Γιώργος Πετράκης: «Όλα τα κακά σκορπά»

ΤΙ ΣΟΪ ΠΡΑΜΑ

Λούμπνα. Πριν σε γνωρίσω δεν ήξερα από πολιτική.

Σάββατο μεσημέρι συναντηθήκαμε επιτέλους. Είχες μετακομίσει στο Άρλινγκτον τρεις μήνες. Το άδειο μου σπίτι στο Φενγουέι Παρκ γέμιζε με τα σφυρίγματα από τους αγώνες μπέιζμπολ και τη μυρωδιά του πολυψημένου λουκάνικου για τα χοτντόγκ. Έπινα τις μπίρες σαν νερό. Επέστρεφα τα άδεια μπουκάλια στο λίκερσοπ πέντε σεντς το ένα. Αγόραζα γεμάτα με ένα δολάριο. Με την ανταλλαγή έμπαινα μέσα. Σε λίγο θα έμενα ρέστος από χρήματα. Το ποτό, το φαγητό έξω, τα τσιγάρα που ξεκίνησα ξανά. Δεν σου το είπα ποτέ. Δεν ήθελα να ξέρεις.

Ανεβαίνω στην ταράτσα του κτηρίου. Το γήπεδο δίπλα φωτισμένο. Βλέπω τον αγώνα καθαρά. Οι Ρεντ Σοκς στους ημιτελικούς. Ακούω το πλήθος να φωνάζει. Δεν καταλαβαίνω λέξη. Πού είσαι. Διπλά μου ο Γιόζεφ παίζει κιθάρα. Του κάνω τράκα μάρλμπορο με μέντα. Τραγουδά με βαριά προφορά. Κανονίζει λέει διαδήλωση για την εξωτερική πολιτική. Διαμαρτύρεται, το επαναλαμβάνει με κάθε στίχο. Ένας Γερμανός στη Βοστώνη που έχει άποψη για την εξωτερική πολιτική. Η χώρα αυτή μας δίνει ευκαιρίες. Ζούμε καλά εδώ. Στο Φενγουέι Παρκ. Εσύ στο Άρλινγκτον. Θέλω να γελάσω αλλά δεν βγαίνει τίποτα αυθόρμητα. Είναι και άλλοι εδώ. Η Άννα Γκριν-Σμιθ με ρωτά αν έχω νέα σου. Μόλις επέστρεψε από τη Σαντορίνη. Γνώρισε έναν Έλληνα εκεί. Θα σε καλέσει στα εγκαίνια της πρώτης της έκθεσης ζωγραφικής.

Τα βήματά σου πιο μικρά απ’ ό,τι συνήθως. Περπατάς και κοιτάς κάτω. Κοιτάζεις το νερό. Δεν με ψάχνεις με το βλέμμα σου. Αλλιώς περίμενα τη συνάντηση. Τρεις μήνες τώρα περίμενα τόσα να σου πω.

Αγώνες ιστιοπλοΐας στο ποτάμι. Ανυπομονώ να σε δω. Η πόλη έχει ξυπνήσει για τα καλά από τον χειμώνα. Τι χειμώνας ήταν αυτός. Έκλεισαν μέχρι και οι μεγάλες λεωφόροι από το χιόνι. Άστεγοι πέθαναν έξω από την πόρτα μας. Μάζεψες τα πράγματά σου κι έφυγες. Αξέχαστο θα μου μείνει αυτό το κρύο. Τόσος χειμώνας. Τόσο κρύο.

Σε βλέπω να έρχεσαι από μακριά. Έχω φτάσει από νωρίς στο ραντεβού. Είμαι κρυμμένος πίσω από ένα δέντρο. Σκίουροι περνούν δίπλα μου αδιάφοροι. Σκαρφαλώνουν στον κορμό, παίζουν, με κοιτούν. Τι σόι πράμα είσαι εσύ. Έτσι μου λένε. Τα βήματά σου πιο μικρά απ’ ό,τι συνήθως. Περπατάς και κοιτάς κάτω. Κοιτάζεις το νερό. Δεν με ψάχνεις με το βλέμμα σου. Αλλιώς περίμενα τη συνάντηση. Τρεις μήνες τώρα περίμενα τόσα να σου πω. Η γραμμή τρία φτάνει μέχρι το Άρλινγκτον. Έχω κάνει τη διαδρομή πολλές φορές τις ώρες που κοιμάσαι. Ξεκινώ από το σπίτι τα χαράματα, φτάνω μέχρι το Άρλινγκτον, με το ίδιο τρένο κατεβαίνω να πάω στη δουλειά. Με βρίσκεις στην κρυψώνα μου. Δεν μου μιλάς. Κάθεσαι δίπλα μου. Σου πιάνω το χέρι. Είναι παγωμένο το χέρι σου, Λούμπνα. Γιατί.

Τρεις μέρες τώρα βομβαρδίζει η Χεζμπολάχ τη Βυρηττό, μου λες. Δεν το ήξερα, Λούμπνα – πώς θα μπορούσα να το ξέρω. Οι γονείς σου είναι καλά. Τα μάτια σου μεγαλωμένα από τον φόβο. Να είσαι εδώ. Να είσαι εκεί. Πού πρέπει να είσαι. Δεν το ξέρω. Δεν καταλαβαίνω από πολιτική. Ποτέ μου δεν κατάλαβα. Ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί. Λούμπνα, δεν ξέρω τι να σου πω. Πλοία από την Αθήνα φεύγουν για τον Λίβανο. Γεμίζουν τα καταστρώματα με πρόσφυγες και τους αποβιβάζουν στα Χανιά. Ευτυχώς που είναι καλοκαίρι. Η οικογένειά σου είναι καλά. Στο Τσαρλς Ρίβερ έχουν αγώνες ιστιοπλοΐας. Η καρδιά σου πάει να σπάσει. Τα θεμέλια του σπιτιού σου τρέμουν στη Βυρηττό. Φυγάδευσαν την οικογένειά σου σε καταφύγιο. Θέλω να είμαστε μαζί. Αυτό είχα ετοιμάσει να σου πω. Ο Χαρίρι, που δολοφονήθηκε, φιγουράρει σε άγαλμα στην Κόμονγουελθ Άβενιου. Δεν θέλεις να έχει ο πατέρας σου ένα τέλος σαν αυτό. Η μεγάλη σου αδερφή παντρεύεται τον Αύγουστο. Ό,τι και να σου πω είναι λίγο. Το σπίτι σου είναι εδώ. Μακάρι να σε έκανα να το πιστέψεις. Τα νέα μου μικρά. Μου ’ρχεται να σου πω ότι καπνίζω πάλι για να σου τραβήξω την προσοχή. Ο γάμος της αδερφής σου έχει αναβληθεί.

Χτες έπεσαν πυροβολισμοί στην Ατλάντα σε ένα εμπορικό. Στο αεροδρόμιο μας μπλόκαραν για ώρες. Όλα τα αεροπλάνα καθηλωμένα. Είχα ταξιδέψει αυθημερόν. Φορούσα το άσπρο μου κοστούμι και ίδρωσα, μέχρι να επιστρέψω είχε λεκιαστεί. Τα καλοκαίρια προσέχω μη μαυρίσω και με περάσουν για ύποπτο από τη Μέση Ανατολή. Είμαι πολύ μελαχρινός. Όταν με γνώρισες με πέρασες για Άραβα. Εννιά μήνες τον χρόνο ασπρίζω από το κρύο. Τα καλοκαίρια μαυρίζω απότομα. Στο αεροδρόμιο μου έκαναν νόημα να βγω από τη σειρά στην επιβίβαση. Με πέρασαν από ειδικό ανιχνευτή εκρηκτικών. Πού πάει ο κόσμος μας, Λούμπνα. Έχουν όλοι τρελαθεί. Πρέπει να προσέχω μη μαυρίσω, γι’ αυτό, αν θέλεις, κάθισε εσύ στον ήλιο. Δεν αφήνω τα γένια μου να μακρύνουν όπως σου αρέσουν. Είμαι ήδη πολύ μελαχρινός.

Πέφτουν βόμβες στη Βυρηττό. Η κατάσταση αγριεύει. Κάθεσαι δίπλα μου και κρατάς με το ένα χέρι σου το κινητό. Πότε θα χτυπήσει. Τι νέα θα σου πει. Θέλεις να γυρίσεις αλλά έχουν όλες οι πτήσεις ακυρωθεί. Να μείνεις εδώ. Η χώρα αυτή μας δίνει ευκαιρίες. Εννιά μήνες τον χρόνο κρυβόμαστε απ’ το κρύο. Σ’ ένα τέτοιο κρύο μάζεψες τα πράγματά σου και έφυγες. Έγινε το Άρλινγκτον μια πονεμένη λέξη. Απέφευγα τους γείτονες. Έβαζα λιβανέζικα τραγούδια στη διαπασών να νομίζουν ότι είσαι εδώ. Έτσι πέρασε ο χειμώνας. Το καλοκαίρι που ανέβηκα στη στέγη κατάλαβαν πως λείπεις. Δε θα μπορούσα να μην ανέβω. Το γήπεδο φωτισμένο. Θυμάμαι που μου έλεγες. Τόσο φως. Τόσο σκοτάδι γύρω. Οι πύραυλοι πέφτουν και κάνουν τη νύχτα μέρα. Από την ταχύτητα σφυρίζουν. Τους άκουσες μια νύχτα σε ένα τηλεφώνημα. Σου κόπηκε η ανάσα μέχρι να ακούσεις τη φωνή της μάνας σου ξανά.

Πότε θα είμαστε ξανά μαζί. Σου το λέω τελικά. Πότε θα είμαστε μαζί. Δεν σε νοιάζει. Η καρδιά σου έχει παγώσει. Η οικογένειά μου, λες. Και εγώ προσπαθώ, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω.

Το Πεντάγωνο παρουσίασε έναν νέο πύραυλο στην τηλεόραση. Δεν θυμάμαι πώς τον είπαν. Είχε ένα όνομα δισύλλαβο σαν το δικό σου. Πότε θα είμαστε ξανά μαζί. Σου το λέω τελικά. Πότε θα είμαστε μαζί. Δεν σε νοιάζει. Η καρδιά σου έχει παγώσει. Η οικογένειά μου, λες. Και εγώ προσπαθώ, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω. Στην Αθήνα ζουν μεγάλες στιγμές μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Όλοι μου οι φίλοι έχουν ψωνιστεί. Οι γονείς μου λένε να γυρίσω πίσω μαζί σου, Λούμπνα. Από την Αθήνα η Βυρηττός είναι κοντά. Αν μπουν οι δικοί σου στο πλοίο, να στείλουμε κάποιον να τους περιμένει στα Χανιά.

Ο πύραυλος του Πενταγώνου έχει όνομα δισύλλαβο σαν το δικό σου. Θα μας προστατεύσουν οι πύραυλοι του Πενταγώνου, Λούμπνα. Είμαστε καλά εδώ. Η χώρα αυτή μας δίνει ευκαιρίες. Μην ακούς τον Γερμανό που διαφωνεί με την πολιτική. Δεξιά μας στο ποτάμι κάνουν τις ασκήσεις τους οι πεζοναύτες. Στην Ατλάντα σκοτώθηκαν ανώνυμα παιδιά. Ποιος ήταν αυτός που πυροβόλησε. Από το γραφείο μού τηλεφωνούν να δουν αν είμαι καλά. Πώς τους λέει τους πυραύλους της στη Βυρηττό η Χεζμπολάχ. Εσύ κι εγώ έχουμε όνομα. Οι πύραυλοι που πέφτουν έχουν όνομα. Εσύ κι εγώ, Λούμπνα. Φενγουέι Παρκ και Άρλινγκτον. Βυρηττός και Αθήνα. Πλοία που προσεγγίζουν στα Χανιά. Ξέρω το όνομά σου. Ξέρεις το δικό μου. Πύραυλοι επώνυμοι. Άγνωστα πυρά σκοτώνουν τα παιδιά. Δεν θα πουν τα ονόματά μας αν πεθάνουμε. Για ανώνυμα πτώματα θα πουν. Δεν θα μας ξέρει κανείς. Στη Βυρηττό. Στην Ατλάντα σε ένα εμπορικό. Ανώνυμους θα μας πει στο δελτίο των ειδήσεων κάποιος εκφωνητής.

Κρατώ το χέρι σου και τρέμω. Στο ταξί για το αεροδρόμιο. Ασθενοφόρα προσπερνούν με τις σειρήνες αναμμένες. Ανοίγει ο οδηγός το ράδιο. Οι ύποπτοι αναζητούνται. Μέσα στο λευκό κοστούμι μου ζαρώνω. Ελικόπτερα πετούν χαμηλά. Σειρήνες. Ο θόρυβός τους μπαίνει μέσα από τα κλειστά παράθυρα του ταξί. Σαν ο θόρυβος να πολλαπλασιάζεται με τη δυστυχία. Ο οδηγός με κοιτά περίεργα που έχω ιδρώσει. Όπως με κοιτούσαν οι γείτονες όταν έφυγες. Κι εγώ έβαζα στη διαπασών τη μουσική. Δεν αντέχεται, Λούμπνα, αυτή η ησυχία.

Ανώνυμα πέφτουν και σκοτώνουν γύρω μας οι σφαίρες. Οι πύραυλοι στην τηλεόραση. Από το τηλέφωνο τους ακούς όταν μιλάς με τη μητέρα σου. Σφυρίζουν όταν πέφτουν. Κάνουν τη νύχτα μέρα. Όπως το γήπεδο των Ρεντ Σοκς. Οι πεζοναύτες παραδίπλα μας πηδούν από τις βάρκες στο ποτάμι. Κάνουν τις ασκήσεις τους εδώ. Πόλεμο αλλού. Στην Ατλάντα είχαν καθηλώσει τα αεροπλάνα. Πιάνω το παγωμένο χέρι σου. Πώς είναι δυνατόν. Ο κόσμος μας εδώ νόμιζα πως ήταν στέρεος. Οι σκίουροι περνούν και με κοιτούν που τρέμω. Με ρωτούν, τι σόι πράμα είστε εσείς. Ένας κόσμος, πολλοί τόποι, η καρδιά σου, Λούμπνα, εδώ κι εκεί.