Κοντινές αποστάσεις

Ξεβράστηκες στο νησί. Νησί που λέει ο λόγος. Μισή οκά θάλασσα. Τους καταλαβαίνεις τους ανθρώπους, πότε λένε ψέμματα. Θα φτάσετε στην ώρα σας σού είπαν στον γκισέ. Μικρό το κακό, στις αναμονές το μυαλό σου δουλεύει προπέλα. Μετά κοιμάσαι ήσυχα στο κατάστρωμα σαν να μην πετάει από πάνω σου το σμήνος των ανθρώπων που κουβαλάνε τις γωνίες των σπιτιών τους στον ώμο, στριμωγμένοι σε ολιγοήμερες διακοπές ·η σκόνη από τα πατζούρια τους χωμένη στις μύτες τους. Κοντά πάτε, όλοι μαζί, κοντά πήγαινες πάντα με όσους δεν σου λέγανε πολλά.

Τα τελευταία χρόνια θες να το αλλάξεις αυτό. Οι ανεξίτηλοι διανύουν μεγάλες αποστάσεις και μυρίζουν φρεσκοπλυμένα πουκάμισα – γυαλιστερά κουμπάκια. Όσοι πάνε κοντά αφήνουν τους συναγερμούς να χτυπάνε στο πίσω στενό. Τους ακούς στο λαβύρινθο του ύπνου σου, απορρυθμίζουν τον καρδιακό ρυθμό, μικροί θάνατοι της κανονικής ροής του αίματος.

Όσοι πάνε κοντά δεν ξεκουράζονται. Κανόνας, λες, σκουπίζοντας τα σάλια του ύπνου. Γυρνούν με ένα άχτι στο στήθος που ακολουθεί τον πρωινό ενθουσιασμό. Ποτέ δεν διαψεύστηκες. Όσοι έχουν στις παλάμες τους γραμμένες κοντινές αποστάσεις, είναι φουσκωμένοι υγρασία και έχουν πρησμένα βλέφαρα. Δε θες καμιά δουλειά με αυτούς, δε σου πάνε, δεν έχεις τίποτα να πεις. Τα τελευταία χρόνια πας κοντά γιατί το παιδί έχει πάρει το μεγάλο δρόμο. Δε σου βγαίνει το πορτοφόλι. Έβαλες τα θεμέλια για να μπορεί να περπατάει με δρασκελιές και τώρα δε σου καλαρέσει, χώρεσες εσύ τα παλιά γοργά βήματά σου σε δυο τρία σοκάκια Αργοσαρωνικού, μια ώρα απόσταση από το λιμάνι του Πειραιά, με τον ήλιο στο κούτελο, ήλιο του κέντρου της Αθήνας, να σε δουλεύει μέσα στα μούτρα. Ούτε το νερό δεν σε ξεγελάει, χλιαρό σαν της μπανιέρας σου, σε κάτουρο κολυμπάς.

Μόνος σου είσαι με μια πετσέτα και ένα καπέλο. Μιλάς στο τσατ που σε έβαλε η κόρη σου για να γνωρίσεις γυναίκες. Στο εισαγωγικό κείμενο γνωριμίας το κάνεις ξεκάθαρο, μ' αρέσουν τα μακρινά ταξίδια, να νοιώσουμε πως φύγαμε, πως θέλουμε απόσταση για να γυρίσουμε πίσω, πως μας τρώνε οι αναμονές στα αεροδρόμια και τα μεγάλα πλοία, ο μόνος εγκλωβισμός που δέχεσαι προκειμένου να πας και να γυρίσεις.

 Μιλάς στο τσατ που σε έβαλε η κόρη σου για να γνωρίσεις γυναίκες. Στο εισαγωγικό κείμενο γνωριμίας το κάνεις ξεκάθαρο, μ' αρέσουν τα μακρινά ταξίδια, να νοιώσουμε πως φύγαμε, πως θέλουμε απόσταση για να γυρίσουμε πίσω, πως μας τρώνε οι αναμονές στα αεροδρόμια και τα μεγάλα πλοία, ο μόνος εγκλωβισμός που δέχεσαι προκειμένου να πας και να γυρίσεις.

Το παιδί είναι δέκα ώρες μακριά (αυτό δεν το γράφεις), θες δύο πτήσεις ανταπόκριση για να το δεις και μόλις πας σε βαρέθηκε, προτελευταία μέρα πάντα σε βαριέται, και τότε νοιώθεις ήσυχος και πλήρης γιατί τη μεγάλωσες για να σε κοιτάζει και να στραβώνει το στόμα της, αυτό είναι το σωστό λες, όχι όπως εσύ που πέθανε η μάνα σου πενήντα χρονών ήσουνα και έχασες τα κορδόνια των παπουτσιών σου, και οδήγησες με τη σόλα να ντελαπάρει δεξιά αριστερά στο πατάκι του Φίατ, όπως αυτό εδώ το σαπιοκάραβο, μέρα μεσημέρι ντάλια ήλιο, κακό ήλιο, βασανιστή ήλιο, να σταματήσεις στη Μπενάκη να πάρεις κορδόνια τελευταία στιγμή, στην κηδεία εμφανίστηκες με σουέτ παπούτσι και κορδόνια λευκά και πράσινα αθλητικού και γέλασε και το παρδαλό κατσίκι. Δεν τα αποχωρίστηκες, τα φοράς μόνιμα με τα λευκά αθλητικά – όπως πρέπει, πόσοι αποχωρισμοί, να βάλεις ένα τέλος.

Πλήρωσες όλα τα μαθήματά της, αφού έφυγε η μάνα της, μακρινό ταξίδι να το νοιώσει στο πετσί της έφυγε εκείνη, όχι τίποτα μια δυο ωρίτσες από το λιμάνι όπως του λόγου σου, όλα τα ξόφλησες για να σου λέει αι παράτα μας ρε πατέρα μιλάω στο τηλέφωνο άντε μέσα, και να φουσκώνεις πανιά θυμωμένα μέσα στο στήθος, δε θα μου μιλάς εμένα έτσι, τα ξεφούσκωνες μετά στο διπλανό δωμάτιο με ένα χαμόγελο στο στόμα ότι την έκανες αγρίμι να μην τη βάλει κανείς στο χέρι του και την κλείσει στη χούφτα του. Έτσι ονειρεύεσαι τις νύχτες που κάνεις σενάρια ότι εκεί που είναι η Ευτυχία θα φτύνει νόου και όχι και σόρρυ σε όποιο δέρμα δεν κάθεται καλά στη μύτη της και σε όποια χνώτα ασθμαίνουν κοφτά – προς θεού μην την καθηλώσει κανένας σε μικρές αποστάσεις. Από το σπίτι στο γραφείο και ένα πάρκο την Κυριακή και κουτσούβελα και βροχές με το τουλούμι.

Αλλά ούτε εσύ έχεις βλέψεις για συντροφιές και προπάντων μην είναι τίποτα γυναίκες ηλιοκαμμένες με περιττό βάρος, το παραπανίσιο βάρος σου ομολογεί καθισιό. Κανόνας: Να μην πηγαίνουν Αργοσαρωνικό. Το κάνεις ξεκάθαρο στο τσατ. Εγώ έτυχε και πάω, μια βουτιά μόνο, δε μ' αρέσει κοντά εμένα. Εσείς τι θέλετε από τις διακοπές σας; Ποια η ιδανική σας έξοδος. Μπλοκάρεις αμέσως όσες δηλώνουν ικανοποιημένες με τις αποδράσεις αστραπή. Τους καταλαβαίνεις τους ανθρώπους πότε λένε ψέμματα. Η Ευτυχία λέει πως θα 'ρθει φέτος. Η τελευταία που μίλησες πριν από λίγο, μια Ελένη, δε λέει ψέμματα. Μια βουτίτσα να ξεσκάσουμε Μανώλη, όπου να ’ναι. Σε πιάνει ανακατωσούρα, δίνη στο στομάχι. Τόσο μικραίνουν οι άνθρωποι που χωράνε σε μια οκά θάλασσα. Πατάς το κουμπάκι και τη στέλνεις στη μαύρη τρύπα του τηλεφώνου σου. Δεν έχεις δεύτερες σκέψεις. Εσύ από την άλλη λες ψέμματα τα τελευταία δέκα χρόνια.

Το πλοίο σφυρίζει πέντε ώρες μετά. Ο ήλιος ακόμα στο κεφάλι. Να προλάβεις μια θέση έξω, όχι στο κλιματιστικό που σου φέρνει στο μυαλό το κρύο της δουλειάς, κατευθείαν στα μηνίγγια. Τινάζεις την πετσέτα σου καλά. Αργοπορείς στο δέσιμο των παπουτσιών. Τριγύρω οι ίδιες κινήσεις. Οι άνθρωποι που πάνε κοντά έχουν ίδιο καλούπι, τα μπράτσα τους ζυγίζουν το ίδιο υδάτινο βάρος, έχουν τα ίδια παιδιά με τα ίδια στρογγυλά στόματα, ξαπλώνουν με τα ίδια σώματα στις ίδιες στάσεις ύπνου.

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΓΙΟΥΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ