Σε αυτή τη στήλη αναρτώνται αδημοσίευτα ποιήματα σύγχρονων Ελλήνων ποιητών. Σήμερα, ο Αλέξιος Μάινας.
Επιμέλεια: Γιώργος Αλισάνογλου
Η ζωή μας λες πως άλλαξε
Φοβάσαι και τα πόμολα.
Αγάπη μου
φορούσες πάντα
μάσκα.
℘
Το γεύμα
Άγονη γραμμή.
Μωρό μου, λες
θα το κλείσω
γιατί πείνασα.
℘
Ο διαμελισμός του Αδάμ
(2η εκδοχή)
Εγχειρίδιο για σαρκοφάγα.
Αν κατηφορίσω νότια
με το δάχτυλο
κατά μήκος του λευκού σου χείλους
το αίμα ανάβει και βράζει
μες στη γλαφυρή σου μήτρα
και τρελαίνει την πυξίδα
τα πλευρά σου γυμνά σαν πιρούνια
αναπνέουν γρήγορα
και τσιτώνουν το δέρμα στο στήθος
των λεπτόσωμων αγοριών
που ξαπλώνουν το φθινόπωρο σκυλιά
στην άμμο και κοιτάζουν.
Το ακριανό νησί το βάφτισες φυγή.
Το τελικό μπαράκι το ’πες πτώμα.
Τον τελευταίο δρόμο αποδρομή.
Είχε μπει το τέλος. Ήταν Τρίτη.
Είχες πιει, δεν φόραγες κραγιόν
και μπέρδεψες τα λόγια σου.
Ένα είδος αναχρονισμού
βγήκε απ’ το στόμα σου.
Είπες έφυγα.
Με βύθιζες όμως ακόμα στα μάτια σου.
Στεκόσουν εκεί κι έλειπες
και μ’ αποχαιρετούσες απ’ το βλέμμα
λες κι έφευγε ο μόλος.
Ο πόνος ήταν μια ευχάριστη ηχώ.
Μια κουβέντα της προβλήτας με τους ναύτες.
Μια δερματοστιξία άγκυρας
που πέφτει στο λακκάκι όταν γελώ.
Γιατί για μένα λείπεις μόνο
όποτε ο σουγιάς σου
διστάζει να μου γράψει
ένα μικρό σχίσιμο στο μάγουλο.
℘
Η ιδανική απόσταση
Κάτι σαν οικοτουρισμός.
Είδες μπαπόρι
έβγαλες εισιτήριο
κι εξα
Φανή
στη
κε
ς.
℘
Όλη η αλήθεια για το Δεκαπενταύγουστο
Σινέ δροσιά.
Σε αγάπησα τότε
γιατί υπήρχε το κάμπινγκ.
℘
Lupus
(2η εκδοχή)
Η εξίσωση των άλυτων.
Όταν ήρθα σπίτι ήταν ένας λύκος στο σαλόνι
είχε ξαπλώσει στον αγαπημένο μου γαλάζιο καναπέ
που τώρα έμοιαζε σταχτής ή ωχρόφαιος με τη γλώσσα έξω.
Τι κάνει αυτό το βρόμικο ζώο πάνω στον καναπέ μου;
ούρλιαξε η τρομαγμένη αγανάκτηση.
Αλλά η κραυγή μου δεν έφτασε ούτε μέχρι τη νύχτα
των μαύρων γραφείων
ούτε μέχρι το ψυχοχάρτι του νεωκόρου
και τα χασμουρητά του δικηγόρου μου
αδύνατο ν’ απομακρύνει
τον αέρα απ’ τους εμπρηστές
και τα δέντρα που τόσο ξύλινα
διευκολύνουν.
Στη θάλασσα, πέρα μακριά απ’ το μόλο
το καράβι της ζωής που φαντάστηκα
η φορτωμένη καμήλα της αιώνιας ερήμου
που τη διασχίζει κάποιο νόημα κι ένας στίχος με νερό
τα παιδιά με τα χέρια στην αποξηραμένη λάσπη
ξεμάκραιναν όπως οι μετανάστες
που κρέμονται απ’ τις κουπαστές
στοιβαγμένοι σε κουκέτες, άρρωστοι από φόβο
αφήνοντας πίσω τους τον εικοστό αιώνα.
→ Ενότητα ποιημάτων «Καλοκαίρι με γάντια» από την υπό έκδοση συλλογή: Ανοσία της αγέλης (εκδ. Μικρή Άρκτος, 2020)
Ο Αλέξιος Μάινας (Αθήνα, γεν. 1976) σπούδασε Φιλοσοφία στη Βόννη. Ασχολείται με τη μετάφραση και την επιμέλεια. Έχει μεταφράσει στα Γερμανικά Καβάφη, Ρίτσο κ.ά. Προσφάτως έκανε τη μετάφραση και δραματουργία του Βόυτσεκ. Γράφει ποίηση, διήγημα και δοκίμιο. Πρώτες δημοσιεύσεις έκανε το 1994. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Το περιεχόμενο του υπόλοιπου (εκδ. Γαβριηλίδης, 2011, βραβείο στο Συμπόσιο Ποίησης), Το ξυράφι του Όκαμ (εκδ. Μικρή Άρκτος, 2014), Ο διαμελισμός του Αδάμ (Ελβετία, ιδιωτ. έκδοση, 2018). Μεμονωμένα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και ανθολογηθεί σε οκτώ γλώσσες.
