Του Άγγελου Παπαηλία
«Και σε τι μου είναι χρήσιμη η Τέχνη; Σε μια εποχή που τα ‘χω χάσει όλα ή σχεδόν όλα; Που έχω καταστραφεί; Που δεν βλέπω φως στο βάθος του τούνελ;», με ρώτησε φίλος από τα παλιά, οικονομικά εύρωστος, τακτοποιημένος… «βολεμένος και χορτάτος»… που λένε, πριν ξεσπάσει βέβαια η οικονομική κρίση, αλλά που μετά την κρίση και –παρά τις ηρωικές του προσπάθειες− έχασε την επιχείρησή του και επιπλέον τον κυνηγούν και οι τράπεζες για ένα χρέος που αδυνατεί πια να αποπληρώσει!
Τι να απαντήσεις σ’ έναν, στην κυριολεξία, κατεστραμμένο οικονομικά πολίτη αυτής της χώρας, που βιώνει σε καθημερινή βάση τον εφιάλτη της τραγικής αδιέξοδης πραγματικότητας! Και όμως, αγαπητέ φίλε και κατεστραμμένε συμπολίτη... Έχοντας βαθειά επίγνωση της καθημερινής τραγικής αδιέξοδης οικονομικής κατάστασης, που βεβαίως έχει πλήξει άμεσα και εμένα, θα ήθελα -αφού με ρωτάς- με το χέρι στην καρδιά, να σου απαντήσω ως εξής: Ερχόμενος σε επαφή με την Τέχνη, δεν θα λύσεις το οικονομικό σου αδιέξοδο! Αυτό είναι βέβαιο. Πλην όμως, η επικοινωνία σου αυτή, θα σε βοηθήσει να απαλύνεις το πνευματικό και ψυχικό σου τραύμα… Απαλύνοντας το, αποκτάς εσωτερικές αντοχές, ώστε να μπορέσεις να κρατηθείς στα πόδια σου, να ξαναγίνεις μαχητής! Να ξαναπολεμήσεις… Σε βοηθάει ώστε να μην πεις ΝΑΙ στη μοίρα σου! Δηλαδή, η Τέχνη σε στηρίζει, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, να μην γίνεις μοιρολάτρης, αλλά αγωνιστής! Να ατενίσεις το μέλλον με αισιοδοξία!
Η Τέχνη δεν είναι ενεχυροδανειστής ή τοκογλύφος για να σου δώσει τη δόση που στη συνέχεια θα τη δώσεις στην τράπεζα… Η Τέχνη είναι το γιατρικό, το βάλσαμο εκείνο, που θα σε γεμίσει ψυχικό απόθεμα για τη συνέχεια του αγώνα. Στην προκειμένη περίπτωση, για επιβίωση και από την άποψη αυτή, η Τέχνη ήταν, είναι και θα παραμείνει το ύστατο ανθρώπινο καταφύγιο.
