Κάθε εβδομάδα η Book Press προτείνει ένα βιβλίο από τις πρόσφατες εκδόσεις.
Επιμ. Λεωνίδας Καλούσης
Αυτή την εβδομάδα το μυθιστόρημα της Ιωάννας Μπουραζοπούλου «Ο Δράκος της Πρέσπας Ι - Η κοιλάδα της λάσπης», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Στις μοιρασμένες σε τρία διαφορετικά έθνη λίμνες των Πρεσπών τοποθετεί η συγγραφέας τη δράση του πέμπτου μυθιστορήματός της, στο οποίο και πάλι καταφέρνει να συγκεράσει φανταστικά στοιχεία με πολιτικές και κοινωνικές αλληγορίες. Η φημολογούμενη ύπαρξη ενός δράκου στην λίμνη θα πυροδοτήσει μια σειρά από ενέργειες και δράσεις από κάθε λογής άτομα και οργανώσεις, με ποικίλα κίνητρα και φιλοσοφικές ή άλλες έγνοιες. Το πρώτο αυτό μυθιστόρημα της τριλογίας τοποθετείται στην νότια, την ελληνική πλευρά, όπου βρέχει ακατάπαυστα μετατρέποντας όλη την περιοχή σε λασπωμένη κοιλάδα. Η Μπουραζοπούλου συνταιριάζει με τόλμη μια σειρά από ετερόκλητα στοιχεία βάζοντας στην ίδια αφήγηση Αλχημιστές και επιστήμονες, μετατρέποντας το ζήτημα της ύπαρξης και φύσης του δράκου σε αέναο ερώτημα πάνω στο οποίο προβάλλονται απαντήσεις που προϋπάρχουν ή βολεύουν τους ενδιαφερόμενους. Οι φίλοι του φανταστικού θα βρουν ένα χορταστικό μυθιστόρημα που «παίζει» με τα στερεότυπα του είδους, οι υπόλοιποι ένα καλογραμμένο στοχαστικό και αλληγορικό αφήγημα με πολιτικές προεκτάσεις.
Ποια είναι η συγγραφέας
Η Ιωάννα Μπουραζοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968. Έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα και θεατρικά. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Από τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν τέσσερα μυθιστορήματά της και το βιβλίο για παιδιά Το ταξίδι των τρολ (2009). Το μυθιστόρημά της Τι είδε η γυναίκα του Λωτ; κυκλοφορεί στα αγγλικά και στα γαλλικά, ενώ ο Guardian το κατέταξε στα καλύτερα βιβλία επιστημονικής φαντασίας της χρονιάς, για το 2013.
Απόσπασμα από το βιβλίο
Στα είκοσι χρόνια που ο γερο-Σεβαστιανός καθόταν στην καρέκλα του φυλακίου, απ' όπου σηκωνόταν μόνο για να ανοίξει ή να κλείσει την Πύλη, είχε δει πολλά τρομερά και παράδοξα, και αν ήθελε να είναι ειλικρινής τούτο δεν ήταν το χειρότερο. Τράβηκε το παγούρι από τη ζώνη του, ευτυχώς είχε μείνει λίγη ρακή, το μόνο γιατρικό για την υγρασία, την ολιγοψυχία και τους δαίμονες του μυαλού. Κατέβασε μερικές γουλιές κι ένιωσε το στήθος του να ζεσταίνεται και τα μουδιασμένα του άκρα να συνέρχονται. Δεν είχε νόημα να στέκεται στη βροχή και να εύχεται πως τον γελούν τα μάτια του, καλύτερα να έμπαινε μέσα και να έβλεπε από κοντά το απόρριγμα του διαβόλου. (σελ. 18)
