Η Ελίνα Βερυκίου μας συστήθηκε πρόσφατα με τη συλλογή διηγημάτων της «Το συχώριο – Εννέα γυναίκες μένουν πίσω» (εκδ. Βακχικόν).
Επιμέλεια: Book Press
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
Θα του έλεγα πως είναι ένα βιβλίο γραμμένο από καρδίας και πως κάπου μέσα στις ιστορίες του ίσως αναγνωρίσει τον εαυτό του.
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Κάθε νέος συγγραφέας φέρνει και μια καινούργια ματιά στα πράγματα. Κάθε νέο βιβλίο δίνει και μια ευκαιρία ν' ανοίξουν οι ορίζοντες έστω κι ενός ανθρώπου. Άλλωστε, θα ήταν κρίμα για κάποιον που έχει κάτι να πει, να σιωπήσει για πάντα.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Αρχικά δημιουργήθηκε μια ανάγκη για έκφραση. Ένα αίσθημα που ήταν αδύνατο να συγκρατηθεί. Έπρεπε να μπει μέσα σε ιστορίες και να βγει προς τα έξω κι αυτό ήταν μια ανάγκη πυρηνική. Αφού, λοιπόν, βρήκα τι θέλω να κάνω ,μετά προέκυψε το θέμα του πώς θα το κάνω. Πώς θα πω όσα έχω να πω. Αφοσιώθηκα σ΄ αυτό και δούλεψα σκληρά μέχρι να βρω τον τρόπο γραφής μου. Μια μέρα ξύπνησα έτοιμη και σίγουρη. Από τότε, ποτέ πια δεν χάθηκα μέσα στις λέξεις. Έχουν γίνει το πολυτιμότερο εργαλείο μου και ποτέ τροχοπέδη.
Αν αγαπάς την τέχνη, αγαπάς όλες τις εκφράσεις της και ζεις μέσα σ' αυτή.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Έχω στο μυαλό μου την τέχνη σαν μία έννοια. Μία πηγαία έκφραση. Ένα αίσθημα που μεταβολίζεται. Ένας πόνος συχνά, που εξελίσσεται σε κάποιου είδους τέχνη ανάλογα με την κλίση του ανθρώπου. Άλλος γράφει ιστορίες, άλλος μουσική, άλλος μπαίνει σε ρόλους, άλλος σε τραγούδια… τι σημασία έχει; Αν αγαπάς την τέχνη, αγαπάς όλες τις εκφράσεις της και ζεις μέσα σ' αυτή.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Κανένας δρόμος δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα, εκτός απ' αυτόν του βολέματος. Όταν βρήκα τον προορισμό μου και δούλεψα δίνοντας και την ψυχή μου, τότε όλες οι πόρτες άνοιξαν. Έγραψα ένα έργο, το έστειλα σε δέκα εκδοτικούς και οι μισοί το ενέκριναν. Τόσο απλά. Αν καταφέρεις να βρεις για τι πράγμα είσαι φτιαγμένος, μετά είναι αδύνατον να αποτύχεις. Ο δρόμος φυσικά είναι μακρύς.
