Με αφορμή τη νουβέλα του «Πρόσω ανάποδα» (εκδ. Αρμός), ο συγγραφέας Γιώργος Βιδάλης απάντησε στις ερωτήσεις μας. «Ελπίζω στο τέλος του ν’ αφήνει μια γεύση πικραμύγδαλου» σημειώνει, μεταξύ άλλων, για το βιβλίο του.
Επιμέλεια: Book Press
Πώς ξεκινήσατε να γράφετε το «Πρόσω ανάποδα»; Θυμάστε το αρχικό ερέθισμα;
To να συναντηθούν για πρώτη φορά δυο άγνωστοι μεταξύ τους άντρες σε μια ταβέρνα και «οινοβαρείς» να κουβεντιάζουν για μια γοητευτική και καλλιεργημένη γυναίκα που αναστάτωσε τη ζωή τους. Κι αυτό γιατί είχαν την τύχη και ατυχία να συνάψουν διαδοχικά δεσμό μαζί της.
Ποια είναι η αναλογία βιώματος και μυθοπλασίας στη νουβέλα σας; Προς τα πού θα λέγατε ότι «γέρνει η πλάστιγγα»;
Το βίωμα, η παρατήρηση και η φαντασία έπλασαν την ιστορία μου. Ένα… τριπλό κοκτέιλ με τη τελευταία να έχει τη μεγαλύτερη «δόση».
Η Τήνος στην ιστορία σας δεν είναι μόνο ένα τοπόσημο. Πόσο συνέβαλε το νησί στη διαμόρφωση των χαρακτήρων και την εξέλιξη της ιστορίας;
Δύο από τα βασικά πρόσωπα του βιβλίου είναι δύο ηλικιωμένα αδέλφια από την Τήνο (ο ένας πολυταξιδεμένος και φιλοσοφημένος, ο άλλος τυχοδιώκτης σ’ Ευρώπη και Αμερική και αμετανόητος δον Ζουάν). Η επιστροφή στο νησί λόγω θανάτου του ενός είναι μια ευκαιρία για τον συγγραφέα να ταξιδέψει με τους ήρωές του στην Τήνο ένα φθινοπωρινό βροχερό Σαββατοκύριακο με ανέμους… απαγορευτικούς αλλά έντονα ερωτικούς.
Μαστορεύω τον λόγο με απλότητα ελπίζοντας να βγει κάτι που να συγκινεί, να έχει χιούμορ, να δημιουργεί κάποιες σκέψεις, να διαθέτει μια πλοκή με μερικές ανατροπές κι εκπλήξεις.
Κάποιοι λένε, «ένα μεγάλο βιβλίο, χρειάζεται ένα μεγάλο θέμα». Το πιστεύετε;
Θεωρώ τον εαυτό μου μαρμαροτεχνίτη και όχι μαρμαρογλύπτη συγγραφέα (κατάγομαι από το γνωστό χωριό Πύργος που έχει αυτή τη διπλή παράδοση). Γνωρίζω τις δυνάμεις μου, δεν έχει ψηλώσει ο νους μου. Μαστορεύω τον λόγο με απλότητα ελπίζοντας να βγει κάτι που να συγκινεί, να έχει χιούμορ, να δημιουργεί κάποιες σκέψεις, να διαθέτει μια πλοκή με μερικές ανατροπές κι εκπλήξεις. Δεν θεωρώ ότι έγραψα ένα μεγάλο βιβλίο απαντώντας έμμεσα στην ερώτησή σας. Απλώς μια νουβέλα με τα παραπάνω στοιχεία ριγμένη στο αναγνωστικό πέλαγος.
Ποιο θα λέγατε ότι είναι το βασικό θέμα στο «Πρόσω ανάποδα»;
Τα βασικά μοτίβα του είναι η λαχτάρα του ερωτικού σμιξίματος, οι ατυχίες και οι αναποδιές, η ασυνεννοησία και η μοναχικότητα.
Ήσασταν 33 χρόνια στο πολιτιστικό ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας. Πώς σχολιάζετε τον χαρακτηρισμό «δημοσιογραφικός λόγος» σε ένα κείμενο πεζογραφίας; Τα διαχωρίζετε ή το καλό κείμενο είναι υπεράνω χαρακτηρισμών και ειδών;
Εχω ασκηθεί στη λιτή, κοφτή γραφή, μου πάει ιδιοσυγκρασιακά, όπως και στο να βλέπω τα πράγματα με χιούμορ κι ευαισθησία. Ενυπάρχουν αυτά νομίζω στο βιβλίο με την απαραίτητη λογοτεχνική πλοκή και φαντασία. Μαστορεύω με τον τρόπο που μπορώ.
Πώς θα περιγράφατε τον ιδανικό αναγνώστη του βιβλίου σας;
Σαν κάποιον ή κάποια (μην ξεχνάμε οι γυναίκες διαβάζουν περισσότερο) που θα «ταξιδέψει», θα χαρεί και θα συγκινηθεί με τις διαδρομές, περιπέτειες και σκέψεις των προσώπων του βιβλίου μου. Ελπίζω στο τέλος του ν’ αφήνει μια γεύση πικραμύγδαλου.
Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτές τις μέρες;
Το μυθιστόρημα της Ισπανίδας Μόνικα Γκουτιέρεζ Η σκηνή των μεγάλων ονείρων, όπου περιγράφει γοητευτικά το μαγικό κόσμο του θεάτρου. Επίσης το βιβλίο της Λουκρητίας Δούναβη Ο κόσμος με αποφθεγματικές σκέψεις για τη ζωή και το χρόνο, που μοιάζουν με απόσταγμα ζωής. Υστερόγραφο η εξής φράση της: «Μια περατζάδα η ζωή και το μεγάλο της ρεγάλο τα φυλλοκάρδια της».
