Η Μαρία Γεννάτου μας συστήθηκε πρόσφατα με την ποιητική συλλογή της «Αβαρείς» (εκδ. Ιωλκός).
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας ποιητής; Τι το καινούργιο φέρνει;
Δεν φέρνω κάτι καινούργιο – φέρνω κάτι που δεν είχε ειπωθεί ακόμα με αυτή τη φωνή, από αυτή τη ζωή. Αν ένας αναγνώστης βρει σε κάποια σελίδα κάτι που ήξερε βαθιά αλλά δεν είχε βρει ποτέ σε λέξεις, τότε δεν είμαι «ακόμη ένας ποιητής». Είμαι ο ποιητής που τον βρήκε.
Με ποιους στίχους από τη συλλογή σας θα την συστήνατε σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι' αυτήν;
Όχι.
Δεν είναι ότι δεν το μπορούμε.
Βαρύτητα το λένε.
Σαν δάκτυλος γίγαντα,
το άκρο μας στη γη κρατάει.
Κι ας ακούσαμε χθες βράδυ,
τον εαυτό μας σε απογείωση
-με φτερά ψυχής-
εκστατικά να κελαηδάει.
Πώς κατανοείτε τον περίφημο στίχο του Γιώργου Σεφέρη «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας»;
Τον καταλαβαίνω σωματικά. Όταν γράφω, δεν γράφω μόνη μου – γράφω με όλα όσα έχω ζήσει, με όλους όσους με έχουν αγγίξει, με όλα όσα έχω διαβάσει και ακούσει και χάσει. Οι λέξεις που βγαίνουν δεν είναι μόνο δικές μου. Και όμως, μόνο εγώ μπορώ να τις πω με αυτή τη συγκεκριμένη φωνή, από αυτή τη συγκεκριμένη ζωή. Τα λόγια είναι παιδιά πολλών – αλλά γεννιούνται κάθε φορά μόνο μια φορά.
Ελληνική ποίηση, μεταφρασμένη ποίηση. Ποιο είναι το δικό σας «αναγνωστικό ισοζύγιο»;
Διαβάζω λιγότερο από όσο θα ήθελα – και από ελληνική και από μεταφρασμένη. Όταν διαβάζω ποίηση, δεν κάνω διάκριση γλώσσας· με ενδιαφέρει αν με αγγίζει, αν λέει κάτι που δεν το είχα βρει αλλού.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες το ποιητικό σας έργο;
Ο κινηματογράφος και η μουσική. Ο κινηματογράφος δεν είναι παρά ποίηση σε εικόνες, η πρώτη ποίηση που διάβασα ήταν οι ταινίες που είδα και με σημάδεψαν.
