Σε αυτή τη στήλη αναρτώνται αδημοσίευτα ποιήματα σύγχρονων Ελλήνων ποιητών. Σήμερα, η Ελένη Αλεξίου.
Επιμέλεια στήλης: Γιώργος Αλισάνογλου
«Oι γείτονες ’θάψαν στο δάσος το παιδί τους
Μεγαλωμένο στις ερήμους
Άμαθο από φυλλωσιές και υγρά σκοτάδια
Τρομάζει απ’ την ανάσα του βουνού»
✳︎
«Κάθε είκοσι και οκτώ
Σαν κοκκινίζει το φεγγάρι
Η μάνα μου σκίζει τα μανίκια της ζακέτας της
Τα κουρελιάζει τα κρύβει ανάμεσα στα πόδια
Όταν φτάσει η ζακέτα στη λαιμόκοψη
Θα ζητιανέψει κουρέλια από άλλες γυναίκες»
✳︎
«άδεια η κοιλιά μου
ασήκωτη
–σα να βαστώ πολλά κιλά ψωμί
ή πέτρες–»
✳︎
«Είναι κι αυτή μια προσφυγιά
Nα λυτρώνεσαι από το κλάμα του άλλου
Nα μη θέλεις να τον παρηγορήσεις»
Αποσπάσματα της ενότητας «Προσφυγικός Καταυλισμός» από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή στις εκδ. Σαιξπηρικόν.
H Eλένη Χρ. Αλεξίου (Τρίκαλα, 1980) είναι εκπαιδευτικός. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: Το Φλας (λογείον, 2009) και Ποιήματα που γράψαμε μαζί (Μελάνι, 2015). Ποιήματα και διηγήματά της φιλοξενούνται σε ανθολογίες και λογοτεχνικά περιοδικά.
