5 λεπτά με τον Ευθύμιο Σακκά

Κάποιοι λένε «ένα καλό βιβλίο χρειάζεται ένα μεγάλο θέμα». Ποιο θα λέγατε ότι είναι το βαθύτερο θέμα στο βιβλίο σας;

Θεωρώ ότι ο συνεκτικός ιστός όλων των αφηγήσεων έχει να κάνει εν ολίγοις με την υπαρξιακή μας υπόσταση, τη ζωή και το θάνατο, την αλληλεπίδραση με την εποχή και το περιβάλλον μας. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο μ’ απασχόλησε ειδικότερα το θέμα της συντροφικότητας καθώς και ο ιδιόμορφος τρόπος με τον οποίο μπορεί η τέχνη να επηρεάσει τη ζωή του ανθρώπου.

Οι χαρακτήρες ή η πλοκή ήταν ο οδηγός σας κατά τη συγγραφή της νουβέλας;

Πρόκειται για ένα μικρό κείμενο που έχει στηθεί γύρω από δύο χαρακτήρες. Κατά τη συγγραφή του πρώτου μέρους πρόσφερα αφελώς στον εαυτό μου μια ελευθερία κινήσεων εξαιτίας αυτής της επιλογής. Το πράγμα λοιπόν μπλόκαρε, οπότε αναθεώρησα προσπαθώντας να κρατήσω μια ισορροπία. Παρά ταύτα όσο έγραφα είχα την αίσθηση ότι με «πήγαιναν» οι χαρακτήρες, οπότε έκανα συχνές παύσεις.

Δεν μπορώ να το δικαιολογήσω ακριβώς αλλά όταν άρχισε να διαμορφώνεται η ιδέα του κειμένου στο μυαλό μου πραγματοποιήθηκε, για να το πω κάπως καταχρηστικά, με θεατρικούς όρους.

Στο οπισθόφυλλο αναρωτιέστε αν η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως βασικό συστατικό για τη διαμόρφωση της καθημερινότητας του ανθρώπου ενώ σε όλο το κείμενο αναφέρονται καλλιτέχνες, μουσικά έργα και πίνακες ζωγραφικής. Πώς αντιλαμβάνεστε τη σχέση ζωής και τέχνης και πόσο επηρεάζει η τέχνη τη ζωή σας – και το αντίστροφο;

Όντως, οι δύο ήρωες «θρέφονται» σχεδόν αποκλειστικά από τέχνη θέτοντας και δοκιμάζοντας εαυτούς υπό μια ιδιόμορφη συνθήκη, εξού και οι σχετικές αναφορές. Από εκεί κι έπειτα τα προϊστορικά σπήλαια είναι ένας καλός πρώτος οδηγός για ν’ αναρωτηθεί κανείς για τη σχέση ζωής και τέχνης. Προσωπικά μου φαντάζει αξεδιάλυτη, οπότε η αλληλεπίδραση είναι αδιάλειπτη.

Το βιβλίο είναι σε μεγάλο βαθμό γραμμένο διαλογικά ενώ οι χώροι θυμίζουν απροσδιόριστα σκηνικά. Είχατε στο μυαλό σας κατά τη συγγραφή μία θεατρική συνθήκη;

Δεν μπορώ να το δικαιολογήσω ακριβώς αλλά όταν άρχισε να διαμορφώνεται η ιδέα του κειμένου στο μυαλό μου πραγματοποιήθηκε, για να το πω κάπως καταχρηστικά, με θεατρικούς όρους. Το γεγονός αυτό με ώθησε σε συγκεκριμένες αποφάσεις και η διαλογική μορφή ήταν μια απ’ αυτές. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι δεν είχα δοκιμαστεί ξανά σ’ αυτή τη μορφή γραφής.

Σε κάποιο σημείο γράφετε: «Το πραγματικό έργο ενός συγγραφέα είναι η καταστροφή της λογοτεχνίας». Τι σημαίνει αυτό για εσάς;

Πρόκειται για αναδιατύπωση μιας φράσης που απέσπασα από ένα άλλο λογοτεχνικό κείμενο και την χρησιμοποίησα σ’ ένα χιουμοριστικό πλαίσιο. Ένας από τους ήρωες βρίσκει ανέλπιστα τη λύση μέσα από αυτή τη φράση ώστε να καταπολεμήσει τις αϋπνίες του. Στο πρωτότυπο η φράση λειτουργεί μ’ εντελώς διαφορετικό τρόπο. Θα τη βρείτε στο «Κουτσό».