alt
Προδημοσίευση από τη νουβέλα Μηχανικοί Καταρράκτες της Σώτης Τριανταφύλλου, που κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

[...]

Η μάνα με βάφτισε Σαλ από τον Σαλ Πάρανταϊζ – αλλά εγώ προτιμούσα το Σάλλυ. Το φθινόπωρο που έφυγα από το Mεκάνικ Φολς του Μέιν μαζί με όλα μου τα πράγματα –σχεδόν όλα– είχα ζήσει τριάντα δύο χρόνια με το όνομα Σαλ· από το Σαλβατόρε – δεν ήμασταν καν Ιταλοί. Το επώνυμό μας, το δικό μου επώνυμο, είναι Γουέμπ – δεν υπάρχει πιο αγγλοσαξονικό-προτεσταντικό όνομα από το Γουέμπ.
Η μάνα, όπως πολλές γυναίκες που ήταν νέες στη δεκαετία του εξήντα, ονειρευόταν να ζήσει στον δρόμο σαν τον Σαλ Πάρανταϊζ και τον Νιλ Κάσσαντυ: με σεξ, μπέρμπον, βενζενδρίνες και μια Χάντσον του '49 που να τρέχει από τη μια ακτή στην άλλη. Τους διέφευγε, νομίζω, ότι ο Σαλ και ο Νιλ ήταν, αν όχι πέρα για πέρα ομοφυλόφιλοι, τουλάχιστον αμφισεξουαλικοί – δεν υπήρχε χώρος για κοριτσίστικα όνειρα στο On the Road· και, παρ' όλ' αυτά, η μάνα με βάφτισε Σαλ. Λίγα χρόνια προτού έρθω στον κόσμο, η μάνα γνώρισε τον Σκοτ Χέιζλγουντ, που είχε κατάστημα ειδών αλιείας στην ακροποταμιά· ζούσαν, μαζί με δεκάδες άλλους χίπις, σ' ένα φυσιολατρικό κοινόβιο στα δάση του νότιου Μέιν. Όταν το '76 η μάνα έμεινε έγκυος στην αδερφή μου την Άσλι, ο Χέιζλγουντ έφυγε τρέχοντας. Ακόμα τρέχει, δεν τον ξαναείδε από τότε. Το μαγαζί του βρίσκεται στη θέση του αλλά ο Χέιζλγουντ έχει αλλάξει πολιτεία, ίσως τώρα πια να έχει πεθάνει. Όμως η μάνα επαναλαμβάνει συχνά ότι τον βλέπει στο πρόσωπο της Άσλι. Η Άσλι είναι, λέει, φτυστή ο πατέρας της. Εγώ πάλι μοιάζω στη μάνα.

Όλες οι οικογένειες με «διαφορετικά» παιδιά είναι ίδιες· νομίζω ότι είναι ίδια και τα «διαφορετικά» παιδιά. Κι όλοι οι άνθρωποι είναι προβλέψιμοι – εκτός από τις περιπτώσεις όπου είναι εντελώς απρόβλεπτοι

Έναν χρόνο μετά τη γέννηση της Άσλι, η μάνα παντρεύτηκε τον πατέρα. Νομίζω πως, στο τέλος, χώρισαν εξαιτίας μου. Μια φορά, όταν πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου, ο πατέρας με έδειρε με τη ζώνη του, από τη μεριά της αγκράφας. Η μάνα, που σιδέρωνε εκείνη τη στιγμή, άρχισε να ουρλιάζει «Άσε ήσυχο το παιδί μου, φονιά, ε φονιά» κι απείλησε ότι θα του πετάξει το σίδερο στο κεφάλι. Ο πατέρας με άφησε ήσυχο κι από τότε αδιαφόρησε εντελώς για μένα. Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που είδα τη μάνα να ουρλιάζει και να απειλεί, και μάλιστα κραδαίνοντας το σίδερο του σιδερώματος· συνήθως μιλούσε με πολλούς ευφημισμούς και ψιθύρους –«πρέπει να πάω στο μπάνιο» (κατουριέμαι), «το μεγάλο Κ» (καρκίνος), «διαφορετικός» (ημίτρελος), «ιδιαίτερος» (διανοητικά καθυστερημένος) και «πουλάκι» (πέος)– καθώς και μια ποικιλία από υποκοριστικά σε -άκι και -ούλι. Όλες οι οικογένειες με «διαφορετικά» παιδιά είναι ίδιες· νομίζω ότι είναι ίδια και τα «διαφορετικά» παιδιά. Κι όλοι οι άνθρωποι είναι προβλέψιμοι – εκτός από τις περιπτώσεις όπου είναι εντελώς απρόβλεπτοι. 

Πήρα τον δρόμο προς το Πόρτλαντ κι έπειτα οδηγούσα για κάμποση ώρα προς τα νότια, κατά μήκος της ακτής. Έβρεχε· στον ορίζοντα άστραφτε η καταιγίδα. Κρατούσα μηχανικά το τιμόνι, το πόδι απαλά στο γκάζι δεν ταξίδευα για να ανακαλύψω την Αμερική και να δω τα συνταρακτικά τοπία της ενδοχώρας, ούτε αναζητούσα σεξ, μπέρμπον και βενζεδρίνες – αν και, το ομολογώ, το σεξ έπαιζε κάποιο ρόλο στο ταξίδι: έπρεπε να φτάσω στην Τιχουάνα και, πριν απ' αυτό, έπρεπε να ρυθμίσω δυο τρία πραγματάκια.

altΤην πρώτη μέρα διένυσα καμιά πεντακοσαριά μίλια – σταμάτησα σ' ένα μοτέλ έξω από τη Βαλτιμόρη. Η γυναίκα στη ρεσεψιόν με κοιτούσε περίεργα. Είχε ρεπουμπλικανικό χτένισμα: υπερβολικά ξασμένο, στερεωμένο με λακ· οι Ρεπουμπλικάνοι μού κόβουν το αίμα, ιδιαίτερα όταν είναι γυναίκες. Eυτυχώς στα μοτέλ δεν έχεις πολλά·πάρε δώσε με τη ρεσεψιόν: παίρνεις το κλειδί δίνεις τον αριθμό της πιστωτικής και του αυτοκινήτου (η πινακίδα της Σέβυ γράφει Sally80 κι έχει ζωγραφισμένο ένα κουκουνάρι, σύμβολο του Μέιν)· το επόμενο πρωί αφήνεις το κλειδί σ' ένα μεταλλικό κουτί και φεύγεις για πάντα. Σπανίως μένει κανείς στο ίδιο μοτέλ, εκτός ίσως από τους εμπορικούς αντιπροσώπους και τους πλασιέ.

Η γυναίκα στη ρεσεψιόν με κοιτούσε πάνω από γυαλιά πρεσβυωπίας, και ύστερα χωρίς γυαλιά· ήμουν συνηθισμένος στα περίεργα βλέμματα. Ίσως στο Μέρυλαντ, που είναι ξακουστό για την καβουροσαλάτα και τα ναυτάκια της Στρατιωτικής Ακαδημίας στην Αννάπολη, να απαιτείται περισσότερη ανδροπρέπεια από τη δική μου. Είχα διαβάσει, δεν θυμάμαι πού, ότι η πιο macho πολιτεία είναι η Νότια Καρολίνα με δεύτερη, πράγμα αναμενόμενο, τη Βόρεια Καρολίνα· κι ότι τρίτη έρχεται η Αλαμπάμα. Σύμφωνα μ' εκείνη την κατάταξη, εμείς στο Μέιν είμαστε αδερφές τελειωμένες – να κάτι καλό για μένα.

Μόλις μπήκα στο δωμάτιο στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη: περιεργάστηκα τον εαυτό μου ντυμένο, ύστερα γυμνό· με φαντάστηκα αισθησιακή, ακαταμάχητα θηλυκή ύπαρξη. Το μοναδικό αυθεντικά γυναικείο χαρακτηριστικό που είχα ήταν τα μαλλιά μου: είχα, και έχω, μακριά πυκνά μαλλιά, δεμένα συνήθως σε αλογοουρά. Το στήθος μου ήταν ακόμα υπερβολικά μικρό. Παρ' όλ' αυτά, ακόμα και πριν από την ορμονοθεραπεία, όταν έβγαινα από το μπάνιο, τυλιγόμουν με την πετσέτα όπως οι γυναίκες που θέλουν να κρύψουν το στήθος τους. Τα χέρια μου ήταν πελώρια και είχα σκόρπιες τρίχες στα μπράτσα και στις γάμπες – παλιότερα το αρσενικό τρί- χωμα μου προκαλούσε αηδία· ήθελα να αυτοκτονήσω· έφτυνα τον Σαλ Γουέμπ στον καθρέφτη. Τον τελευταίο καιρό, από τότε που πήρα την απόφαση, έγινα πιο υπομονετικός – σκεφτόμουν: όσα πρέπει να αλλάξουν θα αλλάξουν· το σώμα θα αποκτήσει διαφορετικό σχήμα (ίσως, στην καλύτερη περίπτωση, σχήμα κλεψύδρας), το δέρμα διαφορετική υφή, η φωνή διαφορετική χροιά. Όταν θα κοιτάζω στον καθρέφτη θα βλέπω, επιτέλους, τη Σάλλυ. Το πρωί, μόλις ξύπνησα, έκανα την αντανακλαστική κίνηση που μου θύμιζε ότι ήμουν ένα λάθος. Από δεκαπέντε ή δεκάξι χρονών, μόλις ξυπνούσα έπιανα τα μάγουλά μου με την τρελή ελπίδα ότι δεν θα χρειάζομαι ξύρισμα. Δεν έπιανα μόνο τα μάγουλά μου· εννοείται, έπιανα ό,τι περίσσευε κι έπρεπε να ακρωτηριαστεί. Έχω ακούσει για τρελές ελπίδες σαν τη δική μου: μαύροι που περιμένουν να ξυπνήσουν λευκοί –εφόσον η ζωή των λευκών φαίνεται ευκολότερη (δεν είναι)–, ανάπηροι που περιμένουν να φυτρώσει το κομμένο τους πόδι, φαλακροί που περιμένουν να γεμίσει το κρανίο τους με μπούκλες. Εγώ περίμενα να διορθωθεί το λάθος. Ξέρω ότι πολλοί άνδρες ανησυχούν για το μέγεθος του πέους τους κι ότι κάνουν επεμβάσεις για να το μεγεθύνουν. Εγώ, αντιθέτως, ήθελα να το κόψω.

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» της Ειρήνης Ευφραιμίδη (προδημοσίευση)

«Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» της Ειρήνης Ευφραιμίδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ειρήνης Ευφραιμίδη «Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» το οποίο κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Αυτό τελειώνει εδώ. Άλλο δεν θα πάρεις από μας». Το υποσχέ...

«Η φωνή στα χέρια της» της Ντορίνας Παπαλιού (προδημοσίευση)

«Η φωνή στα χέρια της» της Ντορίνας Παπαλιού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το νέο μυθιστόρημα της Ντορίνας Παπαλιού «Η φωνή στα χέρια της» το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Ιουνίου από τις εκδόσεις Ίκαρος. Στο τέλος της ανάρτησης η playlist του βιβλίου, από την Ντορίνα Παπαλιού.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Το ταγκαλάκι» – μια θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

«Το ταγκαλάκι» – μια θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

Θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο που παίχτηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του EuroPride 2024.

Γράφει ο Παναγιώτης Γούτας

Τον Σεπτέμβριο του 2013 ο σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Αντώνης Μποσκοΐτης πήγε...

«Κουλτούρα της ακύρωσης» και πατριαρχία στη λογοτεχνία – σκέψεις με αφορμή τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση

«Κουλτούρα της ακύρωσης» και πατριαρχία στη λογοτεχνία – σκέψεις με αφορμή τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση

Σκέψεις για την Κουλτούρα της ακύρωσης (cancel culture) και την πατριαρχία στη λογοτεχνία, με αφορμή την έντονη συζήτηση για τον σεξισμό στη «Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση. 

...

Ο Καραγάτσης, η Γραμμή του Ορίζοντος και η αναγκαία κριτική

Ο Καραγάτσης, η Γραμμή του Ορίζοντος και η αναγκαία κριτική

Σκέψεις με αφορμή την έντονη συζήτηση που προκάλεσαν πρόσφατα οι νέες αναγνώσεις δύο πολυδιαβασμένων βιβλίων της νεοελληνικής πεζογραφίας, ενός παλιότερου, της «Μεγάλης Χίμαιρας» του Μ. Καραγάτση, κι ενός νεότερου, της «Γραμμής του ορίζοντος», του Χρήστου Βακαλόπουλου. Και τα δύο κυκλοφορούν από τις εκδόσεις της Εστ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...
«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ανί Ενρό [Annie Ernaux] «Η άλλη κόρη» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η σειρά των δύο αφηγήσεων, η δική μου και η δ...

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

10 βιβλία + 1 διήγημα τα οποία διερευνούν την παρουσία του κουίρ στην ελληνική πεζογραφία.

Γράφει ο Κώστας Αγοραστός

Ανεξάρτητα από το πόσο απαγορευμένο θέμα αποτελούσε, από το πόσο θα σκανδάλιζε τους αναγνώστες, από το πόσοι εκδότες θα αρνούνταν να το...

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου) επιλέγουμε έξι βιβλία που εξετάζουν το προσφυγικό ζήτημα με νηφάλιο και ουσιαστικό τρόπο.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«Αν κάνω ένα βήμα θα βρεθώ αλλού» λέει ένας ήρωας της ...

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ