5 λεπτά με τον Σπύρο Γλύκα

Από την Διομίρα, που ήταν ένα μυθιστόρημα στο χώρο του φανταστικού, περάσατε σε ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικό. Είναι εύκολη η μετάβαση από το ένα είδος στο άλλο;

Η αλήθεια είναι πως η μετάβαση στη Διομίρα μού ήταν πιο δύσκολη γιατί πριν από αυτό το βιβλίο έγραφα ρεαλιστικά μυθιστορήματα. Οπότε ήταν για μένα μια πρόκληση. Η πρόκληση τώρα στην Νεκροφόρα, ήταν η χρήση μακροπερίοδου λόγου και οι εναλλαγές στην αφήγηση από πρωτοπρόσωπη σε τριτοπρόσωπη και τανάπαλιν. Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα μου φαίνεται πιο βατό, πιο εύκολο αν θέλετε, διότι κινούμαι σ’ έναν επινοημένο κόσμο που λειτουργεί όπως αυτός μέσα στον οποίο ζω.

Το τυχαίο και οι συμπτώσεις παίζουν ρόλο στην πλοκή της Νεκροφόρας του Ροστροπόβιτς. Είναι, τελικά, αυτά που καθορίζουν τους ήρωές σας;

Πιστεύω ότι η τύχη και οι συμπτώσεις καταλαμβάνουν σημαντικό χώρο στη ζωή ενός ανθρώπου. Ίσως να αποφεύγουμε να το αναγνωρίσουμε γιατί μπορεί να μας φοβίζει, να έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε αφεντάδες της μοίρας μας. Θεωρώντας λοιπόν ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην πραγματικότητα, τα ενσωματώνω και στην πλοκή των βιβλίων μου. Η τύχη και οι συμπτώσεις είναι αν θέλετε, αποδείξεις του πόσο γήινοι είμαστε και μπορούν κάλλιστα να παίξουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή μας όπως και το κάνουν στην πλοκή του βιβλίου αυτού.

Είναι σημαντικό για μένα να θέτω προκλήσεις στη δημιουργία ενός έργου μου. Οι προκλήσεις είναι καύσιμο, μου δίνουν περαιτέρω κίνητρο για να γράψω.

Εχετε μια ειλικρινή αγάπη για τις μοτοσικλέτες. Πώς και επιλέξατε ένα αυτοκίνητο (συγκεκριμένα νεκροφόρα) στο βιβλίο σας;

Είναι σημαντικό για μένα να θέτω προκλήσεις στη δημιουργία ενός έργου μου. Οι προκλήσεις είναι καύσιμο, μου δίνουν περαιτέρω κίνητρο για να γράψω. Το να ασχοληθώ λοιπόν με ένα αυτοκίνητο που πάει κόντρα στο πάθος μου για τις μοτοσικλέτες ήταν μια ιδέα συναρπαστική! Επίσης, προσπαθώ να κρατάω μια απόσταση από προτιμήσεις, πράγματα, ιδέες που με χαρακτηρίζουν.

Αυτό έτσι κι αλλιώς ξέρω ότι είναι σχεδόν αδύνατον, ο συγγραφέας θα βάζει πάντα κομμάτια του εαυτού στο κείμενο που δουλεύει. Παρόλα αυτά το κάνω συνειδητά γιατί η εγγύτητα, η γνώση, τα βιώματά μου απαιτούν μια επεξεργασία από μένα, τέτοια που να τους δίνει αυτή την απόσταση η οποία τα καθιστά λιγότερα δικά μου και περισσότερο των αναγνωστών. Το να μην γράψω, λοιπόν, για μια μοτοσικλέτα ήταν προαπαιτούμενο!

Στη Νεκροφόρα, όσοι γνωστοί μου τη διάβασαν, μου επισήμαναν την ύπαρξη του χιούμορ κι αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Δεν το επιδιώκω, δεν το προκαλώ.

Το λεπταίσθητο χιούμορ σάς χαρακτηρίζει ως άνθρωπο. Πόσο από αυτό αφήνετε να περνάει στα βιβλία σας;

Αυτό είναι κάτι που το αναγνωρίζουν πιο εύκολα από μένα εκείνοι που βρίσκονται κοντά μου. Πριν λίγα χρόνια μου είχαν πει ότι το χιούμορ μου δεν κάνει παρά ελάχιστα την εμφάνισή του στα βιβλία μου. Μάλιστα μου το είχαν πει για τη Διομίρα. Στη Νεκροφόρα, πάλι, όσοι γνωστοί μου τη διάβασαν, μου επισήμαναν την ύπαρξη του χιούμορ κι αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Δεν το επιδιώκω, δεν το προκαλώ. Αν βγαίνει στο κείμενο έχει καλώς, αν δεν βγαίνει δε θα με ενοχλήσει, απ’ τη στιγμή που το τελικό αποτέλεσμα θα είναι αποδεκτό, ή αν θέλετε, ως ένα βαθμό του γούστου μου.

Διατηρείτε ένα βιβλιοφιλικό blog όπου γράφετε για τα βιβλία που σας αρέσουν. Τα διαβάσματά σας σάς επηρεάζουν ή με τα χρόνια έχετε γίνει πιο αποστασιοποιημένος αναγνώστης;

Θεωρώ πως ναι, με επηρεάζουν ακόμα. Και το λέω αυτό διότι αντιμετωπίζω την γραφή όπως θα αντιμετώπιζα ένα μουσικό όργανο. Προσδοκώ να τη βελτιώνω, να την αλλάζω, να παίζω μαζί της. Μ’ αρέσει να πειραματίζομαι με διαφορετικές αφηγηματικές τεχνικές. Όταν διαβάζω, το κάνω και σαν συγγραφέας, παρατηρώντας ό,τι μου τραβάει την προσοχή. Συνεχίζω λοιπόν να αναρωτιέμαι, «α, για δες, πώς έκανε αυτό;» ή «γιατί χρησιμοποίησε δεύτερο πρόσωπο εδώ;», «τι τρόπος κι αυτός να τελειώσει το βιβλίο» κτλ.

Όλα αυτά, για μένα, απαιτούν συνεχή τριβή με την ανάγνωση και τα βιβλία, κλασικής και σύγχρονης λογοτεχνίας αν και δεν σας κρύβω ότι έχω αδυναμία στην κλασική. Τα βιβλία είναι απαραίτητη τροφή για γνώση και περαιτέρω εξέλιξη. Και το λέω αυτό μετά λόγου γνώσεως μιας και η εξέλιξη όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη αφού δεν μπορεί κανείς εύκολα να ξεφύγει από κάποια στερεότυπα που έχουν εδραιώσει το στυλ του. Θέλω να πιστεύω ότι, τουλάχιστον ακόμα, προσπαθώ για το διαφορετικό.