Συνέντευξη με τον Ιταλό συγγραφέα Pino Corrias, με αφορμή το μυθιστόρημά του Θα κοιμηθούμε όταν γεράσουμε (μτφρ. Άννα Παπασταύρου) που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κριτική.
Της Ελένης Κορόβηλα
Ο Pino Corrias ζει και εργάζεται στη Ρώμη. Υπήρξε ειδικός απεσταλμένος της La Stampa και συνεργάτης με έντυπα του περιοδικού τύπου, ενώ έχει εκδώσει κι αρκετά βιβλία. Είναι χρονικογράφος και σεναριογράφος, κι έχει κάνει πολλές παραγωγές ταινιών και τηλεοπτικών σειρών, απ' όπου αντλεί και τις εμπειρίες του για τον «κόσμο» τούτου του πρώτου του μυθιστορήματος με θέμα τα έκλυτα ήθη και τον διάχυτο κυνισμό στον κόσμο του θεάματος.
Στο βιβλίο σας περιγράφετε την άνοδο και την πτώση ενός άντρα που ήθελε πολλά και που τελικά τα έχασε όλα. Να δούμε σε αυτό ένα σχόλιο για τα όσα συμβαίνουν στην Ιταλία τελευταία;
Δεν θα το έλεγα. Έχει περισσότερο να κάνει με την φύση της ανθρώπινης ψυχής που (μερικές φορές) είναι ικανή για θαυμάσια πράγματα και άλλοτε για εντελώς φρικιαστικά πράγματα.
Ο κεντρικός ήρωας, ο Όσκαρ Μαρτέλο, θεωρεί ότι οι κριτικοί είναι, λίγο πολύ, κάτι σαν πανούκλα. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;
Όχι, η ύπαρξη των κριτικών είναι σημαντική, απλώς ο Όσκαρ είναι πολύ αγενής.
Έχοντας δουλέψει στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση για πολλά χρόνια γνωρίζετε τον χώρο του θεάματος εκ των ενόντων. Ήταν στις προθέσεις σας η αποκάλυψη της σάπιας πλευράς του συστήματος;
Ναι. Όλα τα φώτα της σόου μπίζνες συχνά χρησιμεύουν για να κρύψουν τις μαύρες σκιές που εργάζονται (και ονειρεύονται) σ’ αυτόν τον χώρο.
Η Σινετσιτά κατείχε εμβληματική θέση στη παγκόσμια βιομηχανία κινηματογράφου. Γιατί δεν υπήρξε συνέχεια;
Γιατί σε αυτή την ιστορία, όπου οι χαρακτήρες δεν είναι τόσο ασυνήθιστοι όσο ακούγεται, το χρήμα τα κατασπάραξε όλα, ακόμη και την καρδιά μας.
Η Ρώμη, όπου διαδραματίζεται η πλοκή του βιβλίου σας, έχει οργανικό ρόλο στην ιστορία. Θα λέγατε ότι είναι μια τυπικά ρωμαϊκή ιστορία;
Όχι, όλες οι μηχανές που δημιουργούν αδιάκοπα θεάματα για παγκόσμιο κοινό (όπως τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα ή το Χόλιγουντ) μοιάζουν μεταξύ τους. Μόνο που η Ρώμη είναι απείρως πιο όμορφη από κάθε άλλο ντεκόρ.
Έχοντας πολλές αναφορές στις παραστατικές τέχνες και στον κλασικό κινηματογράφο, πόσο σημαντική πιστεύετε ότι είναι η τέχνη στην καθημερινή ζωή;
Έχει θεμελιώδη σημασία. Είναι το πραγματικό θερμόμετρο της τραγικής ή ακόμη και κωμικής απώλειας από μέρους μας της αίσθησης της πραγματικότητας.
Ένας πρώην κωμικός, ο Πέπε Γκρίλο, φαίνεται ότι έχει πείσει σημαντικό κομμάτι των Ιταλών για την πρόθεσή του να πατάξει τη διαφθορά και να φέρει την αλλαγή. Πιστεύετε ότι η αλλαγή στις πολιτική και στην κοινωνία μπορεί να έρθει από μη συστημικές προτάσεις;
Αυτό ακριβώς εννοούσα πριν τραγικό ή ακόμη και κωμικό. Μια νίκη του Γκρίλο θα ήταν (ή θα είναι) η τελική διάλυση της κοινωνίας ως όλον μέσα σ’ ένα τραγικό γέλιο. Τελικά οι ακτές μας θα γεμίσουν με τα συντρίμμια από αυτό το ναυάγιο (μαζί με μετανάστες, επίσης).
Θα κοιμηθούμε όταν γεράσουμεΚριτική 2017
