Προδημοσίευση από το βιβλίο του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη Το μέσα από τα βλέφαρά μας, που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Bibliothèque.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Γεννήθηκα στη μουσική της φύσης. Από την εφηβεία, θέλησα να περάσω στη μουσική της πόλης, και για μένα το να γράφω είναι η μουσική της πόλης. Το σύμπαν μου είναι τα βιβλία, είναι τα λαλάκια, τα παιχνίδια, τα λουλούδια, οι πένες, τα σημειωματάρια. Όταν ήμουνα μικρός ήθελα όταν μεγαλώσω να γίνω ο Keith Moon. Τελικά καταστράφηκα λυτρωτικά, έγινα κάτι σαν Captain Beefheart (με ολίγη από Hegel). Το μυθιστόρημα/μπρελόκ Το Μέσα από τα Βλέφαρά μας είναι κάτι σαν Περίληψις Προηγουμένων ενός βίου που ανοίγεται λυτρωτικά στον έρωτα και στην αγάπη. Ο τίτλος προέκυψε συνομιλώντας με την εκλεκτή Αναστασία Λαμπρία.
1984. Στην Ίντριγκα. Ο μακαρίτης φίλος ποιητής Διονύσης Μενίδης αποφαίνεται, με το πάντα σοβαρό του ύφος: Ίκαρε, ο Hegel είναι ο par excellence punk φιλόσοφος. Αντιλαμβάνομαι, ακαριαία, το απολύτως ορθό παράδοξο της αποφάνσεώς του και την απόλυτη ακρίβειά της. Μια ακρίβεια που μόνο στην Ελλάδα, στην Αθήνα, στα Εξάρχεια, του 1984, μπορεί να λάμψει. Το Μυθιστόρημα αρχίζει να λάμβάνει τη μορφή ενός φιλοσοφικού ντοκιμαντέρ.
1980. Verlaine & Rimbaud. Η Ποίηση είναι οξυγόνο αντιδιαστολής, επέμενε ο Νίκος Καρούζος. Και οι Ποιητές, οι άοπλοι νομοθέτες (καίτοι στην περίπτωση των Verlaine & Rimbaud, είχαμε και πιστόλια και πυροβολισμούς και τραυματισμούς). Το Μυθιστόρημα είναι και τραυματιοφορέας.
1987. Ο ουρανός πάνω από το Βερολίνο. Είναι προστατευτικός. Το Τείχος. Τα πάντα είναι υπέρτατη ανοιχτότητα (Die Offenheit des Seins) παρά το Τείχος. Όλοι οδεύουμε προς το Βερολίνο, της Αναρχίας και της Τέχνης. Πίνω μπίρες με τον Georg Bazelitz. Το Μυθιστόρημα μπορεί να είναι και ένας πίνακας των Νέων Αγρίων (Neue Wilden).
1999. Ο κομμουνισμός πάει μέχρι τη γωνία να δει αν έρχομαι. Δεν έρχομαι. Είμαι ήδη εκεί. Το παν είναι να τραβάς κουπί! Το Μυθιστόρημα, όπως και ο κομμουνισμός, είναι η Νιότη του Κόσμου.
1974. Αγρίνιο. Πέφτει η Χούντα. Στην Παπαστράτου, αυτοσχέδια διαδήλωση. Πετάω το πουκάμισο απέξω. Φοράω μπλουτζίν ξασπρισμένο επίτηδες με χλωρίνη και τριμμένο με γυαλόχαρτο. Ο Μαμασούλας έχει φτιάξει μια κιθάρα μόνος του, με κόντρα πλακέ και πετονιές. Ο Κουζέλης διαβάζει Καραγάτση. Σε μια καπναποθήκη είχαμε πει να φτιάξουμε το Revolution Club και να γίνουμε rock and roll heroes. Στο μπομπινόφωνο Grudig βάζω CCR, σπινταρισμένες δίλεπτες άριες εναντίωσης. Ανάβω τσιγάρο. Πίνω από το ουίσκι του πατέρα μου. La sagesse ne viendra jamais. Το Μυθιστόρημα είναι στα σπάργανα. Πάντως, είναι.
1997. Πάντα το Απόλυτο έχει τον τρόπο του να επιβάλλεται. Λυτρωτικά. Το Μυθιστόρημα ξέρει από Hegel. Ξέρει τι σημαίνει Απόλυτο.
1980. Κολωνάκι. Νούφαρα. Μακαρονάδες και κρασί. Με τον Ευγένιο Αρανίτση. Μου μιλάει για το In girum imus nocte et consumimur igni. Τρεις μήνες μετά, βρίσκομαι στη Μπολόνια. Βλέπω την ιταλική έκδοση των Κινηματογραφικών Απάντων του Debord που περιέχει, φυσικά, και το In girum. Την αγοράζω. Πασχίζω να διαβάσω στα ιταλικά. Το Μυθιστόρημα είναι ήδη στο τελευταίο κεφάλαιο, και το ξέρει.
1998. «Κι όσο εσύ μετράς σταθμούς περιοδείας / Την καρδιά μου σε ραδιοφωνικούς σταθμούς την τυραννώ», διασκευάζει Σαββόπουλο ο Μανίκας, το 1998. Ακούμε ραδιόφωνο είκοσι ώρες το εικοσιτετράωρο. Έχω γράψει το Βιβλίο Συμβάντων και Αναφορών. Τα Όλα είναι τα Άλλα. Πληθαίνουν οι φίλοι που φεύγουν. Για το Μεγάλο Ταξίδι. Το Μυθιστόρημα είναι το Όχημα που τους φέρνει πάλι εδώ.
2002. Στην Πλατεία Παπαδιαμάντη. Έχουμε διαβάσει όλον τον Pynchon και θέλουμε κι άλλον. Γράφω το Harmolypi's Blues. Δεν μας χωράει ο τόπος. Ούτε ο τρόπος. Το σύνθημα είναι, τώρα πια, δεκατρία χρόνια μετά: Ποτέ αντίπαλος, πάντα αντίλαλος. Το Μυθιστόρημα είναι το αντιμάμαλο.
Ιούλιος 2002. Ποίηση είναι η αμοιβαιότητα των δακρύων. Να ξέρεις να πενθείς παίζοντας τα αγέρωχα blues. Ο Neil Young ήξερε και δίδαξε. Κι εμείς, στη Φειδίου, στον Καπετάν Μιχάλη, ξέραμε και διδάσκαμε. Ο Υποσμηναγός Όλεθρος ήταν εκεί. Και η αδελφή μου, που σήμερα έχει γενέθλια, ήταν εκεί. Ο Neil τραγουδάει θρηνεί ψελλίζει οιμώζει για τους Φίλους. Το Μυθιστόρημα είναι η ηχώ των δακρύων.
2004. Κάθε βράδυ στον Μαρμαρινό. Για τα γενέθλια της αδελφής μου, όπως σήμερα, έτσι και τότε. Το Μυθιστόρημα ξέρει να χορεύει, σε μια κάμαρα δύο επί τρία, ίσον στο Σύμπαν.
1984. Γράφω στην κουζίνα της μητέρας μου, στην οδό Δεληγιώργη, Ομόνοια, τις Κόκκινες Νύχτες. Σε μια Olympia. Χτυπώντας τα πλήκτρα δίχως σταματημό. Τρεις εβδομάδες πυρετώδους γραψίματος. Λίγο πριν τα έπινα με τον Ευγένιο και συζητούσαμε για τον Borges, τον Nabokov, τον Thomas Mann. Μας φωτογραφίζει ο Μανώλης Μανουσάκης. Στήνουμε παρέα τις εκδόσεις Ερατώ. Όλα είναι μια απόκοτη ανοιχτότητα. Όλα. Μαζί και το Μυθιστόρημα.
2002. Φειδίου. Καπετάν Μιχάλης. Όλη η παρέα, μέρα μεσημέρι. Γράφω το Harmolypi's Blues. Παρών, πάντα, ο Υποσμηναγός Όλεθρος. Συζητάμε για τον Κορνήλιο Καστοριάδη, τον Guy Debord, τον William Gibson. Ανακαλύπτουμε το κοινό μας πάθος για την κρυστάλλινη πρόζα του Thomas Pynchon. Ακούμε προσηλωμένοι Neil Young και Nick Cave. Το Μυθιστόρημα αποφασίζει να μας υιοθετήσει.
1980. Οδός Καλλισπέρη. Ακρόπολη. Το Μυθιστόρημα.
1977. Κυψέλη. Οδός Τήνου. Μαλλιά μακριά. Ο κουρέας πίνει βερμούτ και ακούει Σταμάτη Κόκοτα. Την κοπανάμε από τις φαινομενικότητες. Δεν δίνουμε ούτε ίντσα στις φαινομενικότητες. Ο Hegel θέλει να αναλάβει το Μυθιστόρημα. Το αναλαμβάνει, ο Hegel.
1980. Πλατεία Καραμανλάκη. Η Ταβέρνα του Σαμπάνη. Το Μυθιστόρημα μεθάει. Πάει μέχρι τη γωνία να δει αν έρχομαι. Και διαπιστώνει όχι μόνο ότι έρχομαι αλλά και ότι δεν έλειψα ποτέ από τις πλούσιες σε θηράματα αργίες μας, όπως έλεγε ο Tzara όταν είχε το Dada μες στην καρδιά. Το Μυθιστόρημα είναι η καρδιά του Dada.
2003. Στο Closer. Όλη μέρα. Το Μυθιστόρημα ξέρει από Στρίντμπεργκ. Θάνος Ανεστόπουλος, Νικόλας Τριανταφυλλίδης, Μιχάλης Πρωτοψάλτης. Το Μυθιστόρημα είναι Ληξιαρχείο.
1985. Εξάρχεια. Ψάχνουμε για δικαιολογίες. Το Πιάνο Πίνει Όχι Εγώ. Τις βρίσκουμε. Στο καθετί. Είμαστε αλάνια. Τα καλύτερα παιδιά μέσα στην πιάτσα. Πάει το Μυθιστόρημα σουρωμένο και μας βρίσκει. Μας εντοπίζει, μας βρίσκει το Μυθιστόρημα.
2006. Νυχθημερόν. Το Μυθιστόρημα ξέρει. Ουαί κι αλίμονο. Ξέρει.
2015. Ψέματα ήταν. Κανείς δεν πέθανε. Όλοι είναι εδώ. Μέσα στο Μυθιστόρημα, λέει το ίδιο το Μυθιστόρημα.
2008. Στο Closer που έχει μετακομίσει στην Ιπποκράτους. Ο Θάνος δεσπόζει. Χαράματα. Ακούμε για πρώτη φορά τον Τελευταίο Σταθμό. Βουρκώνω αλλά το κρύβω. Ανάβω τσιγάρο. Το Μυθιστόρημα μένει πιστό στις προσηλώσεις μας. Το αγαπάμε, το Μυθιστόρημα. Και εμείς και ο James Joyce.
