soti kentriki 01

Μια κουβέντα με τη Σώτη Τριανταφύλλου για το αθηναϊκό μυθιστόρημα «Άκου το λιοντάρι», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πατάκη, αλλά και για δυο τρία άλλα πράγματα που (θέλουμε να) ξέρουμε γι’ αυτήν.

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

Θα σας έχουν ήδη κάνει πολλάκις αυτήν την ερώτηση, αλλά δεν μπορώ να την αποφύγω: Γιατί επιστρέψατε (μυθοπλαστικά) στην Ελλάδα, έπειτα από τόσα χρόνια, και μάλιστα στη σημερινή Ελλάδα, όχι στην Ελλάδα της νεότητάς σας, όπως για παράδειγμα στο «Για την αγάπη της Γεωμετρίας». Νιώσατε κάποια ανάγκη να μιλήσετε για τα τελευταία χρόνια; Γενικώς, πώς παίρνετε τις συγγραφικές σας αποφάσεις; Υπάρχει κάποια μέθοδος; (πολλές ερωτήσεις σε μία, τελικά)

Noμίζω ότι το 2017, όταν ξεκίνησα να γράφω το «Άκου το λιοντάρι», πάσχιζα να μας καταλάβω. Να καταλάβω λίγο βαθύτερα την κοινωνία μας· παρότι δεν έμενα στην Αθήνα, βρισκόμουν στην Αθήνα. Στο πώς είχαμε φτάσει ώς εκεί, ώς εδώ δηλαδή· έχουν περάσει μονάχα έξι χρόνια… Ξεκίνησα το μυθιστόρημα εκείνη την εποχή και, με πολλές παρενθέσεις, το τελείωσα στα μέσα του 2022. Γενικά, οι αποφάσεις για το τι θα γίνει βιβλίο από όλα όσα σκέφτομαι επηρεάζονται από το πώς αισθάνομαι σε μια συγκεκριμένη στιγμή, όχι από ό,τι με εμπνέει. Με εμπνέουν πάρα πολλά πράγματα που γλιστράνε και χάνονται. Είναι αδύνατο να υλοποιήσω όλες τις ιδέες που περνάνε από το μυαλό μου. Κάποιες καθυστερούν λίγο περισσότερο και μένουν και γίνονται βιβλίο.

Πολλοί σημερινοί ενήλικες μιλάνε για τα νεανικά μας χρόνια λες και ζήσαμε εκστατικές περιπέτειες: σαν να μη θυμούνται την καθυστέρηση και την κακογουστιά των Βαλκανίων που μας περιέβαλλε και στην οποία συμμετείχαμε με τη χοντροκεφάλα που κουβαλούσαμε…

Από το οπισθόφυλλο έχει κανείς την αίσθηση ότι θα διαβάσει ένα μυθιστόρημα νοσταλγικό: Για τα ωραία χρόνια της Φωκίωνος Νέγρη, για την εποχή που το αθηναϊκό κέντρο ήταν μυθικό, κι όπου ένα σωρό απίθανα πράγματα συνέβαιναν, όπως το να εμφανιστεί ο Ομάρ Σαρίφ σε ένα μπαρ (ή μήπως ζαχαροπλαστείο, δεν θυμάμαι) στην Κυψέλη. Διαβάζοντας, ένιωσα ότι η διάθεσή σας είναι περισσότερο απομυθοποιητική, ότι με όπλο τη λεπτή ειρωνεία, μάλλον υπονομεύετε τέτοιες ηρωικές αφηγήσεις παρά τις ενισχύετε. Υπήρχε κάποια πρόθεση, προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση;

Μήπως δεν είναι λεπτή η ειρωνεία, αλλά κάπως χοντρή; Σίγουρα δεν πιστεύω στη νοσταλγία, κι αυτή μου η ιδιότητα με έχει βοηθήσει πολύ: στη ζωή εννοώ. Στο να βλέπω, ας πούμε, κάπως καθαρά, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Πολλοί σημερινοί ενήλικες μιλάνε για τα νεανικά μας χρόνια λες και ζήσαμε εκστατικές περιπέτειες: σαν να μη θυμούνται την καθυστέρηση και την κακογουστιά των Βαλκανίων που μας περιέβαλλε και στην οποία συμμετείχαμε με τη χοντροκεφάλα που κουβαλούσαμε… Όταν βλέπω φωτογραφίες από την εφηβεία μας με πιάνει κλαυσίγελος με έμφαση στο πρώτο συνθετικό. Όσο για τη λογοτεχνία, δεν με ελκύουν τα νοσταλγικά αφηγήματα – εκτός αν προμηνύουν μια τραγωδία. Ο Τζέι Γκάτσμπυ νοσταλγεί ένα καλοκαίρι πριν από τον πόλεμο όταν γνώρισε την Ντέιζι Μπιουκάναν: η ερωτική ιστορία είναι αποκύημα της φαντασίας του· μια αυταπάτη: η καλοκαιριάτικη ερωτοτροπία μ’ ένα χαζοκόριτσο παίρνει διαστάσεις έρωτα της ζωής του. Στην πραγματικότητα, θέλει να αλλάξει το παρελθόν· θέλει να κάνει κάτι ανέφικτο. Το τέλος αυτού του εγχειρήματος δεν μπορεί παρά να είναι ο θάνατος.

Ιδέα μου είναι, ή έχετε γράψει ένα μυθιστόρημα χωρίς κεντρικό ήρωα ή κεντρική ηρωίδα; (εκτός αν τον ρόλο αυτόν τον επιφυλάσσετε στον ευρισκόμενο σε κώμα, για μεγάλο μέρος του βιβλίου, Ηλία) Ισχύει; Αν ναι, ήταν συνειδητή απόφαση ή απλώς προέκυψε καθώς γράφατε;

Το «Άκου το λιοντάρι» είναι ένα πολυπρόσωπο, χορικό μυθιστόρημα. Έτσι το φαντάστηκα· ο κάθε ήρωας έχει το δικό του βλέμμα και τις δικές του αποσκευές. Όλοι τους, ο καθένας χωριστά, θα μπορούσαν να είναι κεντρικοί ήρωες ενός άλλου βιβλίου. Τουλάχιστον αυτή ήταν η πρόθεσή μου: να αξίζει να γραφτεί ένα μυθιστόρημα γύρω από τον καθένα τους. Αλλά, αν και στο βιβλίο υπάρχουν πρόσωπα τριών γενεών, οι 45ρηδες, που βρίσκονται στη μέση, νομίζω πως γίνονται πιο ορατοί.

Σώτη Τριανταφύλλου

Η Σώτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Σπούδασε στο Φαρμακευτικό Τμήμα της Φυσικομαθηματικής και στο Γαλλικό Τμήμα της Φιλοσοφικής του ΕΚΠΑ. Είναι διδάκτωρ στην Αμερικανική Ιστορία και στην Ιστορία των πόλεων. Έχει κάνει μεταδιδακτορικές σπουδές στη φιλοσοφία των μαθηματικών και στις διεθνείς σχέσεις. Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, νουβέλες, δοκίμια και διηγήματα. Μεταφράζει από τέσσερις γλώσσες και αρθρογραφεί στον Τύπο.

Άλλη μία ερώτηση περί του συγγραφικού εργαστηρίου: Μιλώντας και πάλι διαισθητικά, αυτό το μυθιστόρημα μου έδωσε την αίσθηση ότι γράφτηκε με μια ανάσα. Σαν πρώτα να το γράψατε και μετά να αρχίσατε να το στοχάζεστε...

Έχετε δίκιο σε όλα, αλλά ίσως όχι σ’ αυτό. Μήπως δίνει αυτή την εντύπωση γιατί μοιάζει λίγο με σενάριο; Όχι; Δεν μοιάζει;

Ναι, μοιάζει, αλλά θα έλεγα ότι η αίσθησή μου οφείλεται περισσότερο στην ορμή της γραφής… Κάτι άλλο τώρα: Στην αρχή του βιβλίου μας μιλάτε για ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Άκου την αρκούδα», που έγραψε μια υπάλληλος της Πολεοδομίας, ονόματι Έρση Μυλωνά, γνωστή στον κύκλο των ηρώων του μυθιστορήματος με το προσωνύμιο Μις Πίγκυ. Κι ενώ περιμένουμε ότι θα διαβάσουμε το εν λόγω μυθιστόρημα, δια της μεθόδου του εγκιβωτισμού, τελικά αυτό δεν συμβαίνει. Σε τι εξυπηρετεί αυτό το εύρημα, αν μπορεί να απαντηθεί το ερώτημα, χωρίς να προδώσουμε πολλά στοιχεία της πλοκής;

Ήθελα να βάλω κάποιον άλλον να γράψει το βιβλίο, να μην το γράψω εγώ. Και κάποιον να το διαβάσει. Έτσι, το γράφει η Έρση, ένα τριτεύον πρόσωπο, και το διαβάζει, υποτίθεται, η Καρολίνα, μια από τις κεντρικές ηρωίδες. Μαζί με την Καρολίνα το διαβάζουμε κι εμείς. Καλά, από ζώα φέτος, το έχω παρακάνει: Αρκούδες, Μις Πίγκυ, ένας κτηνίατρος με γάτες, ένα σκυλί που το λένε «Πλίσκεν», ένας γάιδαρος ο «Κισμέτ»… Γενικά, νομίζω ότι στρέφομαι περισσότερο προς τον κόσμο των άλλων θηλαστικών.

Σώτη ΤριανταφύλλουΤο «Άκου το λιοντάρι» είναι, κατά τη δική μου ανάγνωση, το πιο αστείο, αλλά και το πιο ελαφρύ βιβλίο που έχετε γράψει (ως ελαφρύ, δεν εννοώ βέβαια ρηχό, ο χαρακτηρισμός αφορά περισσότερο τον τόνο, κι εν μέρει και το περιεχόμενο). Μιλώντας για την Ελλάδα του 2017 και εντεύθεν, με μια χώρα σε παρατεταμένη οικονομική και κοινωνική κρίση, που λίγο έλειψε, όπως πιστεύουν αρκετοί, να βρεθεί εκτός Ευρώπης, και με την πανδημία να ακολουθεί, σημαίνει κάτι αυτή η επιλογή τόνου; Αποτελεί κάποιου είδους έμμεσο πολιτικό ή κοινωνικό σχόλιο; Δεν είμαστε σοβαρή χώρα; Νομίζουμε ότι μας συμβαίνουν τραγικά πράγματα ενώ στην πραγματικότητα είναι αστεία, ίσως και γελοία;

Ξαναβρήκατε το δίκιο σας. Ναι, οπωσδήποτε είναι το πιο ελαφρόκαρδο. Η απόγνωση μού προκαλεί τέτοιου είδους αντίδραση. Ακριβώς επειδή τα πράγματα ήταν και είναι όπως τα περιγράφετε, γελάω για να μην κλαίω. Ίσως πεθάνω γελώντας σαν τον Χρύσιππο που πέθανε από τα γέλια παρατηρώντας τον γάιδαρό του: το είχα γράψει στο «Εργοστάσιο των μολυβιών»… Πώς να πεθαίνεις από τα γέλια. Το σημειώνω και στο τέλος του βιβλίου, δεν ξέρω αν κάνατε τον κόπο να διαβάσετε τις ευχαριστίες: ευχαριστώ διάφορους φίλους με τους οποίους «γελάμε σαν χαζοί…». Η αλήθεια είναι ότι είχα την τάση να κάνω το μυθιστόρημα αληθινή κωμωδία, ένα ανάγνωσμα να κλαις από τα γέλια από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά θα διολίσθαινε η ουσία που με έκανε να το γράψω: η βαθιά ανησυχία για την κοινωνία μας, το πιεστικό ερωτηματικό «Τι είμαστε, πού πάμε» και μαζί η ελπίδα ότι γύρω μας υπάρχουν υπέροχα άτομα που πρέπει να τα βρούμε. Και επίσης, το ότι όταν είμαστε καλοί, είμαστε πολύ καλοί. Δεν ξέρω αν συμπαθήσατε κάποιους ήρωες από το βιβλίο, η πρόθεσή μου πάντως ήταν να τους φτιάξω γλυκούτσικους κι αχνούς όπως λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος στο κομμάτι «Νέο Κύμα» από τα «Τραπεζάκια έξω»: Λένε πως άμα προσπαθήσεις θα 'ρθει ο καιρός που θ' αμειφθείς και θα πλουτίσεις/ σε μένα δε συμβαίνει αυτό και στο μηδέν ξαναγυρνώ/ Μα μπαίνει η άνοιξη στη πόλη κι απ' τ' ανοιχτό λεωφορείο μου φαίνεστε όλοι/ τόσο γλυκούτσικοι κι αχνοί στη θερινή σας τη στολή.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε κι ένα άλλο βιβλίο σας, πάλι με ζώα στον τίτλο, το «Καρχαρίες και κοριοί» (εκδ. Πατάκη), συλλογή άρθρων σας σε εφημερίδες που συχνά γράφονται με αφορμές από την πολιτική επικαιρότητα. Είναι η πλευρά σας που διχάζει περισσότερο, προκαλώντας ενίοτε ασύμμετρες αντιδράσεις. Τα μυθιστορήματά σας, από την άλλη, γίνονται ευρύτερα αποδεκτά, χωρίς πολλές διχογνωμίες – έως και με Κρατικό Βραβείο τιμηθήκατε πρόσφατα, και το λέω γνωρίζοντας ότι οι βραβεύσεις ουδέποτε σας ενδιέφεραν. Πού βρίσκεται η αληθινή Σώτη; Για ποια απ’ όσα κάνετε με τις λέξεις θα θέλατε να σας θυμούνται στο μέλλον;

Άκου το λιοντάριΑληθινή είμαι έτσι κι αλλιώς. Διαλέξτε και πάρτε ό,τι θέλετε κι ό,τι σας φαίνεται χρήσιμο. Δεν πρόκειται να υποχωρήσω για να αποφύγω τις αντιδράσεις. Κι ας μη με θυμάται κανείς· δεν πιστεύω στη μεταθανάτια ζωή ώστε να σας παρακολουθώ από ψηλά και να σας επιπλήττω. Πάντως, αν έχει κάποια σημασία, περισσότεροι άνθρωποι διαβάζουν –και συμφωνούν– με τα άρθρα, παρά είναι συστηματικοί αναγνώστες των βιβλίων μου, είτε πρόκειται για μυθοπλασία, είτε για δοκίμια. Εκτός από τις ασύμμετρες αντιδράσεις που κάνουν πολύ θόρυβο, υπάρχουν πολλές συμμετρικές, που, αν και είναι αριθμητικά περισσότερες, ακριβώς επειδή είναι συμμετρικές, περνούν απαρατήρητες. Αν βλέπουμε την Ελλάδα μέσα από τα social media, φαίνεται σαν ένα θλιβερό τσίρκο: θα επιμείνω ωστόσο, παρά τις απογοητεύσεις, ότι η χώρα μας διαθέτει καλύτερα στοιχεία και καλύτερο αναγνωστικό κοινό από εκείνο που εξευτελίζεται στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες. Τέλος, ως αρθρογράφος και δοκιμιογράφος, δεν είμαι αυτοδίδακτη, έχω προφανώς κάποιο επιστημονικό και ακαδημαϊκό υπόβαθρο: δεν γράφω δημοσίως ό,τι μου κατεβαίνει, ούτε με σκοπό να εκνευρίσω κάποιους. Αναλύω ορισμένα ζητήματα. Τούτου λεχθέντος, πιστεύω ότι ο δημόσιος διάλογος έχει αναβαθμιστεί κι ότι σήμερα μπορούμε να «αναλύσουμε ορισμένα ζητήματα» τα οποία δεν μας επιτρεπόταν να αγγίξουμε πριν από είκοσι χρόνια.


 * Ο Κ.Β. ΚΑΤΣΟΥΛΑΡΗΣ είναι συγγραφέας. Τελευταίο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Αφαίας και Τελαμώνος» (εκδ. Μεταίχμιο).

politeia link more

 

 

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αλεξάνδρα Δεληγιώργη: «Ο Χάιντεγκερ έκλεισε τον δρόμο στην σκέψη της εποχής μας»

Αλεξάνδρα Δεληγιώργη: «Ο Χάιντεγκερ έκλεισε τον δρόμο στην σκέψη της εποχής μας»

Μιλήσαμε με την Αλεξάνδρα Δεληγιώργη με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο της «Νύχτα και Ομίχλη - Μ. Χάιντεγκερ, ο μεταφυσικός του μηδενισμού και οι αντιπλατωνιστές επίγονοί του», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός. 

Του Κώστα Κατσουλάρη

Κώστας...

Δημοσθένης Κούρτοβικ: «Διανύουμε περίοδο μονοφωνίας, συμμόρφωσης και σιδερωμένων ιδεών»

Δημοσθένης Κούρτοβικ: «Διανύουμε περίοδο μονοφωνίας, συμμόρφωσης και σιδερωμένων ιδεών»

Μια συνομιλία με τον Δημοσθένη Κούρτοβικ, με αναφορές σε παλιότερα και νεότερα βιβλία του, καθώς και με αφορμή το τελευταίο βιβλίο του που έγραψε από κοινού με τον Κώστα Κατσουλάρη, «Σκοντάφτοντας σε ανοιχτά σύνορα» (εκδ. Πατάκη).

Συνέντευξη στη Λίνα Σόρογκα ...

Σπύρος Κατσούλας: «Η γεωπολιτική δεν είναι μια φωτογραφία της στιγμής»

Σπύρος Κατσούλας: «Η γεωπολιτική δεν είναι μια φωτογραφία της στιγμής»

Μια συζήτηση με τον διεθνολόγο Σπύρο Κατσούλα, με αφορμή το βιβλίο του «Διλήμματα στο τρίγωνο: Οι ΗΠΑ και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις» (εκδ. Διόπτρα). Σημειώνει, μεταξύ άλλων: «Στον συρρικνωμένο γεωπολιτικό χάρτη του εικοστού πρώτου αιώνα, οι εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο αντηχούν σε Ουάσιγκτον, Μόσχα και Πεκίνο. ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Βίος και Πολιτεία»: Η ηθοποιός, ακτιβίστρια και συγγραφέας Ερωφίλη Κόκκαλη έρχεται στο Υπόγειο

«Βίος και Πολιτεία»: Η ηθοποιός, ακτιβίστρια και συγγραφέας Ερωφίλη Κόκκαλη έρχεται στο Υπόγειο

Στο 75ο επεισόδιο της σειράς συζητήσεων στο Βιβλιοπωλείο της Πολιτείας με ανθρώπους από το χώρο του βιβλίου και των ιδεών, o Κώστας Κατσουλάρης συζητά με την ηθοποιό, ακτιβίστρια και συγγραφέα Ερωφίλη Κόκκαλη. Αφορμή, μεταξύ άλλων, το σπονδυλωτό μυθιστόρημα «Λόλα Καραμπόλα» (εκδ. Έρμα, 2022). Η συζήτηση θα μεταδοθεί...

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου γιορτάζει φέτος τα 70 χρόνια του με πλούσιο πρόγραμμα δράσεων και παραστάσεων

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου γιορτάζει φέτος τα 70 χρόνια του με πλούσιο πρόγραμμα δράσεων και παραστάσεων

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου μάς υποδέχεται φέτος με πλούσιο πρόγραμμα, γιορτάζοντας τα εβδομήντα χρόνια διεξαγωγής του. Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου.

Επιμέλεια: Book Press

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου μάς υποδέχεται φέτος, γι...

«My Fierce Ignorant Step» του Χρήστου Παπαδόπουλου στη Στέγη – Ένα τραγούδι μέσα στο οποίο πάλλονται τα σώματα των χορευτών

«My Fierce Ignorant Step» του Χρήστου Παπαδόπουλου στη Στέγη – Ένα τραγούδι μέσα στο οποίο πάλλονται τα σώματα των χορευτών

Έρχεται στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση η παράσταση του Χρήστου Παπαδόπουλου «My Fierce Ignorant Step», από τις 8 έως τις 18 Μαΐου 2025. Δέκα χορευτές και χορεύτριες κινούνται σαν ένα. Κάθε βήμα, η αρχή και το τώρα μας. © για την εικόνα: Πάνος Κέφαλος

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Η χλωμή κυρία» του Αλέξανδρου Δουμά (προδημοσίευση)

«Η χλωμή κυρία» του Αλέξανδρου Δουμά (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από την νουβέλα του Αλέξανδρου Δουμά [Alexandre Dumas], «Η χλωμή κυρία» (εισαγωγή – μτφρ. – επίμετρο: Γιώργος Θάνος), η οποία θα κυκλοφορήσει στις 28 Απριλίου στη σειρά «microMEGA/Λογοτεχνία», των εκδόσεων Ροές.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Αυτό έκανες πάντα» του Νίκου Ιατρού (προδημοσίευση)

«Αυτό έκανες πάντα» του Νίκου Ιατρού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Νίκου Ιατρού «Αυτό έκανες πάντα», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 28 Απριλίου από τις εκδόσεις Ίκαρος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Περπατώ κάτω από τον δυνατό ήλιο. Το δέρμα μου αντιστέκεται, τα πνευμόνια...

«Η λάθος πλευρά» του Νταβίντε Κόπο (προδημοσίευση)

«Η λάθος πλευρά» του Νταβίντε Κόπο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Νταβίντε Κόπο [Davide Coppo] «Η λάθος πλευρά» (μτφρ. Μαρία Οικονομίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 24 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στην αρχή του ντοκιμαντ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Τι θέλει να μας πει;» – Δύο οδηγοί συνύπαρξης μας μαθαίνουν τη γλώσσα του σώματος του σκύλου και της γάτας

«Τι θέλει να μας πει;» – Δύο οδηγοί συνύπαρξης μας μαθαίνουν τη γλώσσα του σώματος του σκύλου και της γάτας

Δύο οδηγοί συνύπαρξης με τα αγαπημένα μας κατοικίδια, τη γάτα και τον σκύλο, απαντούν στο ερώτημα «Τι θέλει να μας πει;» το ζωάκι μας. «Γάτα - Τι θέλει να μας πει;» και «Σκύλος - Τι θέλει να μας πει;» της Lili Chin σε μετάφραση Κωνσταντίνας Τσιάγκα από τις εκδόσεις Πεδίο.

Επιμέλεια: Book Press ...

Τι διαβάζουμε τώρα; 10 καλά ιστορικά βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα

Τι διαβάζουμε τώρα; 10 καλά ιστορικά βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα

Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, η πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η βασιλεία στην Ελλάδα, η ιστορία της αμερικανικής πολιτικής αλλά και η πρόσφατη περίοδος της άγριας ελληνικής οικονομικής κρίσης είναι μερικά από τα θέματα που εξετάζονται. Δέκα πρόσφατα ιστορικά βιβλία που μας βοηθούν να πλοηγηθούμε στα σκοτεινά νερά τ...

7 αστυνομικά από τις εκδόσεις Βακχικόν

7 αστυνομικά από τις εκδόσεις Βακχικόν

Επτά αστυνομικά για τους φίλους του είδους κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο από τις εκδόσεις Βακχικόν. Στην κεντρική εικόνα, στοιχείο από το εξώφυλλο του «Αριμάν», του Παναγιώτη Κωνσταντόπουλου.

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

12 Δεκεμβρίου 2024 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2024

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα: Εκατό καλά λογοτεχνικά βιβλία που κυκλοφόρησαν το 2024 από τα πολλά περισσότερα που έπεσαν στα χέρια μας, με τη μεταφρασμένη πεζογρα

ΦΑΚΕΛΟΙ