Προδημοσιεύση αποσπάσματος από το βιβλίο του Βρασίδα Καραλή «Τα μπλουζ της οδού Γκλιμπ Πόιντ» (μτφρ. Σοφία Τρουλλινού), το οποίο θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Petites Maisons. Μαζί, ένα πολύ προσωπικό βίντεο με τον συγγραφέα στο Σίδνεϊ.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Πολλά χρόνια αργότερα…
Αέρας, σκόνη, υγρασία. Άφιξη στο αεροδρόμιο. Είκοσι πέντε ώρες πτήση από το Άμστερνταμ. Προσγείωση, αισθήματα σύγχυσης, περιέργειας. Σίδνεϊ. Επιτέλους. Η Πόλη. Η Λέξη. Σίδνεϊ.
Η απεραντοσύνη του τόπου, το απαλό θρόισμα των δέντρων, η κυβιστική γεωμετρία των κτιρίων, η ανήσυχη περιέργεια των βλεμμάτων, η αλλόκοτη φύση των πάντων – όλα απέπνεαν μια κάποια ανησυχία, μια αγωνία, τη σκοτεινή βεβαιότητα ότι όλοι θα δουν τι πραγματικά είσαι, ένας ξένος, ένας εισβολέας.
Κάπως έτσι, ξεκινά η vita nuova. Η πόλη του πεπρωμένου σου. Φαντάσματα και ζωντανοί μαζί. Ο δρόμος του πεπρωμένου σου. Διαμέρισμα 4, οδός Γκλιμπ Πόιντ 305, πλάι στο καφέ La Cité, απέναντι από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη. Στο διπλανό κτίριο στεγάζεται μια κλινική για αφροδίσια νοσήματα. Το κρεοπωλείο, το σουπερμάρκετ, ο φούρνος, το ανθοπωλείο, το κατάστημα fish and chips. Για κάποιο λόγο, πολλοί άνθρωποι τριγύρω μιλούν ελληνικά.
«Τα περισσότερα μαγαζιά στον δρόμο τ’ αγόρασαν Έλληνες και Ιταλοί τη δεκαετία του εξήντα. Ήταν πολύ φτηνά τότε. Κανένας δεν ήθελε να μείνει εδώ» εξηγεί γλυκομίλητα ο Κον ο κρεοπώλης. Ήταν τραγουδιστής παραδοσιακής μουσικής όταν ζούσε στην πατρίδα του, τη Σάμο.
«Τα περισσότερα μαγαζιά στον δρόμο τ’ αγόρασαν Έλληνες και Ιταλοί τη δεκαετία του εξήντα. Ήταν πολύ φτηνά τότε. Κανένας δεν ήθελε να μείνει εδώ» εξηγεί γλυκομίλητα ο Κον ο κρεοπώλης. Ήταν τραγουδιστής παραδοσιακής μουσικής όταν ζούσε στην πατρίδα του, τη Σάμο.
«Πετάξου για κανένα καφεδάκι» του λέει. «Θα σου βάλω ν’ ακούσεις κασέτες με τα τραγούδια μου. Πραγματική μουσική του εβδομήντα. Αυθεντική. Με κλαρίνο και μπουζούκι».
Μα εκείνος είναι αποκαμωμένος και φοβισμένος κι ενθουσιασμένος. Τον παίρνει ο ύπνος. Όχι για πολύ. Οι ήχοι είναι οιωνοί. Οι θόρυβοι μηνύματα. Το γλυκό βουητό της νέας ζωής. Παγωνιά και μετά λιακάδα και μετά βροχή και μετά συννεφιά κι αέρας. Ο άνεμος λέει όλα εκείνα που η γλώσσα αδυνατεί ν’ αρθρώσει. Όλα είναι παρόντα, μα εντελώς εξωπραγματικά. Παρόντα, ζεστά, οικεία, μα ακατανόητα.
Εκείνη την πρώτη νύχτα, ένα σμήνος από μαύρες και κόκκινες νυχτοπεταλούδες ξεπροβάλλει από το κούφωμα της οροφής. Καθώς πετούν έξω από το ανοιχτό παράθυρο, μια ξαφνική δυνατή καταιγίδα τις παρασύρει στο έδαφος. Μερικές είναι ακόμα ζωντανές και πασχίζουν να κινηθούν. Τα σπασμένα φτερά τους λάμπουν κάτω από τα κιτρινωπά φώτα του δρόμου. Οι περισσότερες είναι ακίνητες, νεκρές, κομματιασμένες.
«Είμαστε σαν τον Αινεία, mon ami. Τρεπόμαστε σε φυγή για να φτάσουμε στη μοιραία μας πόλη, τον αναπόφευκτο Δρόμο, από τον οποίο δεν θα επιστρέψουμε ποτέ στην πατρίδα, δεν υπάρχει επιστροφή. Μόνο ερείπια υπάρχουν πια εκεί, ερείπια και τίποτ’ άλλο. Τετέλεσται».
Είναι ο Πασκάλ, ο Βέλγος, αυτός που μιλάει.
Μέρα πρώτη, καθώς το μυστήριο αρχίζει να ξετυλίγεται.
Δείτε στο κανάλι της Book Press στο YouTube μια περιήγηση του Βρασίδα Καραλή στο Σίδνεϊ:
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Βρασίδας Καραλής (1960) γεννήθηκε στην Κρέστενα. Είναι Καθηγητής Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ και εκδότης του Journal of Modern Greek Studies (Australia and New Zealand). Έχει μεταφράσει Βυζαντινούς ιστορικούς και αυστραλιανή λογοτεχνία στα νέα ελληνικά και έχει δημοσιεύσει μελέτες, όπως: Ο Νίκος Καζαντζάκης και το παλίμψηστο της ιστορίας (1994), Για τον Ανδρέα Αγγελάκη (2003), Αναγνώσεις σολωμικών κειμένων (2004). Στα αγγλικά έχει δημοσιεύσει, μεταξύ άλλων, τα: Realism in Greek Cinema (2017), The Cinematic Language of Theo Angelopoulos (2022), Theo Angelopoulos: Filmmaker and Philosopher (2023), και έχει επιμεληθεί συλλογικούς τόμους για τον Μάρτιν Χάιντεγκερ, τη Χάννα Άρεντ και τον Κορνήλιο Καστοριάδη. Kυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου (Δώμα), Σφερδούκλια στο κεφάλι (Δώμα) και Αποχαιρετισμός στον Ρόμπερτ (Εκδ. Δύο Δέκα).
