5 λεπτά με έναν συγγραφέα. Σήμερα, ο Γιώργος Πισσάνης, για τη νουβέλα του «Οι ανώνυμοι» (εκδ. Ιωλκός).
Επιμέλεια: Book Press
Πώς ξεκινήσατε να γράφετε το βιβλίο σας; Θυμάστε το αρχικό ερέθισμα;
Το βιβλίο γεννήθηκε από μια παρατήρηση που οδήγησε σε έναν προβληματισμό. Στην καθημερινή μου διαδρομή προς το γραφείο μου, έβλεπα για μέρες στο ίδιο σημείο παρατημένο ένα νεκρό σκυλί που σταδιακά αποσυνετίθετο. Κανείς δεν το μάζευε, κανείς δεν ασχολούνταν μαζί του. Ούτε κι εγώ. Ήταν αδέσποτο. Άραγε, σκέφτηκα, μήπως υπάρχουν και άνθρωποι αδέσποτοι, που κανείς δεν τους παρατηρεί, που κανείς δεν γνωρίζει τις ιστορίες τους; Έτσι προέκυψαν Οι ανώνυμοι. Μια απόπειρα να αποκτήσουν φωνή όσοι δεν ακούγονται.
Η πλοκή ή οι χαρακτήρες θεωρείτε ότι είναι ο οδηγός σας όταν γράφετε; Πού ρίχνετε μεγαλύτερο βάρος;
Οι χαρακτήρες. Με απασχολούν οι ανθρώπινες συμπεριφορές, τα λάθη, τα πάθη, τα αδιέξοδα, οι αδυναμίες, οι νίκες και οι ήττες των ηρώων μου. Η πλοκή δίνει το πεδίο μέσα στο οποίο οι χαρακτήρες ξεδιπλώνονται και αναπτύσσονται προσφέροντας στον αναγνώστη την ευκαιρία να εντοπίσει εκεί και ένα κομμάτι του εαυτού του. Για τον λόγο αυτό και θα δείτε ότι είναι απλή και λιτή η πλοκή, με ιστορίες καθημερινές, της διπλανής «κλειστής» πόρτας.
Ανάμεσα στην πραγματικότητα και την επινόηση, πού γέρνει η πλάστιγγα;
Την απάντηση θα τη βρείτε στο ίδιο το βιβλίο, όπου αναφέρω: «Όμως μια τέτοια αληθοφάνεια θα μείωνε την αξία του ίδιου του κειμένου που βρίσκεται στο μεταίχμιο. Από τη μια μεριά η ζωή και από την άλλη το όνειρο. Αυτό το βιβλίο, άγνωστε αναγνώστη, τοποθέτησέ το κάπου στη μέση».
Πόσο νωρίς ή πόσο αργά γνωρίζετε το τέλος της ιστορίας σας;
Το παράδοξο με τους Ανώνυμους είναι ότι το τέλος του βιβλίου θα μπορούσε να ήταν και η αρχή του. Ο επίλογος θα μπορούσε να ήταν ο πρόλογος. Αλλά και πάλι δεν γνωρίζω, ούτε επιθυμώ να γνωρίζω πού θα οδηγηθεί η κάθε ιστορία. Ίσως γράφω για να μάθω το τέλος της ιστορίας.
Έχετε συγγραφέα-πρότυπο, κάποιον που να θεωρείτε δάσκαλό σας;
Ασφαλώς. Υπάρχουν συγγραφείς που θαυμάζω πολύ και τους θεωρώ δασκάλους μου, με την έννοια που ένας νέος τεχνίτης παρακολουθεί τον παλιό μάστορα και προσπαθεί να «κλέψει» την τέχνη και τα μυστικά της. Αν πρέπει να αναφέρω κάποιους ονομαστικά, θα περιοριστώ σε Έλληνες συγγραφείς και ειδικά θα πω τον Βασίλη Αλεξάκη, τον Μένη Κουμανταρέα και τον Θανάση Βαλτινό. Τέλος, θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω τον Γιώργο-Ίκαρο Μπαμπασάκη, που είχα την τύχη να επιμεληθεί το βιβλίο μου, ο οποίος είναι για μένα αληθινός δάσκαλος, αφού κάθε συζήτηση μαζί του καταλήγει σε ένα σεμινάριο πάνω στη λογοτεχνία και την τέχνη γενικότερα.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Γιώργος Πισσάνης γεννήθηκε στον Ασπρόπυργο. Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες. Έχει λάβει μέρος με διηγήματά του σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, τα οποία μεταφράστηκαν στα ισπανικά και στα αγγλικά. Το 2022 κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο Ο ελαιοχρωματιστής.
Ο ελαιοχρωματιστής ήταν στη βραχεία λίστα υποψηφιοτήτων για το βραβείο «Γιάννης Βαρβέρης» του έτους 2023 για πρωτοεμφανιζόμενους ποιητές της Εταιρείας Συγγραφέων και στη δεκάδα υποψηφιοτήτων των Βραβείων Βιβλίου Public στην κατηγορία Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση. Οι ανώνυμοι είναι το δεύτερο βιβλίο του.
