Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μιχάλη Καστρινού «Απροστάτευτοι», το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 24 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Μετρονόμος.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Ήξερε πια ότι σε λίγο θα ’ρχόταν το τέλος· ήταν από αυτές τις αποφάσεις που δεν τις παίρνεις ακριβώς· αναδύονται ώριμες σαν να βρίσκονταν πάντα κάπου μέσα σου.
Ήταν ήρεμος, τίποτε δεν μπορούσε πια να τον πειράξει, τουλάχιστον όχι εκεί που θα πονούσε πραγματικά.
Τους τελευταίους μήνες το σκεφτόταν συχνά· έκανε μάλιστα και έρευνα στο διαδίκτυο αναζητώντας τους πιο ανώδυνους τρόπους· γι’ αυτόν και γι’ αυτούς που αγαπούσε. Όταν του ανακοίνωσαν το τέλος, κατάλαβε ότι η έρευνα δεν είχε πάει χαμένη. Το βέβαιο ήταν ότι δε θα μπορούσε να συνεχίσει μετά από αυτόν τον εξευτελισμό.
«Τι θα γίνει, νουλίτσα, θα το κουράσουμε πολύ ακόμα;»
Ο σκληρός μιλούσε, ο κομπάρσος γελούσε.
«Νόμιζες ότι θα σε αφήναμε να φύγεις έτσι, χωρίς κάτι να μας θυμάσαι εκεί που θα πας;»
Τον έφτυσαν· πάλι.
«Ρε συ, αυτός κοιμάται, ρίξ’ του μια να ξυπνήσει!»
Άρχισαν να τον κλωτσούν και οι δύο· πάλι. Κάποια στιγμή ένιωσε τη μύτη του να σπάει και λιποθύμησε.
Πότε να ήταν η πρώτη φορά; Στα οχτώ, στα εννιά; Ούτε που θυμόταν πια. Όχι ότι δεν προσπάθησε. Αλλά να, το κακό είχε γίνει, ήταν πια μόνος απέναντι σε πολλούς. Κανείς δεν τον βοήθησε, ακόμη κι όταν αμυνόταν με λύσσα στο προαύλιο απέναντι σε δύο, σε τρεις, σε περισσότερους. Καμιά φορά βρισκόταν κάποιος δάσκαλος που προσπαθούσε να ηρεμήσει τα πράγματα, αλλά στο τέλος είτε εγκατέλειπε την προσπάθεια, είτε έφευγε· η κατάληξη ήταν πάντα η ίδια, έμενε μόνος.
Μόνος ήταν άλλωστε η λέξη που τα έλεγε όλα και που δικαιολογούσε πολλά. Από τότε που έχασαν τον πατέρα, αυτός ήταν το μόνο στήριγμα της μάνας, για να μεγαλώσουν τα μικρά του αδέλφια. Δεν ήθελε να τη φορτώσει με άλλα. Όποτε τον ρωτούσε τι ήταν τα σημάδια στο πρόσωπό του, της έλεγε ότι έπεσε, ότι ήταν στη μπάλα, ότι, ότι...
Η μόνη του ελπίδα ήταν να φύγει, να πάει μακριά. Όταν του έδωσαν την υποτροφία, δεν πίστευε την τύχη του. Το μαρτύριό του πια θα τέλειωνε. Μόνο που η τύχη του τα είχε γραμμένα αλλιώς. Δεν πέρασαν ούτε δυο μήνες και το κακό ξανάρχισε. Μόνο που τώρα δεν μπορούσε να ελπίζει στη φυγή. Τώρα δεν υπήρχε πια διέξοδος· ούτε ελπίδα.
Άρχισε σιγά σιγά να συνέρχεται. Ένιωθε κάτι να του χτυπά απαλά το πρόσωπο, κάτι που δεν ήταν χτύπημα· όταν ξύπνησε για τα καλά, κατάλαβε ότι ήταν το ψιλόβροχο.
Κοίταξε γύρω του. Οι βασανιστές του είχαν φύγει παίρνοντας όλα του τα ρούχα, μέχρι εσώρουχα και παπούτσια. Το είπαν και το έκαναν, για να τον αναγκάσουν να επιστρέψει στην εστία ολόγυμνος, να τον ρεζιλέψουν κι άλλο.
Κοίταξε γύρω του. Οι βασανιστές του είχαν φύγει παίρνοντας όλα του τα ρούχα, μέχρι εσώρουχα και παπούτσια. Το είπαν και το έκαναν, για να τον αναγκάσουν να επιστρέψει στην εστία ολόγυμνος, να τον ρεζιλέψουν κι άλλο.
Μόνο που τώρα δεν μπορούσαν πια να τον εξευτελίζουν. Αυτό είχε τελειώσει.
Κούνησε λίγο τα χέρια του που ήταν ακόμα δεμένα πισθάγκωνα, για να νιώσει την αντίσταση του κόμπου· κατάλαβε αμέσως ότι δε θα χρειαζόταν και πολλή προσπάθεια, για να ελευθερωθεί.
Πήγε να σηκωθεί, αλλά σωριάστηκε αμέσως από τον πόνο· πόνος παντού, στα πλευρά, στα πόδια, στα χέρια, στη μύτη. Ελευθέρωσε τα χέρια του, έπιασε τη μύτη του και κατάλαβε ότι είχε χάσει πολύ αίμα, που το είχε ξεπλύνει πια η βροχή. Ψηλάφησε τα πλευρά του, για να δει μήπως του τα είχαν σπάσει και αυτά, όχι ότι είχε πια καμιά σημασία. Έκανε άλλη μια προσπάθεια βογκώντας και κατάφερε να στηριχθεί στα γόνατα ακουμπώντας στον κορμό της ελιάς δίπλα του.
Κοίταξε νευρικά απέναντι προς την Ανατολή· φοβόταν ότι ο χρόνος που απέμενε πριν από το ξημέρωμα ήταν λίγος, ότι θα τον ανακάλυπταν πριν τελειώσει. Το σκοτάδι όμως ήταν ακόμα πηχτό, δε χρειαζόταν να ανησυχεί γι’ αυτό. Μέτρησε με το μάτι το σκοινί· θες από τσαπατσουλιά, θες από βιασύνη, οι βασανιστές του χρησιμοποίησαν πολύ περισσότερο σκοινί από όσο χρειαζόταν, για να τον δέσουν· για τη δουλειά που το ήθελε όμως, το μήκος έφτανε οριακά. Το ζύγισε και αποφάσισε.
Άρπαξε το κλαδί που κρεμόταν από πάνω του και τράβηξε με όλη του τη δύναμη προσπαθώντας να μη σκέφτεται τον πόνο που θα ένιωθε. Τα χέρια του τον τράβηξαν προς τα πάνω απελπιστικά αργά. Όταν κατάφερε να ξεπεράσει το σοκ του πόνου, κατάλαβε ότι οι κραυγές του είχαν ξυπνήσει το σκυλί στη μονοκατοικία που φαινόταν διακόσια τόσα μέτρα πιο κάτω. Άρχισε να κλαίει, όχι τόσο από πόνο, όσο από οργή· δε γινόταν να πάει και αυτό στραβά, να καταστραφούν όλα από το κωλόσκυλο!
Αποφάσισε να βάλει όση δύναμη είχε και να τελειώσει, πριν ξυπνήσει το αφεντικό του σκύλου. Με σφιγμένα δόντια, αφόρητους πόνους και πνιγμένα βογγητά άρχισε να σκαρφαλώνει στη γέρικη ελιά. Όταν έφτασε σε ένα κάποιο ύψος, έφτιαξε τον κόμπο όπως είχε μάθει στο διαδίκτυο, με την τεχνική των δημίων· έδεσε την άλλη άκρη του σκοινιού στο κλαδί που καθόταν, πέρασε τον κόμπο στο λαιμό του και τον έσφιξε καλά.
Ελπίδα του: να ήταν το βάρος του αρκετό, να μη χρειαστεί να ζήσει το μαρτύριο της ασφυξίας ή ακόμα χειρότερα να μην τον βρουν τελικά ζωντανό.
Με όση δύναμη του απέμενε πια, πήδηξε όσο ψηλότερα μπορούσε. Το σκοινί ήταν βέβαια κοντό και τον τράβηξε απότομα κάτω, σημάδι ότι είχε καταφέρει να πηδήξει ψηλά.
Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πρόλαβε να ακούσει το κρακ από τον αυχένα του που έσπαγε και να νιώσει ένα ζεστό εσωτερικό χαμόγελο.
«Τα κατάφερα!»
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο
Κανείς δε θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο Μανέτας είναι άπειρος με τις γυναίκες· και πριν και μετά τον γάμο, δε σταμάτησε ποτέ το σπορ· μετά τον γάμο, κατά μέσο όρο μία γκόμενα το δίμηνο, μετά το διαζύγιο δεν το συζητάμε.
Τέτοιο πράγμα όμως, ο Μανέτας δε θυμόταν να το έζησε ποτέ. Η γκόμενα κάτω από τριάντα, δηλαδή πιτσιρίκα πλέον για τα δικά του δεδομένα. Εκτός του ότι ήταν κόμματος, ήταν και στο διδακτορικό της στην ψυχολογία· και ξύπνια στο όρθιο και φωτιά στο οριζόντιο δηλαδή, κελεπούρι από όπου και να το πιάσεις.
Δεν ήξερε αν την τέχνη την έμαθε διαβάζοντας, ήξερε όμως ότι η ώρα ήταν τέσσερις τα ξημερώματα και μετά από πεντάωρο μαραθώνιο και κάμποσες κορυφώσεις, αγκομαχούσαν πάλι άγρια, σαν να είχαν μόλις ξεκινήσει.
Κάθε φορά νόμιζε ότι τα είχε δώσει όλα· και κάθε φορά κατάφερνε να τον επαναφέρει σχεδόν αμέσως, καταφεύγοντας σε διάφορα τερτίπια· τερτίπια που ο Μανέτας ήξερε και άλλα που δεν ήξερε, τερτίπια που τον τρέλαιναν, τερτίπια μυστήρια, μελετημένα λες και τα ’χε βγάλει η NASA. Για τον Μανέτα που ήταν πάντα βραδυφλεγής και κατάφερνε μία, άντε βία δύο εκπυρσοκροτήσεις ανά χρήση, ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία.
Στην αρχή πήγε να το παίξει έμπειρος που πρέπει να της διδάξει τριγωνομετρία· πολύ γρήγορα όμως εγκατέλειψε την παρτίδα και, μετά τις πρώτες εκρήξεις, της άφησε την πρωτοβουλία μέχρι που έγινε πειθήνιο όργανό της, απλό ενεργούμενο.
Δεν χρειάστηκε να ξοδέψει πολύ σάλιο· η Άρτεμη, είχε και κουλτουριάρικο όνομα που πολύ το γούσταρε, ήταν έξυπνη· τον έκοψε, της άρεσε και πέρασε στο ψητό. Ήταν προφανές ότι δεν τον ήθελε, για να συζητήσουν τα βιβλία που είχε σπίτι της· ήξερε πολύ καλά σε τι ακριβώς θα της ήταν χρήσιμος και φρόντισε να αποσβέσει την επένδυση αμέσως.
Της την είχε πέσει σε ένα μπαρ στην Ιδομενέως δύο βδομάδες πριν. Δεν χρειάστηκε να ξοδέψει πολύ σάλιο· η Άρτεμη, είχε και κουλτουριάρικο όνομα που πολύ το γούσταρε, ήταν έξυπνη· τον έκοψε, της άρεσε και πέρασε στο ψητό. Ήταν προφανές ότι δεν τον ήθελε, για να συζητήσουν τα βιβλία που είχε σπίτι της· ήξερε πολύ καλά σε τι ακριβώς θα της ήταν χρήσιμος και φρόντισε να αποσβέσει την επένδυση αμέσως.
Το πρώτο βράδυ πρόλαβαν μόνο στα πεταχτά λίγο πριν από το ξημέρωμα. Την επομένη όμως, ο Μανέτας είχε υπηρεσία μέχρι το πρωί με τον Αποστολόπουλο, που ποτέ δε χρειαζόταν παρακάλια, για να τον καλύψει. Ο Μανέτας τέλειωσε γρήγορα την προβλεπόμενη χαρτούρα και την κοπάνησε νωρίς. Υπολόγιζε ότι μέχρι τη μία θα είχε ξεμπερδέψει, αλλά τελικά η νύχτα έγινε νυχτιά και η νυχτιά νυχτέρι.
Αυτό που τον τρέλαινε ήταν ότι, ενώ δεν μπορούσε να πειθαρχήσει καθόλου τις κορυφώσεις του, η Άρτεμη έδειχνε να τις ελέγχει πλήρως. Σαν να αποφάσιζε πότε ήταν ώριμη να τις νιώσει όσο δυνατά ήθελε.
«Τώρα είναι ώρα να ξανανιώσεις αντράκι!»
Ήταν μετά την τελευταία έκρηξή του, όταν σωριάστηκε δίπλα της ξέπνοος πια, πιστεύοντας ότι δεν είχε πλέον το κουράγιο να κουνήσει ούτε το μικρό του δακτυλάκι.
Τον ξύπνησε πάλι με συνοπτικές διαδικασίες, μόνο που αυτή τη φορά, άλλαξε τους ρόλους. Με μαεστρία, τον άφησε να πάρει το πάνω χέρι και να ξυπνήσει το αρσενικό μέσα του, ο ρόλος δηλαδή που ο Μανέτας είχε συνηθίσει στη μέχρι τότε ζωή του.
Ο Μανέτας καταλάβαινε ότι ήταν θέατρο, παιχνίδι ρόλων, αλλά δεν ήξερε αν η Άρτεμη το γούσταρε ή το έκανε από οίκτο, για να τον κάνει «να ξανανιώσει αντράκι». Αυτό που ήξερε ήταν ότι άλλαξαν τα πάντα πάνω της και μέσα της, η έκφραση του προσώπου της, η ένταση των μυών της γύρω του, η υγρή υποδοχή που του επιφύλασσε κάθε φορά που άλλαζαν στάση και ξανάρχιζαν.
Όσο το παιχνίδι πλησίαζε σιγά σιγά στην ωρίμανσή του, τόσο λιγότερο ενδιαφερόταν ο Μανέτας για το αν παίζει τον κομπάρσο ή όχι. Ο κόσμος γύρω του γινόταν θολός, ο αέρας που ανέπνεε υγρός και το σώμα του χείμαρρος, έτοιμος να ξεσπάσει και να καταπιεί τα πάντα· ένιωθε το απόλυτο δόσιμο, η ανάσα της τον τρέλαινε, οι μικροί ήχοι της κάθε φορά που άλλαζε γωνία τον έστελναν, τα στήθη της τον πλημμύριζαν. Δεν άντεχε άλλο, ήθελε να συνεχίσει να νιώθει αυτό ακριβώς που ένιωθε, αλλά ήξερε και ότι αυτό που θα ακολουθούσε θα ήταν το απόλυτο, συνάμα λύτρωση και θάνατος.
«Δεν ταιριάζετε σου λέω/
τόσο αντικειμενικά σ’ το λέω/
κι άσ’ τις φίλες σου να λένε το αντίθετοοο!»
Το κινητό έστελνε τις δονήσεις και το τραγούδι σαν τρελό, με όλη του τη δύναμη· ο Μανέτας είχε ξεχάσει τον ήχο στο φουλ. Αντί για λύτρωση, ο Μανέτας ένιωσε σαν λάστιχο που πάτησε πρόκα και ξεφουσκώνει γρήγορα.
«Γαμώ το σπίτι σας!»
Σηκώθηκε από το κρεβάτι και έτρεξε να το προλάβει· ήταν ο Αποστολόπουλος.
«Αποστολόπουλε, τους αγίους σου, τι στο διάβολο θες»;
«Μαλάκα σκάσε και τρέχα, είχαμε περιστατικό, βρέθηκε πτώμα κοντά στα κτίρια του Πανεπιστημίου!»
«Γαμώ την τύχη μου, γαμώ. Έρχομαι!»
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Μια βροχερή νύχτα δυο άνθρωποι μαρτύρησαν και πέθαναν στον ίδιο σχεδόν τόπο και χρόνο. Ένας προδιαγεγραμμένος και ένας τυχαίος θάνατος συμπλέκονται και γίνονται αφορμή για να αποκαλυφθεί σταδιακά η φρίκη του μεθοδικού και βίαιου εξευτελισμού ενός μαθητή στο φημισμένο ιδιωτικό σχολείο μιας επαρχιακής πόλης.
Η έρευνα του αστυνόμου Μανέτα θα είναι ένα ταξίδι στον κόσμο του εκφοβισμού και στην κοινωνική και θεσμική συνθήκη που τον καθιστούν δυνατό ή τον οξύνουν. Θα είναι όμως και μια κατάδυση στη δική του συνείδηση, όταν καταλάβει πόσο εύκολα μπορεί ο καθένας μας να εναλλάξει ρόλους και να γίνει από θύμα θύτης και ξανά θύμα. Αντίστοιχο ταξίδι ωρίμανσης και υτοσυνειδησίας θα κληθεί να κάνει και ένας από τους δράστες, εκκινώντας από διαμετρικά αντίθετη αφετηρία· δεν θα έχει άλλη επιλογή, αν θέλει να σωθεί από τη φρίκη του ίδιου του εαυτού του. Στο ταξίδι αυτό, οι πορείες των δύο ηρώων θα διασταυρωθούν με εντελώς αναπάντεχο τρόπο.
Ο Μανέτας θα ρισκάρει πολύ και θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που διαθέτει, θεμιτά και αθέμιτα, για να διασώσει την καριέρα του και την αξιοπρέπειά του. Το τέλος όμως θα έρθει σχεδόν τυχαία, όπως στη ζωή.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Μιχάλης Καστρινός γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στη Γαλλία, όπου εργάστηκε για μερικά χρόνια. Έχει εγκατασταθεί και εργάζεται μόνιμα στις Βρυξέλλες. Έχει συγγράψει το μυθιστόρημα Πες μου ποιος είναι ο εχθρός (εκδ. Μεταίχμιο) και επιστρέφει στο αναγνωστικό κοινό με το νέο του μυθιστόρημα Απροστάτευτοι από τις εκδόσεις Μετρονόμος.
