Κρυφή εκδίκηση

Ο παππούς της Έλσας ανακάλυψε ότι η γιαγιά της, όταν ήταν νέα, διατηρούσε κρυφή σχέση με κάποιον συνάδελφό του. Χτύπησε τη γυναίκα του στο πρόσωπο και στο σώμα χρησιμοποιώντας και τα δύο του χέρια. Η γιαγιά της Έλσας βρισκόταν κατάκοιτη και με άνοια στο κρεβάτι, φορώντας αναπνευστήρα. Η μηχανική υποστήριξη της αναπνοής ήταν απαραίτητη λόγω σοβαρής καρδιακής ανεπάρκειας. Ο Χάρης είχε προμηθευτεί έναν συμπυκνωτή οξυγόνου από μια εταιρεία που του ζητούσε για την ενοικίαση του εξοπλισμού πολλά χρήματα κάθε μήνα. Ο παππούς μέσα στον πανικό και τον θυμό που τον είχαν κυριεύσει, έκαψε τα γεννητικά όργανα της γυναίκας του με το σίδερο για τα μαλλιά που χρησιμοποιούσε η μητέρα της Έλσας. Η Έλσα, αν και ήταν ένα αρκετά αφηρημένο παιδί που μόλις είχε πάει στην πρώτη τάξη του δημοτικού, παρατήρησε αμέσως τους μώλωπες στο σώμα της γιαγιάς της και τη ρώτησε τι έχει. Η γιαγιά απάντησε πως ο διάβολος την έκαψε με φωτιά. Η Έλσα πήρε τον πατέρα της τηλέφωνο. Του είπε ότι ο διάβολος έκαψε τη γιαγιά με φωτιά. Ο Χάρης δεν κατάλαβε τι εννοούσε, αλλά μόλις γύρισε στο σπίτι και συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί, κάλεσε την αστυνομία. Ο παππούς καθόταν στο μπαλκόνι και κάπνιζε τσιγάρα Άσσο. Η δίκη θα γίνει σ’ έναν χρόνο, εκτός αν έχουν αποχή οι δικηγόροι, οπότε η δίκη θα αναβληθεί για το μέλλον, όταν η γιαγιά θα έχει πια πεθάνει. Όταν ο Χάρης είδε τον πατέρα του να μπαίνει μέσα στο περιπολικό, δεν αισθάνθηκε καμία επιθυμία να τον αποχαιρετίσει, να τον βρίσει ή να τον δείρει. Ο Χάρης ένιωσε πως είναι ξαφνικά περικυκλωμένος από τη βουβή μομφή που προκύπτει από την αποδοκιμασία του βλέμματος, όταν δεν χρειάζεται να γίνει κάποιο σχόλιο σχετικά με τη διαφωνία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Η μομφή αυτή δεν απευθυνόταν από το γιο προς τον πατέρα αλλά από τον πατέρα προς τον γιο.

Όταν η Έλσα μπήκε στην εφηβεία, ξεκίνησε μαθήματα χορού, λόγω μιας ενδιάθετης ροπής, την οποία δεν ήταν ακόμη σε θέση να αναγνωρίσει, να κινηθεί δηλαδή ενάντια στη βεβαιότητα ότι η αυριανή μέρα στο σχολείο θα είναι ίδια με την προηγούμενη. Το μάθημα με την ομάδα του χορού ξεκινούσε πάντοτε με μερικές ασκήσεις για προθέρμανση για να ζεσταθούν οι μύες του σώματος και να αποφευχθεί ενδεχόμενος τραυματισμός. Στη συνέχεια, όλοι οι συμμετέχοντες, διαφόρων ηλικιών από μικρά παιδιά μέχρι συνταξιούχοι, ακολουθούσαν τις διαδοχικές οδηγίες της δασκάλας χορού. Κάποιες φορές τα μαθήματα γίνονταν σε εξωτερικό χώρο, όπως εκείνη την Κυριακή. Είχαν πάει όλοι μαζί σ’ ένα δάσος για πεζοπορία και για μάθημα. Η Έλσα παρατήρησε πως η δασκάλα της, καθώς βάδιζε, κλωτσούσε ασυναίσθητα όσες ρίζες δέντρων εξείχαν από το χώμα. Όλες οι κινήσεις της Κλάρας έμοιαζαν να προκαλούν αλλαγές στον ψυχισμό της, οι οποίες αντικατοπτρίζονταν στους μεταβαλλόμενους μορφασμούς του προσώπου της. Η Κλάρα έλεγε στους μαθητές της «Πιάστε με το δεξί χέρι τον αριστερό σας αστράγαλο». Έπειτα ρωτούσε «Για ποιο λόγο υπακούσατε σε αυτό που μόλις είπα;» και συνέχιζε να περπατά με γοργό βηματισμό, κλωτσώντας θυμωμένα ρίζες δέντρων. Ο Αχιλλέας ήταν από τα λίγα αγόρια που παρακολουθούσαν τα μαθήματα της Κλάρας. Μόλις ο Αχιλλέας κάθισε κάτω από τον ίσκιο ενός μεγάλου κέδρου, εξήγησε στην Έλσα ότι το φαινόμενο της ηλιακής καταιγίδας αφορά τις εκρήξεις που συμβαίνουν στην επιφάνεια του ήλιου. Από αυτές τις εκρήξεις προκαλούνται βίαιες ριπές μαγνητικής ακτινοβολίας, με αποτέλεσμα να επηρεάζονται οι τηλεπικοινωνίες στη γη. Η Έλσα τον άκουσε προσεκτικά, προσπαθώντας να φανταστεί τους μαύρους και πυκνούς καπνούς των αλλεπάλληλων και αόρατων εκρήξεων να αγκαλιάζουν την επιφάνεια της θάλασσας, η οποία, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αχιλλέα, καλύπτει την επιφάνεια της γης σε ποσοστό μεγαλύτερο από 70%.

Της άρεσε να βουτά από αυτό το βραχώδες σημείο και όχι να μπαίνει στη θάλασσα περπατώντας από την αμμουδερή παραλία, όπως όλοι οι υπόλοιποι παραθεριστές.

Στον βράχο είχε δημιουργηθεί μια φυσική σκαλωσιά, αρκετά γλιστερή από τα φύκια. Ωστόσο, η Έλσα είχε βρει τρόπο να πατά πάνω της με το δεξί πόδι κι ύστερα να βουτά κατευθείαν στο νερό. Της άρεσε να βουτά από αυτό το βραχώδες σημείο και όχι να μπαίνει στη θάλασσα περπατώντας από την αμμουδερή παραλία, όπως όλοι οι υπόλοιποι παραθεριστές. Ένιωθε το επιδοκιμαστικό βλέμμα του Χάρη, ο οποίος συνήθιζε να της φωνάζει από μακριά «Μπράβο» κάθε φορά που κατόρθωνε να βουτήξει με το κεφάλι χωρίς να κάνει αφρό και να διασχίσει μια διόλου αμελητέα απόσταση με μακροβούτι. Η Έλσα αγαπούσε πολύ τον πατέρα της· σπάνια διαφωνούσε μαζί του, με εξαίρεση το ζήτημα της συμμετοχής της στην ομάδα χορού την οποία ο Χάρης δεν ενέκρινε καθόλου. Ο Χάρης πίστευε ότι μια τόσο ανομοιογενής ομάδα χορού στην οποία μπορούσε να συμμετέχει όποιος ήθελε ανεξαρτήτως ηλικίας, δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει σ’ ένα ικανοποιητικό επίπεδο, ώστε να ανταγωνιστεί τις χορογραφίες από άλλες ομάδες που συμμετείχαν σε φεστιβάλ και διαγωνισμούς. Η πιο δεινή κολυμβήτρια της οικογένειας ήταν η δίδυμη αδελφή της Έλσας, η Αιμιλία. Ο δάσκαλος κολύμβησης της Αιμιλίας είχε δείξει κάποιες φορές και στην Έλσα πώς να κάνει επιτυχημένες βουτιές με το κεφάλι. Της είχε πει: «Αν βουτήξεις με το κεφάλι, χωρίς να ακουμπήσεις την κοιλία σου στην επιφάνεια του νερού, θα σου πω ένα μυστικό».

Η Έλσα έμαθε το μυστικό του Διονύση μετά από την τρίτη επιτυχημένη της προσπάθεια. Ο Διονύσης έκρυβε μέσα σε μια δερμάτινη θήκη ένα μαχαίρι με χειροποίητη λεπίδα εννιά εκατοστών και λαβή από ξύλο τριανταφυλλιάς. Το χρησιμοποιούσε κάθε φορά που πήγαινε για κυνήγι με το θείο του, προκαλώντας εκδορές σε μικρά ζώα, αλλά κάποια στιγμή, ο Διονύσης ήθελε να το χρησιμοποιήσει και για σκοπό διαφορετικό από τη μέχρι τότε προορισμένη του χρήση. Η Έλσα ρώτησε ποιος ήταν αυτός ο σκοπός. Ζήτησε να δει το μαχαίρι. Καθισμένη πάνω στο βράχο από τον οποίο συνήθιζε να βουτά ακούγοντας από μακριά τις επιδοκιμασίες του Χάρη, η Έλσα παρατηρούσε τις σταγόνες της θάλασσας να εξαφανίζονται σιγά σιγά από το δέρμα της. Μια αρκετά χοντρή σταγόνα, που θύμιζε λίμνη στην επιφάνεια της οποίας καθρεφτίζεται ο καυτός ήλιος, κύλησε από το γόνατο μέχρι τη γάμπα κι ύστερα μέχρι τον δεξί της αστράγαλο. Η Έλσα σκέφτηκε πως αυτή η υδάτινη διαδρομή κατά μήκος του ποδιού της θα μπορούσε να είναι μια απειροελάχιστη, μια τόση δα αμυχή, στο πόδι του πατέρα της, ο οποίος χωρίς χωρίς κανέναν δισταγμό έστειλε τον παππού της στη φυλακή.

Info
Η Καλλιρρόη Παρούση γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου το 1988. Σπούδασε νομικά, ευρωπαϊκό πολιτισμό και λογοτεχνία στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στο Παρίσι. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το πρώτο βιβλίο της, η συλλογή διηγημάτων Κανείς δε μιλάει για τα πεύκα (Κέδρος 2016) τιμήθηκε με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Πεζογράφου του ηλεκτρονικού περιοδικού «Αναγνώστης», το 2017.

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΡΡΟΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗ