Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή Παιχνιδότοπος, του Γιώργου Αλισάνογλου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη τις επόμενες μέρες.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
[ Παιχνιδότοπος ]
Ἡ βροχὴ ἔφερε στάχτη
ἐπέστρεψε σὰν πέπλο
τὸ γκρίζο παρελθὸν
οἱ τάφοι χρόνια ἀνοιχτοὶ
ξεκοιλιασμένοι
μικρὴ ψυχὴ τερπνὴ περιπλανώμενη
ξένε καὶ συνοδοιπόρε τοῦ κορμιοῦ μου
νεκροί, κρατώντας τὴν ἀνάσα
ὅλο συμπόνια ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο
μοιράζονται προμήθειες
στὸ τελευταῖο σύνορο τοῦ χρόνου
ἀνταλλάσσουν νέα, ἐφημερίδες στὶς συγκεντρώσεις
οἱ ψυχές τους ἀναμαλλιασμένες στὸν ἀέρα
καρφωμένες σημαῖες στὰ διστακτικὰ κόκαλα
ἀνεμίζουν καθὼς βροντοῦν οἱ θύρες τοῦ παιχνιδότοπου
στὸ σιωπητήριο τὴ νύχτα
τὰ κόκαλα ἐπιστρέφουν πίσω στὶς σάρκες
οἱ προβολεῖς φωτίζουν τὰ ραμμένα κορμιὰ
τὰ κοράκια σκαρφαλώνουν στὰ
ἀστερωμένα μάρμαρα
οἱ νεκροὶ ἀγαπᾶνε τὰ ποιήματα
ντύνονται στρατιῶτες, ψάχνουν γιὰ γλώσσα
ἀνοίγουν τὶς ὀθόνες τοῦ οὐρανοῦ
συνωστίζονται στὸ χιονοκρύσταλλο
δύσκολα κυλᾶ ἡ κυκλοφορία
μέσα σὲ τόσους πολέμους
[ Πρίν, ἦταν πληγὴ ]
ποὺ γέννησε αἷμα ποὺ γέννησε ροὴ ποὺ γέννησε βλέμμα
ποὺ γέννησε φωνὴ ποὺ γέννησε τρέλα ποὺ γέννησε γῆ
ποὺ γέννησε ψέμα ποὺ γέννησε φυγὴ ποὺ γέννησε ρέμα
ποὺ γέννησε ἐποχὴ
ὄνειρο, κάποιου ἄλλου ποὺ ἔμοιαζε τόσο ὑπέροχα μὲ τὸ δικό σου τραῦμα
μακριά∙ τόσο κοντά, ὁ σκοτεινὸς ἀνοιχτὸς κόσμος
ποὺ ἦρθε νωρίς∙ ποὺ ἔχει τόσο πολὺ ἀργήσει
[ Romeo & Juliet / War all the time ]
Κάποτε πήραμε κι ἐμεῖς μέρος στὴ μάχη
ἐρωτεύτηκα τὴν Ἰουλιέτα
ἐρωτεύτηκες τὸν Ρωμαῖο
Καβάλα σὲ ξύλινο ἀλογάκι
ἀνταλλάξαμε τὴν ἀγάπη μὲ ἀγάπη
ξεφλουδίσαμε τὸ τίποτα μὲ τίποτα
Πεθάναμε μὲ θάνατο ἀληθινὸ γιὰ τὴν ἀγάπη
γίναμε κοῦκλες ζαχαρένιες
σὲ γλῶσσες παιδικὲς λιώσαμε γιὰ τὴν ἀγάπη
Περάσαμε στὴν παγκόσμια ἱστορία τοῦ μίσους
μόνο μὲ τὴν ἀγάπη, ἐρωτευμένοι εἰς τοὺς αἰῶνες,
πιὸ μόνοι παρὰ ποτὲ
