Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο

Ήταν μια ήσυχη μέρα στην ακτή. Οι λιγοστές βάρκες λικνίζονταν στα ρηχά, μια παρέα ψαράδων είχε πιάσει κουβέντα στον μόλο, τα μαγαζιά με τα αλιευτικά είδη κατά μήκος της παραλίας ήταν ακόμα άδεια από κόσμο. Εκείνος τα παρατηρούσε όλα αυτά καθισμένος σε ένα καφέ μπροστά στη λεωφόρο, η καρέκλα του ακουμπούσε στα κάγκελα του τσιμεντένιου φράχτη που χώριζε τους ανθρώπους από τη θάλασσα. Ήταν μόνος. Αν και μέσα Ιουλίου, φορούσε χοντρό σακάκι και καπέλο, συνήθως τέτοια εποχή έπιανε να φυσάει δυνατά. Οι κινήσεις του ήταν κάπως άχαρες, το παρουσιαστικό του όμως ενέπνεε ένα είδος σεβασμού, τα μαλλιά του ήταν ωραία στρωμένα γύρω από το αλοσχηματισμένο πρόσωπό του, σταύρωνε με χάρη τα χέρια του πάνω στο τραπέζι και ατένιζε το ερημικό τοπίο δίνοντας την εντύπωση σε όποιον τον παρατηρούσε ότι κάτι σοβαρό αναλογιζόταν. Είχε παραγγείλει έναν καφέ και τον έπινε γουλιά γουλιά, με τα πόδια του ακουμπισμένα στο ρείθρο του πεζοδρομίου. Δεν φαινόταν καθόλου ανήσυχος, παρότι εύκολα διέκρινε κανείς πάνω του μια έντονη πλήξη. Του άρεσε να κουνάει τα χέρια του, αυτό ήταν φανερό με την πρώτη ματιά, τη μια τα έχωνε στις τσέπες, κουνώντας νευρικά τα πόδια του, και την άλλη τα τύλιγε γύρω από τη μέση του, για να τα ακουμπήσει και πάλι πάνω στο τραπέζι.

Άρχισε να βαδίζει με έναν δικό του ρυθμό, κάπως κωμικό αλλά γοητευτικό, ενώ σύντομα φάνηκε να βρήκε τον βηματισμό του, κάθε λίγο το ένα του πόδι έκανε ένα μικρό άλμα, σαν να ήθελε να ξεπεράσει το άλλο σε ταχύτητα.

Έμεινε εκεί μέχρι τις δώδεκα, ύστερα σηκώθηκε και με μια δρασκελιά βρέθηκε στον παράδρομο της λεωφόρου. Άρχισε να βαδίζει με έναν δικό του ρυθμό, κάπως κωμικό αλλά γοητευτικό, ενώ σύντομα φάνηκε να βρήκε τον βηματισμό του, κάθε λίγο το ένα του πόδι έκανε ένα μικρό άλμα, σαν να ήθελε να ξεπεράσει το άλλο σε ταχύτητα. Σταμάτησε στη γωνία του παράδρομου μπροστά στην τράπεζα και, αφού το σκέφτηκε λίγο, μπήκε μέσα. Και εκεί ο κόσμος δεν ήταν πολύς. Αφού περίμενε λίγα λεπτά στην ουρά, ήρθε η σειρά του. Η υπάλληλος, μια νέα γυναίκα, τον καλημέρισε με ένα χαμόγελο που φανέρωνε ότι τον γνώριζε.

«Πώς είστε; Ήθελα να μάθω αν ήρθαν εκείνα τα χρήματα», της είπε και έβγαλε από μια τσέπη το βιβλιάριό του.

Η γυναίκα, με το χαμόγελο ακόμα στα χείλη, με το ένα χέρι πληκτρολόγησε κάτι στην οθόνη μπροστά της και με το άλλο κράτησε το βιβλιάριο σε απόσταση αναπνοής από το πρόσωπό της.

«Ήρθαν, κύριε Ζέριν!» του είπε με έναν ευγενικό ενθουσιασμό.

Εκείνος, ικανοποιημένος, τη χαιρέτησε και ξαναβγήκε στον δρόμο.

Περίμενε υπομονετικά να ανάψει το πράσινο φανάρι, διέσχισε τη μικρή γέφυρα στα αριστερά του και πέρασε στο αντίθετο ρεύμα, το βάδισμά του τώρα ήταν μια ιδέα πιο γρήγορο. Ύστερα από μερικές εξεταστικές ματιές, μπήκε σε ένα μικρό μπακάλικο και χαιρέτησε τον άντρα στο ταμείο, χάθηκε για λίγο στα πίσω ράφια και επέστρεψε με ένα βαζάκι ελιές και δύο μπουκαλάκια με σάλτσες. Πλήρωσε όλος χαρά και συνέχισε τον δρόμο του. Δεν άργησε να φτάσει στο σπίτι του, ένα παλιό αρχοντικό στην παράκτια ζώνη της πόλης, από μακριά θα ’λεγε κανείς ότι επρόκειτο για καλοδιατηρημένο κάστρο, τα ελάχιστα σπίτια που φύτρωναν γύρω του έμοιαζαν μικροσκοπικά μπροστά στο επιβλητικό του μέγεθος. Έσπρωξε την αυλόπορτα, με τη σακούλα από το μπακάλικο στην αγκαλιά του, στάθηκε λίγο να εξετάσει ένα από τα δέντρα του κήπου, κάτι μουρμούρισε και αμέσως μετά έψαξε τα κλειδιά στην τσέπη του.

Ο χώρος υποδοχής ήταν τεράστιος, στα δεξιά ξεκινούσε ένας μακρύς διάδρομος που οδηγούσε στα εσωτερικά δωμάτια. Έβγαλε με αργές κινήσεις το σακάκι και το καπέλο του και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Ακούμπησε τη σακούλα στον πάγκο δίπλα στον νεροχύτη και έπλυνε βιαστικά τα χέρια του. Από ένα ντουλάπι ακριβώς πάνω από το κεφάλι του έβγαλε ένα μεγάλο κίτρινο πιάτο, το άφησε στο τραπέζι και πήγε σχεδόν τρέχοντας ως το ψυγείο, το οποίο εξέτασε σχολαστικά για αρκετή ώρα. Τελικά, σαν να πήρε τη σωστή απόφαση, έβγαλε από μέσα ένα κομμάτι τυρί και λίγες φέτες αλλαντικά και τα τοποθέτησε στο πιάτο. Ύστερα, με τη βοήθεια ενός μαχαιριού, απελευθέρωσε από το βαζάκι κάμποσες ελιές και τις περιέλουσε με μια από τις σάλτσες. Κάθισε και άρχισε να τρώει βουβά, λες και δεν είχε τίποτα να κάνει για να γεμίσει τον χρόνο που απέμενε μέχρι τη νύχτα. Τελειώνοντας, έπλυνε τα χέρια του στον νεροχύτη και, διασχίζοντας τον διάδρομο, έστριψε στη δεύτερη πόρτα δεξιά. Το σαλόνι.

Κάθισε στην αγαπημένη του πολυθρόνα και περίμενε ποιος ξέρει τι. Τίποτα δεν προμήνυε ότι εκείνη η μέρα ήταν αυτή που θα του άλλαζε τη ζωή. Και πράγματι, μέχρι αργά το απόγευμα τίποτα αξιοπρόσεκτο, τίποτα ασυνήθιστο δεν συνέβη, κάτι τέλος πάντων που θα μπορούσε να διαταράξει το καθημερινό του πρόγραμμα. Γύρω στις έξι όμως δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον αντιδήμαρχο, για τον οποίο έτρεφε βαθιά εκτίμηση και ποτέ δεν τον ενοχλούσε αν δεν συνέτρεχε κάποιος σημαντικός λόγος. Γεμάτος περιέργεια, τον άκουσε από την άλλη άκρη της γραμμής να του ανακοινώνει: «Έχω την εντύπωση ότι κοντά στο παλιό λιμανάκι έχουν εγκατασταθεί κάτι Ρουμάνοι, στις μονοκατοικίες απέναντι από το βενζινάδικο – δεν κόβω το κεφάλι μου. Τους είδα φευγαλέα σήμερα το πρωί, ήρθαν στον δήμο για κάτι χαρτιά. Η γραμματέας μου μου ανέφερε ότι ήταν Ρουμάνοι, μια οικογένεια. Θα ξαναπεράσουν μάλλον, από μέρα σε μέρα, για κάτι γραφειοκρατικά».

Έκλεισε το τηλέφωνο χωρίς να έχει πει λέξη, νιώθοντας την αναπνοή του να τον δυσκολεύει. Προσπάθησε να κρατήσει την ψυχραιμία του, μια που και σε άλλες δύο περιπτώσεις στο παρελθόν οι πληροφορίες που του είχαν δοθεί δεν ήταν ακριβείς, κάποιοι πριν από χρόνια είχαν περάσει μια φοιτήτρια για Ρουμάνα ενώ στην πραγματικότητα ήταν Ρωσίδα, και μόλις πριν από μερικούς μήνες τον είχαν ενημερώσει ότι στις εργατικές κατοικίες έμεναν δύο Ρουμάνοι, που κι εκείνοι τελικά ήταν από τη Γεωργία. Συνεπώς, το μόνο που του έμενε ήταν να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό και να διατηρήσει την ψυχραιμία του, και θα έβλεπε πώς θα έπραττε αφού πρώτα σιγουρευόταν σχετικά με τις πληροφορίες του αντιδήμαρχου. Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στο πάτωμα, σαν να είχε σταματήσει να σκέφτεται, λες και το μυαλό του είχε αδειάσει μονομιάς.

Ξαφνικά σηκώθηκε και βγήκε από το σαλόνι, έκλεισε το φως πίσω του και άνοιξε μια από τις πόρτες κατά μήκος του διαδρόμου. Ήταν σκοτεινά. Άνοιξε το παντζούρι, φωτίστηκε αμέσως το δωμάτιο, ένα μεγάλο σκαλιστό ξύλινο τραπέζι, πάνω του ανοιχτός διάπλατα ένας τεράστιος χάρτης, ο χάρτης της Ρουμανίας, στους τοίχους καδραρισμένες φωτογραφίες από τοπία. Ακούμπησε τις παλάμες του στην άκρη του επίπλου και βάλθηκε να εξετάζει τον χάρτη απόλυτα συγκεντρωμένος. Σε λίγο, με το δάχτυλό του για οδηγό, διέγραψε μια συγκεκριμένη πορεία, ξεκίνησε από την Κραϊόβα, πέρασε από τα Καρπάθια όρη, και από τη Σιγκισοάρα έφτασε στη Σουτσεάβα με ένα αχνό χαμόγελο, σαν να οσμιζόταν κάθε εκατοστό της χάρτινης επιφάνειας. Δεν ήθελε ωστόσο να αφήσει την εσωτερική ένταση να τον σμπαραλιάσει, βγήκε για λίγο στον κήπο και ανάσανε τον θαλασσινό αέρα σε μια ύστατη προσπάθεια να παραμείνει ήρεμος. Ήξερε ότι, αν κινούνταν ήσυχα και πειθαρχημένα, θα μπορούσε να πετύχει κάτι. Τι ήθελε να πετύχει, βέβαια, ούτε ο ίδιος το γνώριζε ακριβώς, όλα όμως αργά ή γρήγορα θα αποσαφηνίζονταν. Η νύχτα ήταν γλυκιά, από μακριά άκουγε τον θόρυβο της πόλης, οι άνθρωποι είχαν βγει από το καβούκι τους, σίγουρα ο μόλος θα είχε γεμίσει τώρα από οικογένειες και νεαρούς που θα σουλατσάριζαν κατά μήκος της ακτής. Ο ίδιος όμως είχε άλλα σχέδια. Μπορούσε να επιδείξει μια σχετική εγκράτεια, αλλά υπήρχαν και σε αυτήν κάποια όρια, κι έτσι, αφού επέστρεψε στο χολ και πήρε το σακάκι του, βγήκε ανυπόμονος στον δρόμο.

[...]