα.
Είχε ήρεμο, γλυκύτατο, βλέμμα.
Η άλως του φωτός γύρω απ’ το κεφαλάκι του
μου δημιούργησε την εντύπωση
πως έβλεπα τη μάνα παιδάκι.
Έστρεψα προς τη μάντρα του νεκροταφείου
κι είδα τη μάνα μου νύφη, μετεωριζόμενη,
να μπαίνει κρατώντας ένα μπουκέτο μοβ βιολέτες.
Με παντελονάκι κοντό με τιράντες
κι ένα παράταιρο μπάλωμα στον γοφό,
πετούσα μπροστά της,
φορώντας τα παπουτσάκια της Λαμπρής.
Κρατούσα αναμμένη τη λαμπάδα του γάμου της.
Ο πατέρας, παρέκει, γυμνός, άταφος,
είχεν αρχίσει ευσυμπάθητον θρήνον, βουβόν.
Άναψα από ένα λιανοκέρι στους τάφους τους.
Βγαίνοντας επήρα κι εγώ, με τους άλλους,
το σακουλάκι με τα κόλλυβα του γάμου τους.
Θωμάς Ιωάννου
ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
Μια διαβολοβδομάδα
Δίχως τελειωμό
Ένα καψόνι να σε κρίνουν άξιο
Δευτέρας Παρουσίας
Θέλει δυνάμεις ειδικές
Να ζήσεις μόνο μια φορά
Δια παντός
Χωρίς να περιμένεις θαύματα
Και υπερφυσικές δυνάμεις
Όπως τόσοι που σταύρωσαν τα χέρια τους
Και είπανε «Θεέ μου»
Ανάσταση ούτε ζωγραφιστή
Μόνο σταυροί
Στο βάθος να πληθαίνουν
Λένα Καλλέργη
ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
Κάθε χρόνο, στον Επιτάφιο,
δεν ξέρεις ποιον μπορεί να συναντήσεις.
Ποιος να είναι φέτος ο νεκρός.
Ίσως ο πρώτος έρωτας.
Πιστεύει πλέον μόνο στους νομάδες
και σε θυμάται σαν πικρό φιλί.
Ίσως το ζεύγος των παλιών καθηγητών
εκείνη άντρας, εκείνος γυναίκα
τα παιδιά τους χαμένα
μακριά από αμφίβια τελετουργικά.
Γυαλίζουν τ’ αναθήματα κι οι ευλαβείς
που διατηρούν το σώμα μυρωμένο.
Παιδικοί φίλοι γερνούν ξαφνικά
μπροστά στα μάτια σου.
Είσαι πάντα πιο λίγος
και περισσεύεις του νεκρού.
Τι θεία ισορροπία.
Πριν αγριέψει ο φόβος, τον στολίζουν.
Παρασκευή σημαίνει
πως δεν είναι ντροπή να πεθαίνεις.
Δεν είναι ο θάνατος ντροπή.
Εκτός αν σε κηδεύουν κάθε χρόνο
μες στα κορμιά, και με θυσία τόσα λουλούδια
επειδή ανασταίνεσαι.
Άγγελος Καλογερόπουλος
ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ
(στον Θοδωρή)
Ακούστηκαν χαρμόσυνες καμπάνες
χείλη φιλήσαν της αγάπης το φιλί
γιατί ο Χριστός οὐκ ἔστιν ὧδε
έμεινε ο άνθρωπος στο μνήμα μοναχός
Ούτε κι εσύ ήσουν εκεί ανάμεσά μας·
κι εμείς κρατώντας αναμμένες τις λαμπάδες
κατηφορίσαμε σιγά-σιγά στο σπίτι
κι έρχεται πάλι ο Χριστός ξανά σαν φως
Με τη λαμπάδα μου ανάβω το καντήλι
‒σού χάρισε κι εσένα τη ζωή;‒
λέω σιγά ξανά Χριστός ανέστη
κι έγινε ο θάνατος –ακούς;‒ περαστικός
Φωτεινή Καπελλάκη
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ
Η ουλή κάτω από τη φούστα ιδρώνει
Καθώς κόκκινο στάχυ το ρίγος της άνοιξης
Μαθαίνεται από τα σώματα των εσταυρωμένων.
Όσο να πεις
Απ’ τον παροξυσμό της συνήθειας του θηρευτή για βία κι αποκάλυψη
Δόθηκαν όλες οι αφορμές για συντριβή κι απόγνωση.
Τίποτα δεν υπομένεται, όσο τίποτα δεν αντιστέκεται.
Καθώς το ακίνητο κύμα καθώς το στήθος σου
Χωρισμένο κάτω από τον βράχο
Σε καθεστώς νεότητας και αγκάθια.
Πάρε τον Λάζαρο αγκαλιά
Χώρεσε το σώμα του ολόκληρο μέσα στα χέρια σου
Κι ύστερα σκέπασε την κραυγή του μ’ ένα σεντόνι.
Καθώς τα σύμβολα λιώνουν
Θα πεις
Άραγε ο κόσμος τελειώνει;
Και μετά το νόημα, θα πεις. Να βρεις το νόημα.
Προτού η πληγή γράψει ένα αντίο μυστικοπαθές και οριζόντιο
Όπως οι φράσεις μου.
Τάσος Καπερνάρος
ΧΩΡΙΣ ΩΣΑΝΝΑ
Μπερδεύτηκε με τα λογιστικά
Ο Ζακχαίος.
Έχει και βαρύ συνάχι.
Δεν είναι ν’ ανεβεί στο δέντρο σήμερα.
Το ’ριξε κι ο Νυμφίος στα χαρτιά
Στο αλωνάκι έξω απ’ την Ιεριχώ
Με τους πραματευτάδες
Και την επίσκεψη αναβάλλει...
Πάνος Καπώνης
Ο ΑΜΝΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
Ήταν ένα όμορφο χαλί από άσπρες μαργαρίτες
Και δίπλα είχαν σκάψει λάκκο στην καρδιά τους
Να ψήσουν τον αμνό του Κυρίου
Τον «αίροντα τας αμαρτίας»
Του κόσμου τούτου και του άλλου και του άλλου
Επί ώρες γυρίζοντας τη σούβλα φυσώντας τα κάρβουνα.
Τα κάρβουνα του Πάσχα, παράδοση φωτιάς παλιάς
Που κάθε σπίτι έκαιγε χρονιάρες μέρες στην αυλή του
Με λιόκλαδα ευωδιαστά και αποστεωμένα κρέατα
Που περίμεναν σουβλισμένα να αναστηθούν το πρωί
Για να φάνε και να πιουν στην υγειά του Κυρίου.
Τρεις μέρες έμεινε ο Κάβειρος λαξευμένος
Στην πέτρα της Σαμοθράκης μετά το σβήσιμο
Της φωτιάς.
Ειρήνη Καραγιαννίδου
ΤΟ ΘΑΥΜΑ
(Ποιος είδε ψάρι στο βουνό)
Ξυπνά μια μέρα ο Λάζαρος
Δυο πιτσιλιές στα μάτια ασβέστης
Ο όγκος όμοιος με χθες
η διαφορά στο βάρος
Τα Σάββατα που η σκάλα τρίζει
τυχαία τον συναντάς στους διαδρόμους
Τι κάνουν τα παιδιά, μεγάλη μέρα σήμερα καλού-κακού
ξομολογήσου, βάλε λεμόνι στο φαΐ, άπλωσε την μπουγάδα
μην τύχει και χλωμιάσουν τα ασπρόρουχα
και τέτοια κι άλλα για εκείνα τα λεπτά ζητήματα του άσπρου στο ταβάνι
Και να ’ταν μόνο αυτά
Βρέθηκαν προ απροόπτου οι ερευνητές, μορφάζανε οι δύσπιστοι
Μυστήριο, είπαν, φάρσα
Κι οι οιωνοί δεν είν’ ανθρώπων αντικείμενο, το ξέρετε
– Μορφάζανε αυτοί
Ήτανε σίγουροι πως κατά τύχη διάβαζε τα σημάδια
και τις απρόοπτες θεομηνίες
Μέχρι που έσκασε ο βράχος στα αυτιά τους, τα πόδια ως τον
αστράγαλο στο κύμα
Και τράβηξαν για τα ρηχά.
Ανθρώπινο είναι το πλανάσθαι
αν έχεις να καταπιαστείς
μ’ ένα εξ ανοργάνου ύλης σκηνικό
Και στην προκείμενη περίπτωση
το φευγαλέο του ονείρου
δεν είναι μεταδοτικό
Έτσι εξηγούνται οι παράπλευρες απώλειες
Σε κάθε αιωνιότητα λιποτακτούνε οι στιγμές
που ανήκουνε στην αγιοσύνη – Μην
το παίρνεις σοβαρά
Γι’ αποστασία πρόκειται συνηθισμένη
Λες μάταια οι αυτόχειρες
Όταν τρίζει το πάτωμα
Θαύμα υπομένουνε που θέλει μερεμέτια.
Γιώργος Κατραούρας
ΑΦΟΡΗΤΑ
Κάθε βράδυ
πάνω απ’ το κρεβάτι μου
στη θέση, του μικρού
ξύλινου σταυρού
–εκεί αφόρητα–
είναι το αίμα σου.
Και είναι αυτό
όσο χρειάστηκε
όχι όσο κύλησε
Ανδρέας Κεντζός
ΑΣΚΗΤΗΣ ΙΛΑΡΙΩΝ
Άδειασε η πόλη
κάτι πάθαν όλοι κι έτρεξαν στην έρημο
Τι να ’γινε άραγε – τους υποσχέθηκε κανείς
χρυσό;
«Μη λες αηδίες άγιε πατέρα»
μου είπε μια κυρία
«για το πνεύμα μας και την ψυχή μας
ο Κύριος μας στέλνει εδώ»
Ώστε έτσι λοιπόν ο Κύριος
Το πήρα κι εγώ απόφαση
να γυρίσω πίσω στη μάνα μου
που με κλαίει
Τουλάχιστο γι’ αυτήν ν’ αναστηθώ
Γιώργος Κοζίας
ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΕΝΗΘΗΤΩ
(επιδοτήριον στην ποιήτρια Κ.Δ.)
Έμπαινε η Άνοιξις, εποχή της ταραγμένης νιότης
Κάτω από τον σταυρό και
τα δίχτυα των ναύλων
μοναχικές καρδιές τραγούδησαν
και πριν αλέκτωρ λαλήσει
έφηβοι αρνητές βλασφημούσαν
τον μόνον Σωσμένο, τον αεί Αναμάρτητο
φτύνοντας τα σουβλιά και τα καρφιά του.
Στων ιερέων τα χειροκροτήματα,
στα Ηλί Ηλί,
στα κάλπικα Εγέρθητι
πεθαίνουμε, πεθαίνουμε
κι ο Ναζωραίος
αιωνίως Ανασταίνεται.
Τι όμορφο να ’σαι ζωντανός
στου Βασιλέα των Βασιλέων
το τρύπιο «Αληθώς!».
Κι ο Γολγοθάς στον πάτο της αβύσσου
για ένα κομμάτι Γενηθήτω
για μια στιγμούλα Ανέσπερου Φωτός.
Αλέξανδρος Κορδάς
ΠΙΛΑΤΟΣ
Την Ιουδαία τη φαντάζομαι στον γύψο,
μια χώρα που ’ν’ αδύνατον να κινηθεί.
Και πως μαζί της παραλύω δεν θα κρύψω,
για τον λαό της έχω αλήθεια λυπηθεί.
Οι Σαδδουκαίοι θέλουνε ν’ αναστηθεί,
η χώρα τους, μα εγώ σκληρά θα τους συντρίψω.
Οι Φαρισαίοι λεν πως έχει μοιρασθεί,
η τράπουλα καλά· δεν θα τους απορρίψω.
Προχθές μου ’φέραν κι άλλον έναν παλαβό,
και ξέρανε πως δεν θα τους εγκαταλείψω.
«Κβο βάντις» του ’πα με πυγμή και πάλι, «κβο;»
Ούτε τα χέρια μου δεν πρόλαβα να νίψω.
Τον είχανε καρφώσει πάνω στον σταυρό.
Κι ήτανε δίκαιος ως άνθρωπος θαρρώ.
Έλσα Κορνέτη
ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Εκείνο το κλεμμένο
Φιλί της Αγάπης
επιμένει να
πάλλεται στον ουρανό
όμοιο με καμπάνας
γλωσσίδι
ηχώντας παράφωνα
σαν παλιά δόξα
παλιά ευτυχία
Θεώνη Κοτίνη
ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
Ήρθε η άνοιξη
και στάζουν δάκρυα.
Έχω καρδιά λοιπόν για τριαντάφυλλα;
Ευλογημένο έαρ του Χριστού,
με ραίνεις
βροχούλα γύρης το πρωί,
το απόγευμα βαμβακερό ένα νότισμα.
Γλυκό το μέλος των ανθών,
το πάθος στ’ άγγιγμα
της νεραντζιάς που φτάνει ως το μπαλκόνι μου.
Δες πώς σταλάζει
την πιο μεγάλη τρυφερότητα του ασήμαντου
μες στο μυχό του άσπρου.
Ανοίγεις τα παράθυρα
κι η απεραντοσύνη του εύθρυπτου
στέλνει το μοσχοβόλημα ως πέρα στο κορμί σου.
Αύριο ίσως, το πολύ-πολύ μεθαύριο,
θα γείρει αυτή η έγερση στο χώμα.
Ετούτη να ’ναι η Σταύρωση;
Στήθος ανθού της νεραντζιάς τα ξημερώματα
να τείνει
σε απαλό θάνατο αμνού
την άλλη μέρα;
Μαρία Κούρση
Η ΒΑΛΣΑΜΩΜΕΝΗ ΤΗΣ ΒΙΤΡΙΝΑΣ
Είναι εκεί για χρόνια
Δεν έχει βλέμμα
Τα Χριστούγεννα της βάζουν
λαμπάκια στα μαλλιά
Και το Πάσχα ένα αυγό
κατακέφαλα
Έχει κουμπί που βγάζει
ήχο γέλιου. Της αλλάζουν και
μπαταρίες. Τα παιδάκια
γελάνε. Και οι μεγάλοι επίσης.
Ένας αδέσποτος σκύλος
δεν γελάει
Χλόη Κουτσουμπέλη
ΠΑΣΧΑ 2026
Είμαι ένα κόκκινο αυγό που ξέμεινε στη φοντανιέρα.
Το φυτίλι μιας λαμπάδας που έλιωσε.
Μια σταγόνα απ’ το κρασί της Θείας Κοινωνίας
που χύθηκε στο πάτωμα.
Είμαι ένα Πάσχα πνιγμένο στο αίμα
πολλών αθώων μικρών Χριστών
καρφωμένων σε ερείπια.
Δεν θα γίνω ποτέ Πέρασμα ή Έξοδoς.
Θα παραμείνω αποκεφαλισμένο κοτόπουλο
ωμό σφάγιο στο τσιγκέλι του
ενώ παρανοϊκά υστερικά παιδιά
παίζουν πεσσούς
με τα κεφάλια των λαών.
Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΥΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
(σε Αυτόν)
Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ
Άκαρπη η συκιά μέχρι σήμερα
ανοιχτά όλα τα μέτωπα της εβδομάδας
της Μ. αυτής Εβδομάδας
Μ. ΤΡΙΤΗ
Αναζητούμε τις Δέκα, έστω τις πέντε, Παρθένες κι ας μην προνόησαν,
είχαν μιαευγενική προδιάθεση
Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ
Αυτό το μύρο της ποίησης
έναν ύπουλο θάνατο κυοφορεί στην παράδοση
Μ. ΠΕΜΠΤΗ
Μυστικά προσευχόμαστε την προδοσία,
το καθιερωμένο ραντεβού με τη σύλληψη
Λογαριαστήκαμε, λυτρωθήκαμε,
τον σταυρώσαμε
Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Σε περιφέρουμε χρόνια, μήπως και μπεις στην καρδιά αντί στον ναό,
πεθαμένο, ήρεμο
Τα καρφιά απόμειναν να μας σταυρώνουν
σαν να διαβάσαμε το πρώτο άσεμνο εικονογραφημένο μας
Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ
Εις Άδου αλλά Άνοδο
προετοιμασία της φυγής σου για τη σωτηρία μας
,μα πώς γίνεται με τόση απουσία;
ΚΥΡΙΑΚΗ
«Σαββάτο βράδυ μου έμορφο
ίδιο Χριστός Ανέστη»
του ποιητή αυτό
Δήμητρα Κωτούλα
QUO VADIS
Δύσκολα καταλάβαινα τους μηχανισμούς της θεότητας.
–πλησίαζε γιορτή
άζυμα, πάσχα–
τις απρόβλεπτες αναδιατάξεις που επιφέρει η πίστη
στη φυσιολογία των όντων.
Ήμουν παρών – εκεί
χωρίς σακίδιο, σανδάλια ή μαχαίρι.
Κρύωνα και θερμαινόμουν.
Η ζέση της φωτιάς μού καίει το πρόσωπο.
*
Και στην Άππια – παρών
έξω απ’ τις πύλες της Ρώμης να κουβαλώ
με μάτια ανάστροφα
τ’ όνομα που μου δόθηκε
γένους ανθρώπινου.
Τι θα ήταν το Πάθος χωρίς την άρνησή μου
Η εριστική κομπορρημοσύνη της σάρκας χωρίς την πυγμή μου
Δεν ήξερα πού πήγαινα.
Ομολογώ φοβήθηκα
Τον ρώτησα
Τι θα ήταν η μετάνοια χωρίς τη συντριβή μου.
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου
ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
Κι έπειτα σώπασες
όπως σωπαίνει μια βρύση χαλασμένη
όταν αδειάζει το δωμάτιο
ή όπως το πρόσωπο γυρίζεις απ’ την άλλη
και πια ούτε το «μνήσθητί μου» ακούς
ούτε στο «ίνα τί» μιαν ερμηνεία δίνεις.
Μόνον ο ήχος των καρφιών
επίμονος και δελεαστικός
να ξεμοναχιάζει τον έρωτα
στο λήμμα «Τετέλεσται».
＊Κεντρική εικόνα: Χρήστος Μποκόρος «Κεριά» Χρώματα λαδιού σε ξύλο / 40 x 56 εκ. / 2001
[ Εδώ θα βρείτε το Β΄ μέρος του αφιερώματος. ]
