Μπαλαντέρ

Μπαγιατολογία

Δεν γράφω για εσένα, γράφω εσένα. Γράφω εμένα που κυοφορώ εσένα, με έναν τρόπο που δεν είναι εγκυμοσύνη, με έναν τρόπο που προφανώς δεν είναι μητρότητα, με έναν τρόπο που είναι –πώς να το πω;– ψυχή. Καλύτερα ας το πω «ψίχα». Είσαι η ψίχα μου, είμαι η κόρα. Κατά καιρούς η κόρα είσαι εσύ, γιατί είσαι πιο σκληρός και θρυμματίζεσαι πιο εύκολα. Εγώ είμαι μαλακιά και γίνομαι φυγόπονα στρογγυλά μπαλάκια. Είμαστε μελόψωμο, που φουσκώνει από μια φυσική μαγιά που παράγουμε όπως οι μέλισσες το μέλι. Μετά τον έρωτα στα νύχια μας έχουν μείνει κομμάτια από ζύμη, στα χείλη μας ίχνη από σουσάμι, στα γεννητικά μας όργανα σάλια από μέλι και για είκοσι τέσσερις ώρες ό,τι πιάσουμε γίνεται απέραντος σιτοβολώνας χτενισμένος απ' τον άνεμο, καθρεφτισμένος στον ήλιο.

Μετά τον έρωτα στα νύχια μας έχουν μείνει κομμάτια από ζύμη, στα χείλη μας ίχνη από σουσάμι, στα γεννητικά μας όργανα σάλια από μέλι και για είκοσι τέσσερις ώρες ό,τι πιάσουμε γίνεται απέραντος σιτοβολώνας χτενισμένος απ' τον άνεμο, καθρεφτισμένος στον ήλιο.

Λες κάποτε η παραγωγή να πάψει; Όλα αυτά να γεράσουν; Λες να γεράσουμε; Μπα. Να ξεφουσκώσουμε; Αποκλείεται. Να στεγνώσουμε και να συρρικνωθούμε; Αδύνατον. Να γίνουμε δύο ξεχωριστά ξερά κριτσίνια σε μια λιγδιασμένη σακουλίτσα; Ή, ακόμη χειρότερα, σε δύο λιγδιασμένες σακούλες; Λες να γίνουμε εκείνες οι μπαγιάτικες φραντζόλες ψωμί που φύλαγε η γιαγιά μου μέχρι που γίνονταν παξιμάδι; Τις κρατούσε στην ψωμιέρα ως κόρα οφθαλμού. Τότε θα έχουμε μιαν άλλη αξία, αυτή της μπαγιάτικης φραντζόλας που είναι στριμωγμένη δίπλα στην άλλη μπαγιάτικη φραντζόλα και οι δυο τους μαζί διατηρούν για κάποιον στον κόσμο (τη γιαγιά μου ή κάποια άλλη θεωρητική γιαγιά ή ίσως το παιδί μας ή το θεωρητικό παιδί μας) μια ιερότητα, σαν άγια λείψανα, που δεν φουσκώνουν πια ούτε τρώγονται ούτε αυτοτρώγονται, όμως υπάρχουν ακόμα μέσα στην ψωμιέρα σε μια κατάσταση που προσεγγίζει κάπως τη θαλπωρή. Μας φαντάζομαι και τους δύο μέσα στην ψωμιέρα μας να δίνουμε στεγνά φιλιά και να μας τρέχουν τα σουσάμια. Είμαι μάλλον τρελή που ακόμα κι αυτό μου φαίνεται ωραίο. Σ' αγαπώ, δεν θυμάμαι αν σου το είπα. Όποια λέξη κι αν σηκώσεις, αυτό θα βρεις. Όλος ο κόσμος είναι ένα καμουφλάζ για τα ζυμαρένια σ' αγαπώ μου σου. (Τι θα πει: το θεωρητικό παιδί μας;)

Όλα με σπρώχνουν στο τώρα. Και το αύριο μαζί σου θα είναι πάλι ένα τώρα. Αναγκαστικά θα είναι και λίγο χθες, αλλά θα ήθελα να γλιτώσουμε από τη νοσταλγία. Ή μήπως δεν χρειάζεται; Έχει παραγίνει το κακό με τον διασυρμό της νοσταλγίας. Μήπως τελικά η νοσταλγία δεν είναι πρόβλημα; Για να είμαι ειλικρινής, εγώ ήδη νοσταλγώ το μέλλον όπου θα νοσταλγούμε το παρελθόν, το οποίο δεν είναι άλλο από το σήμερα. Με άλλα λόγια νοσταλγώ το σήμερα. Σαν να λέμε ζηλεύω τον εαυτό μου και θα ήθελα να είμαι στη θέση μου. Όταν με αγκαλιάζει το Σώμα μας. Όταν σουφρώνεις τα φρύδια σου. Όταν γελάνε τα δόντια σου και τα μουστάκια σου. Όταν απλώνεται η σκιά σου πάνω μου, όπως ο πλάτανος απλώνεται πάνω από τον ηλιοβολημένο, κι εγώ σε περιμένω. Όταν τα χείλη σου στρογγυλεύουν. Όταν τα μάτια σου απορούν. Όταν ο χαρακτήρας σου με κάνει να κλαίω από ευγνωμοσύνη. Όταν γελάς –Θεέ μου–, όταν γελάς! Όταν βλέπω τους ανθρώπους που σε γέννησαν και θέλω να τους φιλήσω για την ιδιοφυή τους σύλληψη. Όταν με χαϊδεύεις κάποια μεσημέρια στην πλάτη την ώρα που διαβάζω. Όταν κλαις –Θεέ μου–, όταν κλαις. Όταν η τιμιότητά σου με ζαλίζει σαν τη ρόδα του λούνα παρκ. Όταν τσιρίζουμε και χοροπηδάμε και μετά βγαίνουμε έξω και κάνουμε τους σοβαρούς, χωρίς να ξεχνάμε ότι πριν τσιρίζαμε και χοροπηδούσαμε, κι ακόμα κουβαλάμε την τσιρίδα και το χοροπηδητό στην κοιλιά μας. Τότε με ζηλεύω, γίνομαι ανταγωνιστική και θέλω να με διώξω για να πάρω εγώ τη θέση μου δίπλα σου. Για να σε χαίρομαι, με αυτή τη χαρά που μοιάζει λίγο (ή πολύ) με ύβριν. Ξεσηκώνει και φθόνο, για κάποιους από εκείνους που χρησιμοποιούν μόνο βαφτιστικά ονόματα. Τι σημασία έχει; Εγώ τους αγαπώ όλους επειδή αγαπώ εσένα. Και επειδή με αγαπάς.