Ροζίτα Σπινάσα :«Νιώθω ότι έχω καβαλικέψει ένα κύμα καλοτυχίας»

Η Ροζίτα Σπινάσα με την πρώτη της συλλογή διηγημάτων «στόμαστομαστό» (εκδ. Κέδρος) αφηγείται κατά βάση ιστορίες της πόλης και των ανθρώπων της. Ιστορίες που συμβαίνουν στο σήμερα και καταγράφουν χαρακτήρες με ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες. Ο λόγος της στρωτός και σαφής σκιαγραφεί τις ψυχικές μεταπτώσεις των ηρώων της με ακρίβεια και συνέπεια. Το ίδιο συμβαίνει και όταν αντλεί τα θέματά της απο την ελληνική επαρχία. Οι ενοχές και τα ταμπού καταρρίπτονται και οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με την αλήθεια τους.

Επιμέλεια: Μάνος Μπονάνος

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;

Όπως η ζωή συνεχίζεται, έτσι συνεχίζονται να γυρίζονται ταινίες, να ζωγραφίζονται πίνακες, να γράφονται βιβλία ‒ το αντίθετο θα ήταν ο θάνατος της τέχνης. Κάθε καινούργιος συγγραφέας έχει να πει τη δική του ιστορία, που συνάμα αποτελεί μια καταγραφή της εποχής του που δεν θα μπορούσε να έχει γίνει στο παρελθόν. Άλλωστε, και οι πιο γνωστοί συγγραφείς με ένα πρώτο βιβλίο ξεκίνησαν. Αυτή είναι η γοητεία του πρωτοεμφανιζόμενου, πίσω από το άγνωστο όνομα μπορεί να κρύβεται ένα πραγματικά καλό βιβλίο.

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;

Σκοτεινές ιστορίες της πόλης και της επαρχίας, του χθες και του σήμερα, με δυνατές ανατροπές που δημιουργούν έντονα, γλυκόπικρα συναισθήματα. Οι ήρωες παλεύουν με το άγνωστο κι αυτό που στο τέλος ανακαλύπτουν είναι ο ίδιος τους ο εαυτός, στις πραγματικές του διαστάσεις.

Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».

Το 2006 παρακολούθησα το πρώτο μου σεμινάριο γραφής στο Μικρό Πολυτεχνείο με τον Γιώργο Φλωράκη και το 2011 στην Book Press με την Έλενα Μαρούτσου. Μαζί με αυτά ξεκίνησαν και οι συγγραφικές μου απόπειρες ‒ όχι τόσο σε λογοτεχνικά κείμενα, αλλά περισσότερο σε άρθρα που είχαν δημοσιευτεί στο διαδίκτυο. Το φθινόπωρο του 2015 έκανα το τρίτο σεμινάριο στο Μεταίχμιο με τον Κωνσταντίνο Τζαμιώτη, το οποίο λειτούργησε καταλυτικά: Έγραψα τα δέκα διηγήματα της συλλογής μου στους επόμενους έξι μήνες. Το πήρα κάπως πατριωτικά, είπα «ή τώρα ή ποτέ». Η αποχή των δικηγόρων ήρθε την κατάλληλη στιγμή για να μου δώσει τον χρόνο που χρειαζόμουν.

Κάθε καινούργιος συγγραφέας έχει να πει τη δική του ιστορία, που συνάμα αποτελεί μια καταγραφή της εποχής του που δεν θα μπορούσε να έχει γίνει στο παρελθόν. Άλλωστε, και οι πιο γνωστοί συγγραφείς με ένα πρώτο βιβλίο ξεκίνησαν.

Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;

Δεν μπορώ να εντοπίσω κάποια σαφή επιρροή. Μου λένε όμως ότι οι ιστορίες μου είναι κινηματογραφικές, οπότε μάλλον με έχουν επηρεάσει οι εικόνες κι ο ρυθμός των ταινιών.

Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;

ίχα την τύχη να μου συμβεί ακριβώς το αντίθετο: Έστειλα το ομώνυμο διήγημα της συλλογής στο περιοδικό (δε)κατα, που το δημοσίευσε στο επόμενο τεύχος του, τον Μάιο του 2016. Τον επόμενο μήνα ο Δάνης Κουμασίδης, συγγραφέας και σύμβουλος εκδόσεων στον Κέδρο, το διάβασε κι επικοινώνησε μαζί μου. Πριν φύγω για διακοπές, τους παρέδωσα τη συλλογή και τον Σεπτέμβριο συμφωνήσαμε την έκδοσή της, η οποία έγινε σε πολύ καλό κλίμα, χωρίς εμπόδια και καθυστερήσεις. Ένιωσα –και νιώθω ακόμα– ότι έχω καβαλικέψει ένα κύμα καλοτυχίας.

* Ο ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΝΑΝΟΣ είναι επιμελητής και συγγραφέας.