Η Μαίρη Αντωναράκου μάς συστήθηκε πρόσφατα με την ποιητική συλλογή της «Η τελευταία γυναίκα του σπιτιού» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός.
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας ποιητής / μια ποιήτρια; Τι το καινούργιο φέρνει;
Κάθε ποιητής ή ποιήτρια, κάθε ποίημα, έχουν να πουν, αν όχι κάτι καινούργιο, κάτι αλλιώτικα ειπωμένο. Ακόμα κι αν ένα ποίημα «μιλήσει» σ' έναν μονάχα αναγνώστη, καλώς έχει γραφτεί. Σ' έναν κόσμο με ανθρώπους που θα αναρωτηθούν τι θα προσφέρει ακόμη ένας ποιητής; Να είσαι ένας ποιητής (ή ένα ποίημα).
Με ποιους στίχους από τη Συλλογή σας θα τη συστήνατε σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτήν;
«Να βγάζετε τα παπούτσια σας πριν μπείτε σπίτι.
Έτσι όπως περπατάτε μες στην πόλη, ποιος ξέρει πόσα δάκρυα πατάτε, που πέσανε στο δρόμο μαζί με τη βροχή.
Μην είστε άπληστοι.
Αρκεστείτε στη δική σας δυστυχία».
Πώς κατανοείτε τον περίφημο στίχο του Γιώργου Σεφέρη «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας»;
Ο συγκεκριμένος στίχος θεωρώ, πως έχει διττή ερμηνεία. Αφενός, η προσωπικότητά μας κι ό,τι είμαστε στον πυρήνα μας, διαμορφώνεται μέσα από τις διάφορες σχέσεις που αναπτύσσουμε καθόλη τη διάρκεια ζωής μας, επιφανειακές ή βαθύτατες, φιλικές, τυπικές ή πολύ προσωπικές, η αλληλεπίδραση μας με τους άλλους ανθρώπους, μας λαξεύει ακριβώς όπως ο γλύπτης το μάρμαρο. Κάθε σπιθαμή μας, είναι αποτέλεσμα αυτών των σχέσεων και τα λόγια μας, δεν είναι γέννημα αποκλειστικά δικό μας, μα και κάθε ανθρώπου με τον οποίο έχουμε διασταυρωθεί, περπατήσει μαζί ή παράλληλα.
Μια άλλη ερμηνεία, θα ήταν η απόδοση των λόγων μας στη συλλογική μας φύση και σε αυτό που στη ψυχολογία ονομάζεται συλλογικό ασυνείδητο. Κουβαλάει καθένας από εμάς στη πλάτη του ένα παρελθόν που ξεκινάει στην αρχή του χρόνου. Είμαστε μια νέα, μικρή σταγόνα σ' έναν ωκεανό. Εμπειρίες, ιδέες και σκέψεις μας υπάρχουν επειδή υπήρξαν πρώτα σε κάποιον άλλο άνθρωπο.
Είμαστε μια νέα, μικρή σταγόνα σ' έναν ωκεανό. Εμπειρίες, ιδέες και σκέψεις μας υπάρχουν επειδή υπήρξαν πρώτα σε κάποιον άλλο άνθρωπο.
Ελληνική ποίηση, μεταφρασμένη ποίηση. Ποιο είναι το δικό σας «αναγνωστικό ισοζύγιο»;
Θεωρώ ότι τα συναισθήματα δύσκολα μεταφράζονται. Η γλώσσα και η κουλτούρα που κάθε γλώσσα κουβαλά, ειδικά στην ποίηση, δύσκολα μπορεί να αποδοθεί με απόλυτη νοηματική ακρίβεια. Προτιμώ να απολαμβάνω τη ποίηση στην μητρική της γλώσσα κι ας με περιορίζει –για παράδειγμα, οι φράσεις «εγώ σε ουρανώ» και "yo te cielo" έχουν για μένα, που δεν γνωρίζω καλά τα ισπανικά– διαφορετική συναισθηματική βαρύτητα.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες –εικαστικά, μουσική, κινηματογράφος κ.ά.– το ποιητικό σας έργο;
Δεν πιστεύω πως απάντησε ποτέ κανείς αρνητικά σε αυτή την ερώτηση. Οι τέχνες και ό,τι θεωρεί κανείς τέχνη, αποτελεί έναυσμα και πηγή έμπνευσης, όχι μόνο για τα ποιήματα, αλλά για την οπτική και την προσέγγιση μου απέναντι στη ζωή.
