«Βαδίζω ξυπόλυτη στα αγκάθια μου»
Του Κώστα Αγοραστού
Εργάζεται και γράφει αθόρυβα, γι’ αυτό και είναι τόσο αποτελεσματική με ό,τι και αν καταπιάνεται. Τα δημοσιογραφικά της κείμενα είναι υποδειγματικά,το θεατρικό της έργο –«Μην παίζεις με τα χώματα»– βαθιά συγκινητικό και η εκπομπή της στο ραδιόφωνο –«Ιατρείο
ασμάτων»– απαιτητική και γοητευτική. Η δεύτερη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Με λένε Θάνατο» μόλις κυκλοφόρησε. Η κυρία Στέλλα Βλαχογιάννη:
Πώς θα περιγράφατε το ύφος του τελευταίου σας βιβλίου;
Ποιητικός και δημοσιογραφικός λόγος. Εκφράσεις σε αντιπαράθεση ή συμπληρωματικές μορφές του ίδιου πράγματος;
Γράφετε για να ανα-γνωρίσετε τον κόσμο ή για να εκτεθείτε λυτρωτικά σε αυτόν;
Ποιες είναι οι ποιητικές και πεζογραφικές σας αναφορές;
Ποίηση ελληνική: (με την ξένη αισθάνομαι πάντα ανασφάλεια ως προς τις μεταφράσεις): Τάσος Λειβαδίτης – καταλυτική επιρροή. Μαρία Λαϊνά – όσο ακόμα έγραφε ποιήματα. Α, και οπωσδήποτε, το «μπλε» βιβλίο του Γιώργου Σεφέρη. Αυτή είναι η πρώτη γραμμή. Αμέσως μετά, με ελάχιστα λιγότερα γραμμάρια αγάπης, η λεγόμενη γενιά της ήττας – και όχι για την ήττα βέβαια, αλλά για τη μεγάλη ποίηση που μας κληροδότησε.
Πεζογραφία: (Λέω να μείνουμε μόνο στα ελληνικά, γιατί θα φλυαρήσω): Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ (η αδιαμφισβήτητη ηγερία της εφηβείας μου), οι περισσότεροι συγγραφείς από τη γενιά του 1930, ο Μ. Καραγάτσης ιδιαιτέρως, ο Μένης Κουμανταρέας μέχρι τον «Ωραίο λοχαγό», τα διηγήματα της Ζυράννας Ζατέλη, το πρώτο της μυθιστόρημα και οι 300 πρώτες σελίδες από το επόμενό της, η Μαργαρίτα Καραπάνου στα απολύτως προσωπικά της (έξω δηλαδή και η «Κασσάνδρα» και το άλλο, το κοσμοπολίτικο, δεν θυμάμαι τώρα τίτλο), το πρώτο βιβλίο με διηγήματα του Πέτρου Τατσόπουλου και του Βαγγέλη Ραπτόπουλου (έκτοτε τους έχασα), η Ρέα Γαλανάκη μέχρι και την «Ελένη», το «Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης της Σώτης Τριανταφύλλου, το «Σνιφ» του Γρηγόρη Παπαδογιάννη…, να συνεχίσω;
Με λένε Θάνατο
Μετρονόμος 2010
ΣΕΛ. 45, ΤΙΜΗ €10,00
