Ο θερμοστάτης

Ἡ μαμὰ τοῦ κτήνους

«Πάρ' τα ρε πούστη, πάρ' τα, θὰ πεθάνεις, ρὲ μουνί, θὰ πεθάνεις!» Τὸν εἶχε ρίξει κάτω καὶ τὸν χτυποῦσε μὲ ὅλη του τὴ δύναμη στὸ πρόσωπο. Τὰ χέρια του εἶχαν ματώσει καὶ μὲ κάθε χτύπημα ἀκουγόταν ἕνας ξερὸς ἦχος ποὺ δὲν ἤξερες ἂν ἦταν ἀπὸ τὰ κόκαλα τοῦ κεφαλιοῦ αὐτοῦ τοῦ φοβισμένου κυρίου μὲ τὴ γραβάτα ἢ ἀπὸ τὰ δάχτυλα τοῦ Γιώργου, ποὺ ἔσπαζαν πάνω στὸ πρόσωπο τοῦ κυρίου. Ἐκεῖνος προσπαθοῦσε κάτι νὰ πεῖ, σὰν νὰ ἤθελε νὰ τὸν ἱκετέψει νὰ σταματήσει, καὶ τότε ὁ Γιῶργος ἄρχισε νὰ τὸν χτυπᾶ στὸ στόμα. «Θὲς κουβεντούλα; Θὲς κουβεντούλα, ρὲ ἀρχίδι; Θὰ τὰ ποῦμε καλά», καὶ τοῦ ἔσπαγε τὰ δόντια μὲ τὶς γροθιές του. Καὶ ὅπως τὰ μάτια τοῦ κυρίου εἶχαν βουρκώσει καὶ ἤθελαν καὶ αὐτὰ κάτι νὰ ποῦν, ὁ Γιῶργος σκέφτηκε ὅτι αὐτὸ τὸ σίχαμα ἤθελε νὰ τὸν παρακαλέσει νὰ σταματήσει, μὲ τὸ βλέμμα. Ἔβαλε λοιπὸν τοὺς ἀντίχειρες μέσα στὰ μάτια του καὶ ἄρχισε νὰ πιέζει. «Τί εἶναι, μωρό μου; Τί εἶναι, ματάκια μου; Χαχά, καλὸ ἔ; Ματάκια μου!» Καὶ πίεζε ὥσπου οἱ ἀντίχειρές του βυθί- στηκαν καὶ βάφτηκαν στὸ αἷμα, μέσα στὰ μάτια τοῦ κυρίου μὲ τὴ γραβάτα, ποὺ ἦταν τώρα ἕνας κύριος μὲ γραβάτα ἀλλὰ χωρὶς μάτια.

«Γιῶργο» φώναξε ἡ μαμά του, ποὺ στεκόταν λίγο παραδίπλα. Ὁ Γιῶργος ἔβγαλε τοὺς ἀντίχειρές του ἀπὸ τὶς κόγχες τοῦ κυρίου μὲ τὴ γραβάτα ἀλλὰ χωρὶς μάτια, καὶ τσίριξε:
«Τί θές, ρὲ μαμά, δὲν βλέπεις ὅτι ἔχω δουλειά;»
«Καλά, ἀγόρι μου, καλά, δὲν θέλω τίποτε». « Ἒ λοιπὸν παράτα με! Θὰ τὰ ποῦμε μετά». «Γιῶργο, αὐτὸς ὁ κύριος...»
« Ἄντε πάλι».
«Θυμᾶσαι ποὺ ψάχναμε τὰ χαρτιὰ τῆς ἑταιρείας γιὰ νὰ δοῦμε ποιός ἦταν θυρωρὸς τὴν ἡμέρα ποὺ δὲν σὲ δέχτηκαν γιὰ συνέντευξη;»
«Θυμᾶμαι».
« Ἔ, δὲν εἶναι αὐτός».
«Τί δὲν εἶναι αὐτός;»
«Μοιάζει πολύ, καὶ στὸ σουλούπι, καὶ στὸ
βλέμμα –στὸ βλέμμα δηλαδὴ παλιά, ὄχι τώρα– ἀλλὰ δὲν εἶναι».
«Καλά, καὶ τώρα μοῦ τὸ λές;»
«Μὰ δὲν ρωτᾶς. Ὅλο τὸν ἔξυπνο κάνεις, ὅλα τὰ ξέρεις ἐσύ, μόνο τὴ μητέρα σου δὲν ξέρεις νὰ ρωτήσεις».
«Καὶ ποιός εἶναι;»
«Δὲν ξέρω, ἔχουν ἀλλάξει γραφεῖα». «Δηλαδὴ τώρα αὐτός... ὄχι ρὲ γαμῶτο...» «Καλά, ἀγόρι μου, μὴ στενοχωριέσαι. Ἔλα
τώρα, θὰ μὲ κάνεις νὰ μετανιώσω ποὺ σ' τὸ εἶπα. Νά, ἐγὼ φταίω, ἔπρεπε νὰ σ' τὸ κρύψω. Μὴν κάνεις ἔτσι, θὰ τὸν βροῦμε».
«Τί θὰ βροῦμε, ρὲ μάνα; Καὶ γι' αὐτὸν τὰ ἴδια μοῦ ἔλεγες. Θὰ τὸν βροῦμε, θὰ τὸν βροῦμε, νά τί βρήκαμε!»

Ἐκεῖνο τὸ βράδυ ὁ Γιῶργος δὲν ξαναμίλησε στὴ μητέρα του. Μόνο ἔπλενε μανιωδῶς τὰ χέρια του, μέχρι ποὺ ξεφλούδισαν ἀπὸ τὸ σαπούνι καὶ τὸ καυτὸ νερό, κι ὅμως δὲν μποροῦσε νὰ βγάλει τὴ μυρωδιὰ τοῦ αἵματος. Κάθε ποὺ τὰ κοίταζε ἔβλεπε ἀκόμη νὰ στάζουν αἷμα, γιὰ μέρες. Ἡ μητέρα του δὲν παραδέχτηκε ποτὲ τὸ σφάλμα της καὶ ἐπέμενε ὅτι ἂν τὸ ἀρχεῖο μὲ τὶς φωτογραφίες καὶ τὰ στοιχεῖα τῶν ὑποψήφιων θυμάτων ἦταν λίγο πιὸ τακτοποιημένο, τίποτε ἀπ' ὅλ' αὐτὰ δὲν θὰ εἶχε συμβεῖ. Τελικὰ ξαναμίλησαν ἀπὸ ἀνάγκη, μόνο καὶ μόνο γιατὶ ἔπρεπε νὰ σχεδιάσουν τὸν ἑπόμενο φόνο καί, κυρίως, νὰ διαλέξουν προσεκτικὰ τὸ θύμα, γιατὶ –κακὰ τὰ ψέματα– τίποτε δὲν εἶναι πιὸ ἐξευτελιστικὸ γιὰ ἕναν δολοφόνο ἀπὸ τὸ νὰ χτυπήσει λάθος πόρτα. Ἀπὸ φονιὰς ὑποβιβάζεται ἀμέσως σὲ ρεζίλη, ὅλος ὁ σεβασμὸς ποὺ ἔχουν στὶς φυλακὲς γιὰ τοὺς βαρυποινίτες γίνεται πικρὴ εἰρωνεία: «σκληρὸ καρύδι, ἀλλὰ λίγο ἀλλήθωρος».

Μὲ τοῦτα καὶ μ' ἐκεῖνα ἦρθε ἡ ὥρα νὰ πληρώσει τὸ ἑπόμενο θύμα. Καὶ θὰ πλήρωνε διπλά, καὶ γιὰ τὸν προηγούμενο, ποὺ ἦταν ἐκεῖ ἀπὸ λάθος, τὸ κοπρόσκυλο. Τὸν ἐντόπισαν λοιπὸν καὶ σχεδίασαν τὰ πάντα στὴν ἐντέλεια. Τὸν περιμένουν νὰ μείνει μόνος στὸ μαγαζὶ πρὶν νὰ κλείσει. Ὁ Γιῶργος τὸν παρατηρεῖ, τὸν κοιτάζει ἀπὸ πάνω μέχρι κάτω, ὥσπου τὸ μάτι του πέφτει στὰ ἀγυάλιστα παπούτσια του. «Ποῦ νὰ βρεῖ καιρό, τὸ καθίκι», σκέφτηκε, «μὲ τόσα ποὺ κάνει». Χωρὶς νὰ πεῖ κουβέντα, μπῆκε μέσα καὶ ἄρχισε νὰ τὸν χτυπάει στὸ πρόσωπο καὶ τὴν κοιλιά, ὥσπου ὁ κύριος μὲ τὰ ἀγυάλιστα παπούτσια διπλώθηκε στὰ δύο καὶ ἔπεσε κάτω. Ὁ Γιῶργος τότε σήκωσε μιὰ καρέκλα καὶ ἑτοιμαζόταν νὰ τὴν κατεβάσει στὸ κεφάλι τοῦ κυρίου, τὴν ὥρα ποὺ ἡ μαμά του, ποὺ εἶχε καταλάβει ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ ἕνα ἀκόμη τραγικὸ λάθος, μπῆκε αἰφνιδιαστικὰ ἀνάμεσα στὸ κεφάλι τοῦ κυρίου μὲ τὰ ἀγυάλιστα παπούτσια καὶ τὴν καρέκλα, μὲ σκοπὸ νὰ τὸν ἐμποδίσει. Γιὰ ἕνα κλάσμα τοῦ δευτερολέπτου, λοιπόν, ἡ καρέκλα πήγαινε ὁλοταχῶς πρὸς τὸ κεφάλι τῆς μαμᾶς τοῦ Γιώργου. Θεία Δίκη! Ὁ τύραννος τῶν παιδικῶν του χρόνων, ἡ πηγὴ τῆς νόσου καὶ τῆς δυστυχίας του, θὰ πήγαινε ἐπιτέλους στὸν ἄλλο κόσμο! Λίγα ἑκατοστὰ ἀκόμα καὶ αὐτὸ τὸ σιχαμερὸ κεφάλι μὲ τὸ μαλλὶ τοῦ φτηνοῦ κομμωτηρίου θὰ θρυμματιζόταν, ὅπως ἀκριβῶς τοῦ ἄξιζε. Καὶ τότε πέρασε ἀπὸ τὸ μυαλὸ τοῦ Γιώργου σὰν ἀστραπὴ ἡ σκέψη ὅτι αὐτὸ δὲν ἦταν λάθος... ὄχι, τὸ ἔκανε ἐπίτηδες, αὐτὸ ἤθελε, νὰ τῆς λιώσει τὸ κεφάλι. Ἔβαλε ἀκόμη περισσότερη δύναμη, κατέβασε τὴν καρέκλα καὶ... Θαῦμα! Θαῦμα! Ὁ Θεός, ὁ Διάβολος, κάποιος παρενέβη τὴν τελευταία στιγμὴ καὶ τὴν ἔσωσε. Ἡ καρέκλα πιάστηκε στὴν ἄκρη τοῦ φωτιστικοῦ, ἡ φόρα της ἀνακόπηκε καὶ δὲν ἔφτασε ποτὲ στὸ κεφάλι ποὺ εἶχε βάλει στόχο. Ἂ στὸ διάολο! Τζίφος! Ὁ κύριος εἶχε φάει ἤδη ἀρκετές, λοιπὸν ψόφησε κι αὐτὸς μετὰ ἀπὸ λίγο, ὅπως ὁ προηγούμενος: ἄδικα – ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε. Μικρὸ τὸ κακό, θὰ μοῦ πεῖς, ἀφοῦ κάθε θνητὸς πέπρωται νὰ ἀποδημήσει εἰς Κύριον, λοιπὸν τί τώρα τί ἀργότερα. Αὐτὴ ἡ ἀποστροφὴ τῶν ἀνθρώπων γιὰ τὸν φόνο ἔχει μιὰ δόση ὑπερβολῆς, σκεφτόταν ὁ Γιῶργος. Ἡ ἀποκάλυψη αὐτῆς τῆς περιπέτειας ὅμως ἦταν ἄλλη: ἦταν αὐτὸ τὸ κλάσμα τοῦ δευτερολέπτου ποὺ ὀνειρεύτηκε πὼς κατεβάζει τὴν καρέκλα στὸ κεφάλι τῆς μητέρας του. Τὸ σκέφτηκε, τὸ ξανασκέφτηκε καί, ὅπως συμβαίνει πολὺ συχνὰ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ γνώρισαν τὶς ἐσχατιὲς τῆς ψυχῆς, κατέληξε σὲ ἕνα πολὺ σοφὸ ἀπόφθεγμα, δῶρο γιὰ ὅλους ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους τῆς ρουτίνας: πὼς πιὸ πολὺ κι ἀπὸ τὸν ἔρωτα, τὸ κακὸ δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ξαστοχήσει.