Άννα Γρίβα

Για την «Φωνή του σκοτωμένου»

- Αρχικά έγραφα κάποια κομμάτια ανεξάρτητα και στη συνέχεια προέκυψε η ιδέα μιας σειράς ποιημάτων που θα είχαν μια ενότητα. Ουσιαστικά πρόκειται για έναν ποιητικό μονόλογο που βαδίζει με βάση τη μνήμη και την ονειροπόληση. Το κάθε ποίημα μπορεί να σταθεί αυτοτελώς αλλά υπάρχει και ενότητα μεταξύ τους. Ο «Σκοτωμένος» είναι κάποιος που δεν έχει κλείσει τους λογαριασμούς του με τη ζωή και δεν μπορεί να επιστρέψει για να τους κλείσει. Επομένως από τη μία θυμάται όσα έζησε και από την άλλη προσπαθεί να πλάσει μια άλλη πραγματικότητα, ώστε να ολοκληρώσει όσα μείνανε στη μέση. Αν και για τον ίδιο δεν υπάρχει καμιά ελπίδα νομίζω ότι τα ποιήματα αποπνέουν κάτι το ελπιδοφόρο. Κάποιο άλλο χαρακτηριστικό είναι η απουσία στίξης καθώς το συγκεκριμένο περιεχόμενο, πιστεύω, ότι θα καταδυναστεύονταν από τη στίξη. Έτσι λοιπόν κάποιες φράσεις λαμβάνουν διφορούμενη χροιά, «κολλώντας» και στις φράσεις που προηγούνται από αυτές αλλά και σ’ αυτές που έπονται.

Για τις επιρροές της

- Έχω επηρεαστεί απ’ όλα τα διαβάσματά μου, είτε πεζής είτε ποιητικής μορφής. Από εκεί κι έπειτα όταν έγραφα το συγκεκριμένο έργο προσπάθησα απλά να εκφράσω την ανάγκη που με ώθησε να αποδώσω αυτά τα ποιήματα. Βγήκε σαν μια ανάσα και δεν ξέρω ακριβώς ποιες επιρροές μου έχουν περάσει σ’ αυτό. Τώρα, θα μπορούσα να αναφέρω γενικώς τους έλληνες υπερρεαλιστές, ποιητές της γενιάς του ’70 και Ιταλούς ερμητικούς ποιητές.

Για τον πεζό λόγο

- Γράφω διηγήματα αλλά δεν έχω δοκιμάσει ποτέ να τα δημοσιεύσω. Άλλωστε στη συλλογή υπάρχουν κάποια στοιχεία πεζού λόγου. Κάνω κάποιες στροφές δηλαδή ανάμεσα στον καθαρά ποιητικό λόγο και στα πεζογραφικά στοιχεία. Στα καινούργια μου ποιήματα πάντως αυτό υπάρχει σε πολύ μικρότερο βαθμό.

Για την κοινωνική διάσταση της ποίησης

- Θεωρώ πως όλες οι μορφές τέχνης έχουν μια μορφή επαναστατική και η επαναστατική τους λειτουργία δεν έγκειται στο ότι μπορούμε να μιλάμε μέσω αυτών για το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι αλλά στο ότι δημιουργούν άλλες πραγματικότητες και αυτό μας βοηθάει να απεγκλωβιστούμε από τα όρια μας, από τα όποια όρια…

Για τα άμεσα σχέδιά της

- Ο τίτλος της καινούργιας μου ποιητικής συλλογής θα είναι «Οι μέρες που ήμασταν άγριοι». Και εδώ υπάρχει ένας μεταφυσικός τόνος και προσπαθώ, όπως και στον «Σκοτωμένο», να προσεγγίσω το παρελθόν, το ατομικό και το συλλογικό, και να αναδείξω μια συλλογική μνήμη που είναι βαθιά μέσα μας και ξεχασμένη. Επίσης ασχολούμαι με μεταφράσεις κυρίως από τα ιταλικά. Με ενδιαφέρουν οι ερμητικοί ποιητές. Δηλαδή τώρα μετέφρασα την Αντονία Πότσι που είναι μια ποιήτρια που πέθανε νέα και είναι εξαιρετική, αλλά άγνωστη στην Ελλάδα. Ακόμη έχω αρχίσει να δουλεύω ορισμένα κείμενα σχετικά με Έλληνες λογοτέχνες που ίσως να δημοσιευθούν κάποια στιγμή σε περιοδικά.