alexandra deligiorgi 01

Μια συζήτηση με την Αλεξάνδρα Δεληγιώργη με αφορμή την επανακυκλοφορία του βιβλίου της «Το κόκκινο της φωτιάς – Μικρό εγχειρίδιο λογοτεχνίας» (εκδ. Αρμός).

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

«Μικρό εγχειρίδιο λογοτεχνίας», είναι ο υπότιτλος του βιβλίου σας, που ξανακυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Αρμός. Δύο ερωτήσεις: α. Υπάρχουν διαφορές με το βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη; β. Ποιος είναι ο πυρήνας αυτού του βιβλίου, το στίγμα του;

Το βιβλίο κυκλοφόρησε σε ένα μικρό αριθμό αντιτύπων από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, τον Ιανουάριο του 2016 και έκλεισε με τον θάνατο του εκδότη. Στην έκδοσή του από τις εκδόσεις Αρμός, στο παράρτημα του βιβλίου, με κριτικές μου, προστέθηκε η κριτική για το μυθιστόρημα του Λασλό Κράσναχορκαι Πόλεμος και πόλεμος.

Πολλά από τα κεφάλαια έχουν ως τίτλο τους ζεύγη εννοιών, άλλες φορές συμπληρωματικά άλλες φορές αντιθετικά. Για παράδειγμα, να πάρουμε τα συμπληρωματικά: «Λογοτεχνία και Ιστορία» ή «Λογοτεχνία και Φιλοσοφία». Σημαίνει κάτι αυτή η μεθοδολογία για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε τη λογοτεχνία;

Αυτά τα ζεύγη αντιθέτων δεν τα επινοώ. Είναι μέρος της πραγματικότητας που συνθέτει η λογοτεχνία με τα έργα της, για να αποδώσει την πραγματικότητα που προκύπτει από επιλογές, δράσεις, πρακτικές, πράξεις και έργα των ανθρώπων που είναι από τη ρίζα τους αντιφατικά. Αντίστοιχες αντιθέσεις σφραγίζουν και τις προσεγγίσεις των φιλοσόφων, μελετητών και, κατά κάποιο τρόπο, αδιαμεσολάβητα, και των συγγραφέων μυθιστορημάτων, διηγημάτων ή δοκιμίων. Αλλά και των ποιητών.

Οι πληρέστερες και πιστότερες κριτικές προσεγγίσεις, αυτές που αναδεικνύουν, υπό την ευρύτερη δυνατή οπτική γωνία, τα πράγματα (πραχθέντα και διαπραχθέντα), σε όλη την έκταση και το βάθος τους, με τη μορφή δημιουργικών συνθέσεων, στο χώρο της τέχνης του λόγου, είναι αυτές που κατανοούν από τη ρίζα τους τα αντίθετα που ριζώνουν στην εγγενή αντιφατικότητα μας.

Μόνον ο δογματισμός και ο φανατισμός γεννούν τη μονομέρεια, που είναι προϊόν ποικίλων σφαγών, κυριολεκτικών ή μεταφορικών.

Οι προσεγγίσεις μας θεωρητικές ή λογοτεχνικές, στην καλύτερη περίπτωση, φέρνουν στο φως μεσότητες, συγκερασμούς, συμπληρωματικότητες που δρουν υπογείως ή συγκρούσεις που ξεσπούν και διαδραματίζονται ανοιχτά και ολοφάνερα.

Τα ανθρώπινα δεν είναι ποτέ ταυτότητες χωρίς διαφορές, μονόπλευρα δηλαδή. Μόνον ο δογματισμός και ο φανατισμός γεννούν τη μονομέρεια, που είναι προϊόν ποικίλων σφαγών, κυριολεκτικών ή μεταφορικών.

Στο βιβλίο σας, σπεύδετε να διακρίνετε την αισθητική της πρόσληψης από μια ποιητική της συγγραφής. Να μια ακόμη αντίθεση. Πώς την εννοείτε;

Στο Κόκκινο της φωτιάς, καταθέτω σκέψεις μου για τη λογοτεχνία, που γεννήθηκαν από τα διαβάσματα –λογοτεχνικά, φιλοσοφικά, θεωρητικά, επιστημονικά–, μιας ολόκληρης ζωής, και από τη ζωη μου με την συγγραφή.

Πράγματι, το πρώτο που κάνω στο βιβλίο είναι να διακρίνω την «Αισθητική της πρόσληψης», που κυριάρχησε τα τελευταία πενήντα χρόνια στη φιλολογία, στη θεωρία και στην κριτική, από την «Ποιητική της συγγραφικής δημιουργίας» που έχασε έδαφος, επειδή από τη γλώσσα ή τις υφολογικές τεχνικές, προχωρεί στην (ψυχ)ανάλυση του ίδιου του έργου. Καμιά από τις δυο δεν μπορεί να αποκλείσει την άλλη. Αυτό κάνει μόνον μια τυφλή λογική, ανίκανη να δείξει την τρίτη δυνατότητα που είναι αυτή της γεφύρωσής τους.

Θα θελατε να γίνετε λίγο σαφέστερη;

Μιλώ γι’ αυτό σε ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο. Εδώ, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η αισθητική της πρόσληψης μένει ανάπηρη και λειψή, χωρίς το άνοιγμά της στην Ποιητική. Το ίδιο ισχύει και αντιστρόφως, αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό. Όπως και να έχει, όταν κινούμαστε μόνον με την Αισθητική της πρόσληψης ή μόνον με την Ποιητική, μετατρέπουμε σε αντικρουόμενα, δυο πεδία που συμπληρώνουν το ένα το άλλο, για να μας δώσουν την πλήρη εικόνα του πώς δημιουργήθηκε ένα έργο, ποιο είναι το νόημα και το πνεύμα της συγγραφής του, μέσα στα ιστορικά του συγκείμενα, όπως επίσης, ποια απήχηση είχε την εποχή που γράφτηκε ή πολύ αργότερα, και γιατί.

Μπορείτε να φανταστείτε έναν φιλόσοφο που να μην έχει διαβάσει κάποια από τα μεγάλα έργα της λογοτεχνίας; Το ίδιο, είναι αδύνατο να φανταστούμε έναν μεγάλο συγγραφέα που να αγνοεί παντελώς κείμενα φιλοσόφων που κατάφεραν να δώσουν την εικόνα του κόσμου μέσα στον οποίο ζουν.

Τι σχέση μπορούν να εχουν ως ζεύγη η Λογοτεχνία με την Ιστορία ή η Λογοτεχνία με τη Φιλοσοφία;

Στο βιβλίο, μιλώ για την υπόγεια σχέση διαφορετικών πεδίων προσέγγισης, που διατηρούν την αυτοτέλειά τους, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όταν ανοίγονται και σε άλλα πεδία που συμβάλλουν στην καλύτερη κατανόηση αυτού που κάνουν. Μπορείτε να φανταστείτε έναν φιλόσοφο που να μην έχει διαβάσει κάποια από τα μεγάλα έργα της λογοτεχνίας; Το ίδιο, είναι αδύνατο να φανταστούμε έναν μεγάλο συγγραφέα που να αγνοεί παντελώς κείμενα φιλοσόφων που κατάφεραν να δώσουν την εικόνα του κόσμου μέσα στον οποίο ζουν.

Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκαναν τα αντιθετικά ζεύγη, κυρίως τα «Λογοτεχνία και παραλογοτεχνία» ή το «Αυθεντική και δήθεν λογοτεχνία». Πολλοί ισχυρίζονται ότι αυτοί οι διαχωρισμοί είναι πλέον ξεπερασμένοι. 

Κοιτάξτε, ο Ροΐδης μας είχε πει –δυστυχώς δεν θυμάμαι σε ποιο κείμενό του– ότι σε κάποια γυρίσματα των καιρών, αυτός που πασχίζει να είναι υπερμοντέρνος, περνιέται, και πρέπει να περνιέται, για ντεμοντέ. Και είναι φυσικό, γιατί πάει κόντρα στο ρεύμα, και αρνείται να ακολουθήσει μόδες που όσο και αν κρατήσουν, δεν παύουν να είναι πρόσκαιρες.

Ένα τέτοιο γύρισμα των καιρών ζούμε σήμερα. Τίποτα δεν έχει την αξία που είχε άλλοτε, και τίποτα άλλο δεν έχει αξία, παρά μόνο το χρήμα και η δύναμη που προσφέρει. Σε αυτόν τον ακραίο σχετικισμό, που τον ευνοεί η πτώση της παιδείας, δεν έχουμε μιαν αξία που να μετρά όλες τις άλλες. Γι’ αυτό και στο Κόκκινο της φωτιάς μιλώ για τη σχέση ιερού και βέβηλου, αυθεντικού και ψεύτικου, ομορφιάς και βάθους, που μας έγιναν ξένα.

Την τύχη των βιβλίων σήμερα την επικαθορίζει η δύναμη των εκδοτών που συντελούν στην εμπορικότητά τους. Αυτή επιβεβαιώνει την αξία ενός έργου. Αυτό ισχύει γενικότερα και όχι μόνον στην Ελλάδα. Απλώς στη χώρα μας, που ο χωρος της ανάγνωσης είναι ασφυκτικά περιορισμένος, η πτώση της παιδείας έχει βαρύτερες συνέπειες για όλα και για όλους.

Πάντως, αυθεντικές δημιουργίες και ψεύτικα ή ρηχά κατασκευάσματα πάντα θα υπάρχουν. Απλώς μηδενιστικές εποχές, σαν αυτή που διανύουμε, αρκούνται στο τίποτα που θέλει να σαρώνει ό,τι του αντιστέκεται.

Δεν θεωρώ επαρχιώτη έναν συγγραφέα που μιλά για τα δικά του βιώματα σε ένα συγκεκριμένο ελληνικό χωριό όπου γεννήθηκε ή όπου έζησε. Το ίδιο, δεν θεωρώ κοσμοπολίτη τον συγγραφέα που κάνει μυθιστόρημα τη ζωή ενός Αγγλου ή ενός Γάλλου.

Ένα άλλο ζεύγος που προκαλεί εκ μέρους πολλών οξεία κριτική σε σχέση με τα τεκταινόμενα στη χώρα μας είναι το ζεύγος «Επαρχιωτισμός – Κοσμοπολιτισμός». Προς τα πού πρέπει να πάμε;

«Επαρχιωτισμός και Κοσμοπολιτισμός» είναι ο τίτλος ενός κεφαλαίου του βιβλίου, που φοβάμαι πως δίνει λαβή σε ποικίλες παρεξηγήσεις. Κι αυτές επιχειρώ να προλάβω ή να διαλύσω με όσα λέω σ’ αυτό το κεφάλαιο. Φυσικά, οι δύο όροι δεν αφορούν τη θεματική των μυθιστορημάτων, διηγημάτων ή δοκιμίων. Δεν θεωρώ επαρχιώτη έναν συγγραφέα που μιλά για τα δικά του βιώματα σε ένα συγκεκριμένο ελληνικό χωριό όπου γεννήθηκε ή όπου έζησε. Το ίδιο, δεν θεωρώ κοσμοπολίτη τον συγγραφέα που κάνει μυθιστόρημα τη ζωή ενός Αγγλου ή ενός Γάλλου.

Στην τέχνη, οικουμενικό γίνεται το μοναδικό και ιδιαίτερο που είναι δεμένο πάντα με έναν χρόνο και τόπο, πραγματικό ή φανταστικό. Καθώς η εθνική μας πολιτική για το βιβλίο δεινοπάθησε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η τύχη των βιβλίων που γράφουμε στη γλώσσα μας είναι προδιαγεγραμμένη. Θα έπρεπε να είναι σταθερή πολιτική και συνεχώς να ενισχύεται με στελέχη που διαθέτουν την απαιτούμενη και ιδιαιτέρως απαιτητική σκευή. Αυτή θα μας έσωζε και από τον ριζωμένο επαρχιωτισμό και από τον δήθεν κοσμοπολιτισμό.

Σημειώνετε με διάφορες αφορμές την άποψή σας για το επίπεδο του διαλόγου στη χώρα μας για τη λογοτεχνία και ασκείτε έντονη κριτική σε δημοσιογράφους και δημοσιολογούντες περί τη λογοτεχνία και τα βιβλία γενικότερα. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η πηγή του «κακού»;

armos deligiorgi kokkinoΝαι, θα ήθελα να είναι υψηλότερο το επίπεδο του διαλόγου στη χώρα μας, που πρώτη ανέδειξε τη δύναμη του διαλόγου. Αλλά δεν έχω ασκήσει κριτική και μάλιστα έντονη, σε δημοσιογράφο/ους για συγκεκριμένες βιβλιοπαρουσιάσεις τους. Σε βιβλια, άρθρα και σχόλια, δίνω μεγάλο βάρος στην κριτική της λογοτεχνίας, που είναι σε πτώση από τότε που καλύπτουν την κριτική του βιβλίου δημοσιογράφοι ή ελεύθεροι κειμενογράφοι που γράφουν για συγκεκριμένα βιβλία, αμισθί ή για λογαριασμό των εκδοτών που τα εκδίδουν και είναι φυσικό να θέλουν να τα προωθήσουν στην αγορά.

Σε σύγκριση με τους λαμπρούς κριτικούς μας, από τα τέλη ακόμη του 19ου και μετά (Ροΐδη, Παλαμά, Κλ. Παράσχο, Τέλλο Αγρα, Ν. Καλαμάρη, Γ. Σαραντάρη, Γ. Χατζίνη, Κουλουφάκο, Αλ. Αργυρίου Μ. Πλωρίτη κ.ά.) σήμερα, έχουμε λίγους ικανούς να κάνουν ερμηνεία και αξιολόγηση ενός βιβλίου. Γιατί αυτό είναι η κριτική, ερμηνεία και αξιολόγηση· μια πολύ δύσκολη και εμπνευσμένη προσέγγιση που τα τελευταία χρόνια έπαψε να υποστηρίζεται όπως θα έπρεπε, με αμοιβή και τη δέουσα αναγνώριση.

Πολλοί πιστεύουν ότι η λογοτεχνική κριτική καθώς περνάει από τον Τύπο στο διαδίκτυο υφίσταται μια υποτίμηση, αφού άνθρωποι χωρίς κατάρτιση γράφουν τη «γνώμη τους», συχνά με όχι ιδιαίτερα βαθύ τρόπο. Από την άλλη, πολλοί ισχυρίζονται ότι η παραδοσιακή κριτική έχει χάσει την επαφή της με τον κόσμο: μιλάει δυσνόητα, θεωρητικά, άψυχα κι ενίοτε είναι δέσμια γνωριμιών και εξυπηρετήσεων. Πού τοποθετείστε εσείς σε αυτό το εκκρεμές;

Φράσεις όπως «αυτό είναι δύσκολο», «εκείνο είναι δυσνόητο», το άλλο, «θεωρητικολογίες» και το παρ’ άλλο «ηθικισμοί» είναι ένοχες, αλλά άκριτες, που βρίσκουν απήχηση και επαναλαμβάνονται κατά κόρον. Κρύβουν μια λειψή παιδεία που κάνει τους ημιμαθείς, ρητορικούς ή πολύξερους. Ετσι, αξιόλογα πνεύματα μένουν στη σιωπή, ενώ συγγραφείς που δεν θέλουν να απομονωθούν, να αποκλειστούν, να μείνουν χωρίς εκδότη, αρχίζουν να στρογγυλεύουν, να υπεραπλουστεύουν, να αναμασούν τα μασημένα, να «προσαρμόζονται». Νομίζουμε πως τέτοια φαινόμενα δεν έχουν πολλή σημασία, κι όμως, είναι πλήγματα που βλάπτουν τη χώρα μας, με τους πολλούς να πνίγουν τη φωνή των ελάχιστων.


* Ο ΚΩΣΤΑΣ Β. ΚΑΤΣΟΥΛΑΡΗΣ είναι συγγραφέας.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Κώστας Καλτσάς: «Η αναμέτρηση με το παρελθόν δεν τελειώνει ποτέ»

Κώστας Καλτσάς: «Η αναμέτρηση με το παρελθόν δεν τελειώνει ποτέ»

Με αφορμή το πρώτο του μυθιστόρημα «Νικήτρια σκόνη» (εκδ. Ψυχογιός) που κυκλοφόρησε πρόσφατα, συνομιλούμε με τον μεταφραστή και συγγραφέα Κώστα Καλτσά για τα Δεκεμβριανά, το πρόσφατο Δημοψήφισμα, αλλά και τον Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας. Κεντρική εικόνα: © Μαρίνα Δογάνου. 

...

Μαριάννα Σκυλακάκη – Στέλλα Κάσδαγλη: «Τα σημερινά κορίτσια είναι πιο ''δουλεμένα'', εξερευνούν την ταυτότητα και τις επιθυμίες τους»

Μαριάννα Σκυλακάκη – Στέλλα Κάσδαγλη: «Τα σημερινά κορίτσια είναι πιο ''δουλεμένα'', εξερευνούν την ταυτότητα και τις επιθυμίες τους»

Τι ζητούν τα σημερινά κορίτσια; Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι φόβοι τους και πώς τοποθετούνται απέναντι στα αιτήματα του φεμινισμού, αλλά και την έμφυλη βία; Με αφορμή το βιβλίο «Μικρές επικίνδυνες - 100 ιστορίες από 100 γενναία κορίτσια» (εκδ. Key Books) συνομιλήσαμε με τις Μαριάννα Σκυλακάκη και Στέλλα Κάσδαγλη που μ...

Κώστας Νασίκας: «Οι απεργίες πείνας είναι μια μορφή πάλης, μέχρι θανάτου, του απεργού με τον αντίπαλό του»

Κώστας Νασίκας: «Οι απεργίες πείνας είναι μια μορφή πάλης, μέχρι θανάτου, του απεργού με τον αντίπαλό του»

Mε αφορμή το βιβλίο του «Βία και καταναλωτισμός» (εκδ. Αρμός) συζητάμε με τον ψυχαναλυτή και συγγραφέα Κώστα Νασίκα για την ψευδεπίγραφη ευμάρεια των σύγχρονων κοινωνιών, αλλά και πώς η τροφή μπορεί να γίνει «όπλο» στους απεργούς πείνας και σε εκείνους που νηστεύουν. 

Συνέντ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Καταθέσεις Πολιτισμού» – «Ιστορίες από μάρμαρο και ξερολιθιά στα αλώνια του χρόνου» με τον Μανόλη Κορρέ

«Καταθέσεις Πολιτισμού» – «Ιστορίες από μάρμαρο και ξερολιθιά στα αλώνια του χρόνου» με τον Μανόλη Κορρέ

Συνεχίζεται ο επιτυχημένος φετινός κύκλος εκδηλώσεων «Καταθέσεις Πολιτισμού» με συζητήσεις για σύγχρονη τέχνη, ιστορία και αρχαιολογία, από το Κέντρο Πολιτισμού, Έρευνας και Τεκμηρίωσης της Τράπεζας της Ελλάδος. Επόμενη εκδήλωση στις 24 Απριλίου με καλέσμένο τον ομότιμο καθηγητή Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ Μανόλη Κορρέ....

Μεγάλη εκδήλωση για τον Κ.Π. Καβάφη στη Σορβόννη

Μεγάλη εκδήλωση για τον Κ.Π. Καβάφη στη Σορβόννη

Εκδήλωση με θέμα τη ζωή και το έργο του Κ.Π. Καβάφη, διοργάνωσε το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού (ΕΙΠ) στο Παρίσι. Φωτογραφίες © Polyvios Anemoyannis / Hans Lucas.

Επιμέλεια: Book Press

Κατάμεστο το Αμφιθέατρο Richelieu του πανεπιστημίου της Σορβόννη...

«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

Για τις παραστάσεις «Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα» του Γουστάβο Οτ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αποστολόπουλου, που ανεβαίνουν στη σκηνή του θεάτρου «Σταθμός». Κεντρική εικόνα: Από την παράσταση «Η κασέτα» © Αγγ. Παπαδόπουλος.&nb...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23 Απριλίου) επιλέγουμε 12 βιβλία που μας βάζουν στα ενδότερα της λογοτεχνίας και μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ανάγνωσης.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Στις 23 Απριλίου γιορτάζουν τα βιβλ...

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

Επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνες, βιογραφίες, λογοτεχνία: Οι εκδόσεις Ροπή μέσα από 5 βιβλία τους

Επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνες, βιογραφίες, λογοτεχνία: Οι εκδόσεις Ροπή μέσα από 5 βιβλία τους

Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, οι εκδόσεις Ροπή επιδιώκουν μέσω των βιβλίων τους την αλληλεπίδραση των θετικών επιστημών με άλλα γνωστικά πεδία, δίχως διάθεση να απευθύνονται μόνο σε ειδικούς και «γνώστες». 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ