Ο Ιωάννης Μωραΐτης μας συστήθηκε πρόσφατα με την ποιητική συλλογή του «Νορβηγικό τοπίο» (εκδ. Ιωλκός).
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας ποιητής; Τι το καινούργιο φέρνει;
Η ποίηση σήμερα δεν διαβάζεται όπως παλιά και αυτό με προβληματίζει. Έχει αρχίσει να μοιάζει με είδος υπό εξαφάνιση, όσο και αν μερικοί άνθρωποι τη διαβάζουν ακόμα.
Ως νέος ποιητής, ψάχνω συνεχώς τη χρυσή τομή ανάμεσα στη σκληρότητα και στον λυρισμό. Αν κάτι ξεχωρίζω από τον εαυτό μου, αυτό θα ήταν σίγουρα ότι μου αρέσει να σπάω τη φόρμα, να κάνω την ποίησή μου πιο σωματική, πιο ρέουσα.
Με ποιους στίχους από τη συλλογή σας θα τη συστήνατε σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτα γι’ αυτήν;
Μόναχο ‘86. / Αργά βήματα. / Ξέρεις τι κρύβεται κάτω από το χώμα; / Μόνο ρίζες αιματοβαμμένες, σαν ξυράφια τρίζουν. / Η ομίχλη είναι στήριγμα στις ουτοπίες των σπιτιών.
Η ζωή είναι ένας κύκλος που όλα, με μικρές εξαιρέσεις, επαναλαμβάνονται. Τα βιώματά μας είναι παρόμοια με κάποιων άλλων ανθρώπων και αυτό μας συνδέει στην ποίηση και στη ζωή.
Πώς κατανοείτε τον περίφημο στίχο του Γιώργου Σεφέρη «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας»;
Θεωρώ πως ο ποιητής θέλει να πει ότι οι λέξεις μας δεν ανήκουν μόνο σε εμάς. Η ζωή είναι ένας κύκλος που όλα, με μικρές εξαιρέσεις, επαναλαμβάνονται. Τα βιώματά μας είναι παρόμοια με κάποιων άλλων ανθρώπων και αυτό μας συνδέει στην ποίηση και στη ζωή.
Ελληνική ποίηση, μεταφρασμένη ποίηση. Ποιο είναι το δικό σας «αναγνωστικό ισοζύγιο»;
Αν κρίνω από τα βιβλία που έχω στη βιβλιοθήκη μου, διαβάζω κυρίως μεταφρασμένη ποίηση. Σέβομαι απόλυτα το έργο των μεταφραστών και τους θαυμάζω για την τόλμη τους.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -εικαστικά, μουσική, κινηματογράφος κ.ά.- το ποιητικό σας έργο;
Ο κινηματογράφος έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του τρόπου που βλέπω τον κόσμο και γράφω. Μέσα από τις σπουδές μου, έχω μάθει να σκέφτομαι με εικόνες και ήχους, κάτι που κάνει την ποίησή μου να μοιάζει δομικά με μια κινηματογραφική ταινία.
