Πέθανε ο ποιητής Κώστας Θ. Ριζάκης

Ο ποιητής Κώστας Θ. Ριζάκης πέθανε την Καθαρά Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 66 ετών. Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή η συγγραφέας και εκδότρια Βασιλική Νικοπούλου με ανάρτησή της στην οποία τον αποχαιρετά με το παρακάτω δικό του ποίημα. 

Όλα λοιπόν αργήσανε φριχτά
και η νύχτα με σκεπάζει
απ’ το νεκρό μου σώμα τα ποιήματα
ματαιωμένες ακυρώσεις
όνειρ’ απέλπιδα τυφλά
στα ύφαλα βυθίζουν και σιωπούν…
γερνώ στον τάφο μου κρατώντας
το άσπιλό μου γιασεμί, αυτό
που μιας ζωής η μεταφυσική
γυμνή ονόμασε ψυχή…

Ο Κώστας Θ. Ριζάκης γεννήθηκε το 1960 στη Λαμία, όπου και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του, αφοσιωμένος στο ποιητικό του έργο, το οποίο διακρίνεται για τη μουσικότητα, καθώς και για την αίσθηση πόνου και πένθους που χαρακτηρίζει το ύφος του.

Είχε δημοσιεύσει ποίηση σε διάφορους εκδοτικούς οίκους. Εξέδωσε είκοσι συλλογές, τη μία συγκεντρωτική (των έξ πρώτων ‒ γ΄ επαν. Κουκκίδα 2020). Επίσης, τρία (τα δύο εξ αυτών, αντιστοίχως, εμπεριέχοντα ισάριθμα ανέκδοτα ποιήματα) ημερολόγια της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ Α.Ε.. Διηύθυνε ή και συνδιηύθυνε επτά έως τώρα (σε εννέα εν συνόλω περ.) λογ. περιοδικά. Ακόμα, επιμελήθηκε περί τα 250 βιβλία (ιδία ποιητικά), αρκετά αφιερώματα σε έντυπα άλλων, καθώς και τιμητικούς τόμους σε μορφές (Κ.Ε. Τσιρόπουλο, Γ. Πέγκλη, Μ. Μέσκο, Ο. Αλεξάκη, Σ. Σαράκη, Ζ. Σαμαρά, Β.Π. Καραγιάννη, Δ. Αγγελή, Γ.Χ. Θεοχάρη, Κ.Α. Κρεμμύδα, Σ.Σ. Σταμπόγλη ‒ το τελευταίο υπό έκδοσιν) τής λογοτεχνίας μας. Ενασχολήθηκε με τη σύγχρονη γυναικεία γραφή (Ζ. Δαράκη, Λ. Παππά, Μ. Καραγιάννη, Κ. Κούσουλα, Χ. Κουτσουμπέλη, Έ. Λάγκε, Έ. Κορνέτη, Ν. Κεσμέτη, Κ. Ρουκ, Μ. Κουγιουμτζή, Α. Μπακονίκα, Ά. Γρίβα, Δ. Δημητριάδου, Ν. Χαλκιαδάκη, Δ. Μήττα, Η. Νικοπούλου, Λ. Καλλέργη, N. Δουλαβέρα). Πρόσεξε πολύ όσους νεώτερους άξιους. Έχουν γραφεί και εκδοθεί πολυάριθμα μελετήματα για το ποιητικό του έργο.

Η τελευταία του ποιητική συλλογή με η παλάμη όρισε το δόρυ κυκλοφόρησε στις αρχές του έτους από τις εκδόσεις ΑΩ. 

Από τη συλλογή, το παρακάτω ποίημά του:

ο τυφλός

άπλωνε μ’ ανασφαλώς μπροστά δύο τα
τεντωμένα σαν ναν τα ίδια χέρια αυτά
προστάτευαν τρόπον τινά τί ωστόσον
ακριβεστέρα παραμόνευεν βάρβαρος κ’
η «εξήγηση» μήνα τυφλός εκ γενετής σπάει

όντας μόν’ ψαχουλευτά π’ αφού ποιητής τί μυστικά

ο κτίζων θ’ αρχειοθέτησεν στο εύρυθμον νέου κόσμου

Η έκδοση Επιτάφιος δρόμος (εκδ. Κουκκίδα) συγκεντρώνει το σύνολο του ποιητικού του έργου από το 1985 ως το 2010. Στον τόμο περιλαμβάνονται κατά σειρά οι συλλογές: Ο βυθός μου τα πράγματα (1985), Με τον τρόπο του Αινεία (1986), Τα επόμενα πένθη (1997), Χωρίς χρονολογία (2004), Ο κυρίως ναός (2006), Τα τελευταία ονόματα (2010).

Από τη συλλογή, το παρακάτω ποίημά του:

επιτάφιος δρόμος νωρίς που με ξύπνησε
και με πήρε και πάει κι ούτε φτάνει
πόσα χρόνια ποιες μέρες και πόσες
φιλικές μου οι στιγμές
έχει μνήμη η ζωή μα διαρκεί όσο ο θάνατος πρέπει
μόν’ ο στίχος απόκτησε μάκρος και δύοντας
ηλιαχτίδα στο βλέμμα παράπονο άλγους θανάσιμο μήνυμα
νέο ποίημα ανέτειλε πάλι μητέρα
τη σινδόνη της αποκαθήλωσης άπλωσε
ν’ ανασαίνει γλυκύτατο τέκνο σου

Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου, στις 15:30, στη Λαμία, στο κοιμητήριο της Ξηριώτισσας.