Συμεών Τσακίρης

Με έντονη την προσωπική έκφραση στη γραφή, ο Τσακίρης αποφεύγει να γίνει πολύ προσωπικός, πολύ συγκεκριμένος, πολύ διαφανής. Υπονοεί πράγματα, αφήνει κενά, σκιαγραφεί χαρακτήρες. Και, τελικά, μας δίνει ένα από τα απολαυστικότερα βιβλιαράκια των τελευταίων χρόνων.

Ποια ανάγκη σάς καλύπτει το γράψιμο;

Η μητέρα φιλόλογος, ο πατέρας δημοσιογράφος. Οι φθόγγοι ήταν παντού. Ιστορικά βιβλία, μυθολογίες, εφημερίδες, τετράδια μαθητών προς βαθμολόγηση, εξωσχολικά ποιήματα, ποσότητες χαρτιού με χιλιάδες λέξεις πάνω τους. Παράλληλα, έγνοια γι’ αυτό που λέμε γραμματική και συντακτικό, από τον καθημερινό προφορικό μας λόγο έως τις κάρτες που μικροί γράφαμε, εγώ και η αδερφή μου, συνοδεύοντας κάποιο αυτοσχέδιο δώρο προς τους γονείς. Η πρώτη γραφομηχανή Facit ήρθε από τον Αϊ-Βασίλη κάπου στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού. Τότε γέμισα μερικές σελίδες, λερώνοντας επιδεικτικά τα δάχτυλά μου στη μελανί κορδέλα της –κάποια πλήκτρα κολλούσανε– με ιστοριούλες για καλοπροαίρετους εξωγήινους που ήρθαν στον πλανήτη μας. Οι ιστοριούλες αυτές διαβάστηκαν φωναχτά σε ταβέρνες, σε οικογενειακές παρέες, χειροκροτήματα, φιλιά, φρύδια σε ανάταση, δεν θέλει και πολύ. Απόφοιτος του Τμήματος Δημοσιογραφίας και Μ.Μ.Ε. του Α.Π.Θ., πέρασα από διάφορα έντυπα: εβδομαδιαία και μηνιαία και καθημερινά, από το οικονομικό και το ελεύθερο ρεπορτάζ στο πολιτιστικό και μετά στο μεταλλαγμένο χρονογράφημα, οπόταν η αρχισυντάκτριά μου τότε Λαμπρινή Θωμά στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», αναγνωρίζοντας την αδυναμία μου να ελέγξω το βιολογικό μου ρολόι, μου πρότεινε μια καθημερινή στήλη, στην οποία μου έδωσε το ελεύθερο να γράφω ό,τι ζούσα την προηγούμενη νύχτα. Προστέθηκαν οι πρώτες δημοσιεύσεις ποιημάτων κ.ά. σε λογοτεχνικά περιοδικά. Ακολούθησαν και άλλες, αλλού. Η ανάγκη που μου καλύπτει το γράψιμο συνορεύει –αν δεν ταυτίζεται– με την ανάγκη της ανιψιάς μου να βάψει τα νύχια της.

Ένα μικρό βιβλιαράκι σε έκταση, όπως είναι τα «Χαρτοικίδια», πόση βιωματική και συγγραφική ιστορία έχει πίσω του, μέχρι να φτάσει η στιγμή να εκδοθεί;

Μετακόμισα από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη του 2005. Η συνεργασία μου ως ηθοποιού-χορευτή με την ομάδα του Δημήτρη Παπαϊωάννου για την παράσταση «2» ήταν ο λόγος. Τα τρία πρώτα χρόνια της διαμονής μου στην Αθήνα γέννησαν τα «Χαρτοικίδια». Ο Γιώργος Κορδομενίδης των εκδόσεων «Εντευκτηρίου» και ο Δημήτρης Παπαϊωάννου με τα σχέδιά του αγκάλιασαν αμέσως τα κείμενα. Ήταν μια πρωτόγνωρη για εμένα εμπειρία. Δεν ήξερα πόσες δυσκολίες έχει η διαδικασία έκδοσης ενός βιβλίου. Διδάχτηκα πως το κάθε βιβλίο θέλει τον χρόνο του, πρέπει να του τον δώσεις. Τα κείμενα έρχονταν και φεύγανε, άλλαζαν ενόσω γινόταν η δουλειά με τα σχέδια και οι συνεννοήσεις με το τυπογραφείο για τα χρώματα, το τελικό χαρτί κ.λπ. Η στιγμή που πρωτοπήρα στα χέρια μου ένα αντίτυπο των «Χαρτοικιδίων» ήταν τουλάχιστον ανακουφιστική.

Πώς θα περιγράφατε σε κάποιον τα κείμενα του βιβλίου σας;

Τα κείμενα του βιβλίου αφηγούνται την ιστορία τριάντα τεσσάρων χάρτινων κατοικιδίων, τα οποία μια νύχτα σχεδόν σαν όλες τις άλλες απέδρασαν από το σπίτι μου, για να μιλήσουν τις λέξεις τους. Τριάντα τέσσερα πλάσματα, το καθένα με τη δική του αναπνοή, που πήραν τους δρόμους για να ρεμβάσουν.

Τι σημαίνει «καταξίωση» για σας;

Η καταξίωση –είτε στα χωράφια της γραφής είτε οπουδήποτε αλλού– μου κάνει κάτι σε απλό, ανυπόκριτο σεβασμό από τους άλλους προς το πρόσωπό σου. Κάτι τέτοιο.

Τα χαρτοικίδια Συμεών Τσακίρης Εντευκτήριο 2009 ΣΕΛ. 67, ΤΙΜΗ €7,30