ΣΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ

Κομμάτια κι αποσπάσματα ζωής
αργοσαλεύοντας
νυχτερινά ομοιώματα
γκρίζες σκιές
απ’ τα υγρά πλακόστρωτα μαζεύοντας
ώς το ξημέρωμα

Έπειτα
πολύ προσεκτικά το μέτρημα
μη γίνει λάθος και συναριθμηθούν
με τους παρόντες
οι φίλοι που ολοένα λιγοστεύουν

Στο τέλος πια σαν αποκάμουν
πολύτιμο φορτίο τα ίχνη αποθηκεύουν
μην και σβηστούν από την πρωινή δροσιά
και θριαμβεύσει ο θάνατος
[Από την έκδοση]

"Ήθελα να δείχνω περήφανη τα υπέροχα κυπαρισσόμηλά μου, να συνεχίσω να κυκλοφορώ ασκεπής και ξυπόλυτη στον δρόμο φορώντας μόνο, ως φύλλο συκής, το βαμβακερό κιλοτάκι, αλλά υποτάχτηκα ακούσια στις νουθεσίες της μάνας και την υπενθύμιση του κοινωνικού στάτους της οικογένειάς μου.
Μα τα κυπαρισσόμηλα ασφυκτιούσαν στις πάνινες φυλακές των ρούχων, καθώς μεγάλωναν κι άλλαζαν σχήμα και διαστάσεις. Κι εγώ, τα βράδια ολόγυμνη στην κάμαρά μου, τ' άγγιζα μπροστά στον ολόσωμο καθρέφτη μου και η εικόνα μου άλλαζε, γινόταν πάλι η παιδούλα με το βαμβακερό κιλοτάκι και τα υπέροχα κυπαρισσόμηλα που σεργιανούσε περήφανη γι' αυτά στους δρόμους της γειτονιάς...
Νύχτα αϋπνίας, προσπαθώ να βρω καταφύγιο στους τέσσερις τοίχους του μπάνιου μου. Μπροστά στον ολόσωμο καθρέφτη του ικέτιδα του παραλόγου προσπαθώ να διαχωρίσω εκείνη που καθρεφτίζεται μέσα του με την άλλη που στέκεται εμπρός του.
Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τους καθρέφτες, είχα διαβάσει κάπου κάποτε. Δεν σου δείχνουν το παρελθόν, ούτε το μέλλον, μόνο μια φευγαλέα αποτύπωση της στιγμής μπορούν να σου δώσουν, που ακόμη και μια απειροελάχιστη κίνηση μπορεί να την αλλοιώσει."
Η Κώστια Κοντολέων, στο μυθιστόρημά της αυτό, αναζητά την ταυτότητα μιας γυναίκας από τα πρώτα εφηβικά της χρόνια έως την πλήρη ωριμότητά της... Χρόνια που τα σφράγισε η παρουσία πρώτα και στη συνέχεια η απουσία του συμβόλου του γυναικείου σώματος. Χρόνια αυθορμητισμού, μα και ωριμότητας. Τελικά, χρόνια συνεχούς ζωής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ήρωας της νουβέλας, νιώθοντας μετέωρος, σ' ένα κόσμο που όλο και περισσότερο μοιάζει ξένος και άγνωστος, αναζητά τον τραγικό ήρωα Οιδίποδα και συνταιριάζει τα βήματά του με τα δικά του. Ποια θα είναι, όμως, η κατάληξη; Στο παιχνίδι της ζωής που καλείται να παίξει, φαίνεται σε κάθε ερώτηση η απάντηση να είναι: ο Άνθρωπος. Ή, μήπως, όχι; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το "Αυστηρώς ακατάλληλον", το πρώτο απ' όσο ξέρω βιβλίο για τα καθ' ημάς τσοντάδικα, είχε βγει σχεδόν τριάντα χρόνια πριν, το Νοέμβρη του 1994, εξαντλήθηκε γρήγορα, μα, για διάφορους λόγους, δεν ξαναβγήκε. Ήταν εξάλλου ένα βιβλίο κεφιού, φτιαγμένο στο γόνατο από μένα και παραγμένο από τον πρώτο εκδότη μου, το φίλο Πέτρο Σπαθάτο (εκδόσεις "Δελφίνι"), δίχως συμβόλαια, συγγραφικά δικαιώματα και τα συναφή. Όμως ο κόσμος το ζήταγε και το ζητάει συνέχεια, και γι' αυτό το ξαναβγάζω τώρα μ' έναν άλλο Πέτρο, το Μιχάλη, και τις "ΑΩ Εκδόσεις". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το φαγητό όπως η ερωτική πράξη και η αφόδευση, είναι ιερές στιγμές και απαιτούν την απόλυτη προσήλωσή μας. Το να τρώει ένας πολιτισμένος άνθρωπος σε δημόσια θέα, είναι καθαρή ανωμαλία και όταν αυτό αποτελεί κοινωνική συνθήκη, τότε ο άνθρωπος, μαθαίνει να σκέπτεται και να πράττει μη φυσιολογικά, δηλαδή αρρωστημένα και βλαβερά για τους συνανθρώπους του. Ίσως η πιο «διαταραγμένη» εφεύρεση του ανθρώπινου πολιτισμού, είναι το τραπέζι του φαγητού και η προϊστορική συνήθεια των ανθρώπων, να μαζεύονται σε οικογένειες, σε παρέες, σε συνεργάτες κ.α. και να τρώνε μαζί. Είμαι σίγουρος πως οι περισσότερες και οι μεγαλύτερες τραγωδίες της ανθρωπότητας, έχουν σχεδιαστεί γύρω από ένα τραπέζι φαγητού. Αν οι άνθρωποι δεν έτρωγαν μαζί και είχαν σαν ιερό κανόνα της ζωής τους, να τρώνε μόνοι τους, ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος, οι οικογένειες πολύ αγαπημένες και οι παρέες θα αποτελούταν από πραγματικούς φίλους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΙ
Εσύ ήσουν.
Μ' όποιον κι αν ήμουν,
εσύ ήσουν.

Αλλά για να μη σε χάσω
δεν σου το είπα ποτέ.
[Από την έκδοση]