Της Εύας Στάμου
Οι επαναστάτες της πολυθρόνας πληθαίνουν. Κρυμμένοι στη ζεστασιά και την άνεση του δωματίου τους, χωρίς να εισπνέουν δακρυγόνα, ή να ποτίζονται τα ρούχα τους με χημικά, χωρίς κίνδυνο τραυματισμού, περνούν τις μέρες τους κάνοντας αναρτήσεις σε μπλογκς, τουίτερ και φέισμπουκ, μιλώντας για πόλεμο, απειλώντας με κρεμάλες, οργανώνοντας την καταστροφή της πόλης, την ισοπέδωση του αστικού κέντρου, υποκινώντας την επίθεση ενάντια σε οποιονδήποτε θεωρούν εχθρό. Συγχέουν το δικαίωμα όλων στην πολιτική διαμαρτυρία με πράξεις δολιοφθοράς και πλιάτσικου, υπονομεύοντας το νόημα και τη βαρύτητα μιας μαζικής ειρηνικής διαδήλωσης.
Σχεδόν ποτέ δεν έχουν σαφείς προτάσεις, ανεπτυγμένα επιχειρήματα, ή ιδιαίτερες γνώσεις πάνω στα κρίσιμα ζητήματα. Ακολουθούν με ευκολία καθέναν που τους κολακεύει και τους χειρίζεται για λίγες ψήφους, αρκεί να μην τους εξαναγκάσει να αρθρώσουν μόνοι τους κάποιον συλλογισμό.
Έχουν ηλικία οι τραμπούκοι της πολυθρόνας; Το τελευταίο διάστημα παρατηρώ ότι παραδόξως οι περισσότεροι είναι μεσήλικες, βολεμένοι σε γραφικούς τρόπους σκέψης και αντίδρασης, στους οποίους έχουν εθιστεί πάνω από είκοσι ή και τριάντα χρόνια. Άνθρωποι αθεράπευτα αυτο-αναφορικοί, ανίκανοι να εκτιμήσουν και να σεβαστούν οτιδήποτε δεν έχει άμεση αξία ή σημασία για τη δική τους ζωή, συνηθισμένοι να αποζητούν την εύκολη, γρήγορη εκτόνωση και εκπλήρωση των επιθυμιών τους. Δίχως έρμα υπομονής, απαιτούν να πάρουν αυτό που θέλουν εδώ και τώρα. Αιώνιοι έφηβοι, εγκλωβισμένοι σε σώματα ενηλίκων.
Αυτή την πόλη δεν την αγαπούν, ακόμα κι αν γεννήθηκαν εδώ. Τα πράγματα γι αυτούς δεν έχουν συνέχεια, επιθυμούν να περνούν καλά στο παρόν. Όταν επικροτούν την καταστροφή ενός κτηρίου δεν νιώθουν ότι χάνεται κάτι δικό τους γιατί ποτέ δεν μετείχαν στην ανάπτυξη μιας κοινής συνείδησης από την οποία πηγάζει ο πολιτισμός μιας κοινότητας.
Γράφουν σαν να έχουν χρόνια να βγουν από το σπίτι τους, λες και η ισοπέδωση της πόλης δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα video game, ένα συνηθισμένο παιχνίδι καταστροφής όπου ο νικητής πετυχαίνει το μεγαλύτερο σκορ, καίγοντας για παράδειγμα τον ένα στόχο μετά τον άλλο, ή ξηλώνοντας όσο περισσότερα μάρμαρα μπορεί από μια πλατεία σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Virtual reality για εκτόνωση, σαν να μην έχει αληθινές συνέπειες για τους πολίτες της χώρας, το πολίτευμα, την ποιότητα της ζωής μας, την ισχύ και την βελτίωση των νόμων, την κοινή ηθική.
Όσοι δεν μπορούν να δημιουργήσουν, και κυρίως όσοι δεν έμαθαν ποτέ πώς να απολαμβάνουν ένα χώρο τέχνης, μια βραδιά στον κινηματογράφο, μια επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο, μπορούν τουλάχιστον, έστω φαντασιακά από τον διαδικτυακό τους τόπο, να τα καταστρέψουν. Game Over.
