Η Μαριάννα Δέρβου μας συστήθηκε πρόσφατα με τη συλλογή διηγημάτων της «Καρδιά από θάλασσα» (εκδ. Ιωλκός).
Επιμέλεια: Book Press
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δε γνωρίζει τίποτε για εσάς;
Το βιβλίο αποτελείται από τρία μέρη. Το πρώτο μέρος λειτουργεί ως εισαγωγή και αποτελείται από αυτοαναφορικά στοιχεία, αφού βασίζεται κυρίως σε ημερολογιακές καταγραφές, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο αυτούσιες. Το δεύτερο μέρος είναι πιο ελεύθερο αλλά και πιο εσωτερικό. Ιστορίες που θίγουν με αρκετά χιουμοριστικό ύφος διάφορα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, όπως η αποξένωση, η υποκρισία, η «απορρόφηση» της βίας, η έλλειψη ενσυναίσθησης, τα τραύματα που προσπαθούμε να κουκουλώσουμε.
Όλα αυτά μας αφορούν και πρέπει να μας αφορούν όλους. Έχουμε μερίδιο ευθύνης. Οι ιστορίες αυτές σταδιακά οδηγούν στο τρίτο και τελευταίο μέρος, το πιο ονειρικό και το πιο άπιαστο. Μια γλυκόπικρη ιστορία, μια αλληγορία για τον θάνατο και την αποδοχή του αναπόφευκτου.
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη μία συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Όσο υπάρχει φαντασία και κοινωνικός προβληματισμός θα υπάρχουν και συγγραφείς. Από εκεί και πέρα, σε καμία τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση, πάντα θα αντλούμε έμπνευση, συνειδητά ή όχι, από κλασικά έργα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι κάθε προσέγγιση δεν έχει την πρωτοτυπία της και δεν υπάρχει λόγος να ακουστεί.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Είναι ένα πειραματικό, χαοτικό μέρος, χωρίς κανόνες, φοβίες, ή ανασφάλειες, μέσα στο οποίο μ' αφήνω να χαθώ και να κάνω λάθη. Περιπλανώμαι ελεύθερη.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Ωραία ερώτηση. Ως εικαστικός, θα ήταν αδύνατο να μην επηρεαστώ, έστω και ασυνείδητα, αφού κατά κάποιο τρόπο βρίσκομαι και στους δύο κόσμους. Φυσικά και υπάρχουν μουσικοί και σκηνοθέτες που θαυμάζω, δεν μπορώ να πω όμως ότι συνειδητά έχω επηρεαστεί από κάποιον συγκεκριμένα. Με γοητεύουν σκηνοθέτες όπως οι Von Trier, Tarantino, Winding Refn, Λάνθιμος, που είναι πιο εικαστικοί, ενώ παράλληλα διατηρούν τον κυνισμό και την ωμότητά τους. Τους θεωρώ πολύ κοντά μου ως προς την αισθητική και τις ιδέες, αυτό όμως νομίζω πως φαίνεται κυρίως στο εικαστικό μου έργο.
Η μουσική έχει τη δύναμη να σου επιβάλει τη διάθεσή της. Δεν θα έγραφα με τον ίδιο τρόπο αν άκουγα Beethoven και αν άκουγα Slipknot.
Ως προς τη μουσική είμαι αρκετά ανοιχτή, έχω μια ιδιαίτερη αγάπη, ωστόσο, στη metal, την industrial και όλα τα είδη αυτού του φάσματος. Και πάλι όμως, δεν ξέρω κατά πόσο η επιρροή είναι ευδιάκριτη. Όχι στη γραφή μου, τουλάχιστον. Όταν δουλεύω με κάποιο γλυπτό ή κάποιο έργο, πάντα θα ακούω μουσική. Με αποφορτίζει. Όταν γράφω, όμως, το αποφεύγω. Η μουσική έχει τη δύναμη να σου επιβάλει τη διάθεσή της. Δεν θα έγραφα με τον ίδιο τρόπο αν άκουγα Beethoven και αν άκουγα Slipknot. Θέλω να είμαι ανεπηρέαστη σε αυτό που θέλω να πω, χωρίς να μεταφέρω περισσότερη ή λιγότερη ένταση απ' όσο θα έκανα υπό κανονικές συνθήκες. Από εκεί και πέρα, τα ίδια ζητήματα που θίγω μέσα απ' τα γλυπτά μου, τα ίδια με απασχολούν και στη γραφή μου. Ο προβληματισμός παραμένει σταθερός. Αλλάζει μόνο το μέσο και ο τρόπος έκφρασης.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Μάλλον ήμουν τυχερή. Όταν έστειλα το βιβλίο μου στις εκδόσεις Ιωλκός πήρα μια πολύ θερμή απάντηση, και φυσικά είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να ακούς τόσο θετικά σχόλια για τη δουλειά σου. Αυτό ισχύει για κάθε δημιουργικό άτομο, είτε συγγραφέα, είτε καλλιτέχνη, μουσικό κλπ.
Θέλει γερό στομάχι και επιμονή.
Από εκεί και πέρα, ο δρόμος για όλους τους δημιουργούς είναι δύσκολος. Η στερεοτυπική εικόνα των καλλιτεχνών ως υπερευαίσθητα ρομαντικά πλάσματα απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Η ιστορία έχει δείξει πως πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες ήταν κάθε άλλο παρά ευαίσθητοι, γι' αυτό και κατάφεραν να φτάσουν εκεί που έφτασαν. Ο χώρος της τέχνης είναι άκρως ανταγωνιστικός και δύσκολος, δεν στέκεται εύκολα κάποιος αν δεν έχει πειθαρχία, μια «σκληρότητα», ένα πείσμα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι αξιόλογοι και ταλαντούχοι, και φυσικά θα υπάρχουν και καλύτεροι από εσένα. Το αποδέχεσαι και συνεχίζεις. Θέλει γερό στομάχι και επιμονή. Και αυτό ισχύει παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα.
